نقش بی‌بدیل دانشگاه در تعیین سرنوشت کشور، بر ضرورت انتصاب مدیرانی با شاخص‌های انقلابی، جهادی و دغدغه‌مند برای تحقق «علم نافع» و تبدیل دانشگاه به سنگری در برابر انفعال و تهاجم فرهنگی است.

همه پرسی یا رفراندوم، آیینی شناخته‌شده و یک سازوکار تصمیم‌گیری جمعی با اراده مستقیم ملت است که در زمین‌ها و زمان‌های گوناگون در دنیا از جمله در جمهوری اسلامی تجربه شده است.

درحالی‌که ایران اسلامی در یک جنگ تعیین‌کننده با رژیم‌های تروریستی آمریکا و اسرائیل قرار دارد، جزیره انگلیس به‌عنوان دشمن دیرینه ایران با تلاش‌‌های مزورانه خود در تلاش برای دفاع تمام‌قد از رژیم و منافع آمریکا و در عین درامان‌ماندن از پاسخ‌ها جمهوری اسلامی ایران است. لذا در کنار پاسخ‌های نظامی، ضرورت دارد با اخراج سفیر و کاهش سطح روابط به‌عنوان اقدامی کم‌هزینه برای ایران و پر هزینه برای طرف مقابل، پاسخی بازدارنده به اقدامات آن داده شود.

در روز‌های اخیر، مجدداً شاهد نمایشی از عصبانیت و درماندگی در رفتار ترکیبی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بودیم. این حملات، چه در قالب تهدیدات لفظی و چه اقدامات ماجراجویانه، نشانه‌هایی روشن از بن‌بست راهبردی است که متجاوزان در مقابل اراده ملت ایران با آن مواجه شده‌اند.

آمریکا در باتلاقی گیر کرده که هر روز هزینه‌هایش برای کاخ سفید سنگین‌تر می‌شود. از "تغییر رژیم" و ضربه به رهبری گرفته تا "اسرائیل بزرگ" و تجزیه منطقه، هیچ‌یک از اهداف کلان واشنگتن محقق نشده است.

سال ۱۴۰۴ با صدای توپ و بمباران دشمنان به در شد و ما ملت ایران در حالی به استقبال سال نو رفتیم که این سال یک یادگاری را از پارسال به همراه خود آورده است: «جنگ»

تردیدی نیست که وارد نمودن ضربات کاری بر پیکر دشمن سفّاک آمریکایی-صهیونی، سبب شده است تا تاسیسات حیاتی و نفتی ایران عزیز را هدف قرار دهد. این نه از سر سهو و اشتباه، که از سر خشم و درماندگی است.

زمینِ ایران، امروز بیش از همیشه، داغدارِ فرزندانِ خویش است. حمله جنگنده‌های دشمن به مدرسه‌ای در میناب، تنها یک خبرِ تلخِ نیست؛ این زخمی عمیق بر جانِ فرهنگ، بر قلبِ آموزش و بر تار و پودِ آرزوهایِ نسلی نو است

در کنار فعال‌سازی راهبرد تنگه هرمز، چند راهبرد مکمل و مغفول‌مانده وجود دارد که جمهوری اسلامی ایران می‌تواند در روز‌های آینده و در صورت تداوم جنگ، آنها را عملیاتی کند.

مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک، سال‌هاست که فراتر از یک برنامه نمایشی ورزشی، به صحنه‌ای برای بازنمایی هویت ملی، ارزش‌های سیاسی و روایت‌های فرهنگی دولت‌های میزبان تبدیل شده است.