بحران امروز ایران بحرانی چندوجهی و پیچیده است؛ هجمه خارجی و همزمان تلاش برای شورش داخلی فشار بسیار سنگینی به دولت مستقر محسوب می‌شود. در طول تاریخ، کشور‌هایی که چنین تجربه‌ای داشته‌اند و توانسته‌اند از آن عبور کنند بسیار نادرند.

ناتو، ائتلافی نظامی-امنیتی بود که برای مقابله با خطر شوروی ساخته شد؛ بنابراین گمان می‌رفت با فروپاشی بلوک شرق، ناتو هم به مأموریت خود پایان دهد؛ اما ناتو ماند، کماکان محافظت از غرب در برابر خطر احتمالی شرق را برعهده خود دانست و حتی حیطه وظایفش گسترش یافت.

در چارچوب مطالعات الهیات سیاسی و فرجام‌شناسی یهود می‌توان ریشه‌های ژرف‌تر دو جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران در خرداد و اسفند ۱۴۰۴را در رویکردی مبتنی بر دیالکتیک پیچیده و دیرینه میان آموزه برگزیدگی الهی قوم اسرائیل و تهدید‌های آخرالزمانی کیهانی دریافت.

در حملات 17 اسفند به شهر بروجرد 17 شهروند شهید شدند؛ از جمله زنی باردار و چند کودک. در انبوه مصیبت‌های جنگ اخبار آن جنایت بازتاب زیادی در رسانه‌ها نداشت و در سطح محلی محدود ماند.

دانشگاهی که علمش از متن جامعه جدا نشده باشد، نیازی به نسخه پساجنگی ندارد. چنین دانشگاهی در تمام زمان‌ها به وظیفه‌اش آگاه است. پس کافی‌است درتکاپوی بازگرداندن دانشگاه به اصالت آن باشیم!

امروز، بزرگترین و مهلک‌ترین خطای راهبردی ما این است که به مفهوم موهومی به نام «دوران پس از جنگ» فکر کنیم.

ویژه‌نامه‌ی نشریه‌ی «آوای اندیشه» دانشگاه فرهنگیان فارس تحت عنوان "ایران، ذوالفقار علی (ع) " منتشر شد.

«تفکر فلسفی، هیچ هدفی جز حذف امر تصادفی ندارد.» این جمله از هگل، که هانا آرنت از او به عنوان پدر طرح‌های پرطمطراق تاریخی یاد می‌کند، بیانگر علت درونی وجود دروغ و فریب در سیاست است.

حاکمیت ملی ایران بر تنگه هرمز بلامنازع است اما چگونه می توان این حاکمیت را فعلیت بخشید تا بتوان بصورت پایدار و عملیاتی از آن بهره برد؟ این پرسشی است که نمی توان پاسخ به آن را در «زمینه امنیتی» و «زمانه بحران» محدود کرد.

در شرایطی که جنگ‌های مدرن بیش از هر زمان دیگری به فناوری‌های پیشرفته شناسایی مانند حسگرهای فروسرخ (IR) متکی شده‌اند، تصور می‌رفت که تاکتیک‌های فریب ساده مانند ماکت‌های بادی خودروها و تجهیزات نظامی دیگر کارایی خود را از دست داده باشند. اما تحولات اخیر نشان داده که این نتیجه‌گیری عجولانه بوده است.