جنگ رمضان اگرچه با آتش‌بس موقت متوقف شده، اما به هیچ وجه نمی‌توان آن را «پایان یافته» تلقی کرد؛ آنچه امروز با عنوان «پساجنگ» از آن یاد می‌شود؛ وعده‌گاه آرامش نیست، بلکه آستانۀ نبردی برای تثبیت وضعیت و نظمی جدید در غرب آسیاست.

اجلاس اخیر سران شورای همکاری خلیج‌فارس در جده را باید نقطه عطفی در معادلات امنیتی غرب آسیا تلقی کرد. اهمیت این نشست فراتر از یک گردهمایی دوره‌ای بود، زیرا اولین دیدار حضوری سران شش کشور عربی حاشیه خلیج‌فارس از زمان تبدیل‌شدن کشورشان به جبهه مستقیم جنگ با ایران محسوب می‌شد.

بمباران مدرسه و دانشگاه، سوزاندن کتاب و هدف قرار دادن علم، نه نشانه قدرت، که تکرار همان رسم کهنه و جاهلانه‌ای است که در طول تاریخ، همواره از سوی تاریکی‌طلبان تکرار شده است؛ اما در برابر این سیاهی، معلم ایستاده است—استوار، روشن و امیدوار—تا از دل ویرانی‌ها، بذر دانایی را دوباره بکارد و فردایی را بسازد که حتی خاکستر جنگ نیز نتواند آن را خاموش کند.

اما دانشجو که مدعی داشتن یک روحیه‌ی حقیقت‌جو، آینده‌ساز و مسئول است در این روزگار پر حادثه بیش از پیش باید به فردا بیاندیشد؛ به عصر پساجنگ!

بحران امروز ایران بحرانی چندوجهی و پیچیده است؛ هجمه خارجی و همزمان تلاش برای شورش داخلی فشار بسیار سنگینی به دولت مستقر محسوب می‌شود. در طول تاریخ، کشور‌هایی که چنین تجربه‌ای داشته‌اند و توانسته‌اند از آن عبور کنند بسیار نادرند.

ناتو، ائتلافی نظامی-امنیتی بود که برای مقابله با خطر شوروی ساخته شد؛ بنابراین گمان می‌رفت با فروپاشی بلوک شرق، ناتو هم به مأموریت خود پایان دهد؛ اما ناتو ماند، کماکان محافظت از غرب در برابر خطر احتمالی شرق را برعهده خود دانست و حتی حیطه وظایفش گسترش یافت.

در چارچوب مطالعات الهیات سیاسی و فرجام‌شناسی یهود می‌توان ریشه‌های ژرف‌تر دو جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران در خرداد و اسفند ۱۴۰۴را در رویکردی مبتنی بر دیالکتیک پیچیده و دیرینه میان آموزه برگزیدگی الهی قوم اسرائیل و تهدید‌های آخرالزمانی کیهانی دریافت.

در حملات 17 اسفند به شهر بروجرد 17 شهروند شهید شدند؛ از جمله زنی باردار و چند کودک. در انبوه مصیبت‌های جنگ اخبار آن جنایت بازتاب زیادی در رسانه‌ها نداشت و در سطح محلی محدود ماند.

دانشگاهی که علمش از متن جامعه جدا نشده باشد، نیازی به نسخه پساجنگی ندارد. چنین دانشگاهی در تمام زمان‌ها به وظیفه‌اش آگاه است. پس کافی‌است درتکاپوی بازگرداندن دانشگاه به اصالت آن باشیم!

امروز، بزرگترین و مهلک‌ترین خطای راهبردی ما این است که به مفهوم موهومی به نام «دوران پس از جنگ» فکر کنیم.