وعده حتمى پروردگار در انتظار عبد واقعى‏

گروه معارف«شبکه خبر دانشجو»؛ استاد شیخ حسین انصاریان در مورد مملوک بودن انسان اظهار داشت: اين وعده پروردگار مهربان عالم است. كجا اين وعده را به بندگانش داده است؟ در قرآن كريم. كدام آيه؟ اين آيه شريفه كه عجب آيه‏اى است و چه نورانيّتى به دل مى‏دهد: «الَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ»
آن كسانى كه در دنيا، با همه وجود قبول كردند كه مالك و مربّى واقعى آنها خدا است.
 

 

وقتى كسى با تمام وجود باور كند كه مالكش خداست و او مملوك اين مالك است، اين قبول كردن مالكيت خدا با مملوكيت عبد، اتصال و ارتباط دارد.امكان ندارد كسى باور كند خدا مالك او است، ولى خودش را مملوك اين مالك نداند؛ چون كسى كه مملوك بودن خود را باور نكند، يقيناً به اندازه محيط و توان خودش در دايره:«أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى‏» مى‏افتد.وقتى بگويد: من مملوك نيستم، معنايش اين است كه من براى خودم ربّ و مالك هستم.

 

اما وقتى باور كند كه مملوكِ پروردگار است، از اين مملوك اطاعت از مالك سرخواهد زد.كسى كه مى‏گويد: من مملوك هستم، يعنى از خودم اختيارى ندارم و اختيار مملوك به دست مالك است، بنابراين خودم و هر چه كه دارم، مملوك پروردگار است. حال كه نسبت به خودم و هر چه كه در اختيارم هست، مملوكم، پس مالك هر فرمانى بدهد، بر من واجب است كه اطاعت كنم.

 

اين حال همه انبيا و ائمه طاهرين عليهم السلام است.خود را واقعاً عبد و مملوك مى‏دانستند، نه آزاد و پروردگار را مالك مى‏دانستند، لذا هر تصرّف اين مالك در مملوك را حكيمانه و عاقلانه مى‏دانستند و تا زنده بودند، هم نسبت به خود و هم نسبت به آنچه كه داشتند: زن، فرزند، مال و امور ديگرى كه مربوط به زندگى آنان است، در مقام فرمان بردن از مالك بودند. آيه اين را مى‏خواهد بگويد.

 

«الَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ»آنان كه پذيرفتند كه الله مالك آنها است، طبعاً قبول كرده‏اند كه مملوك اين مالك هستند و بايد مملوك از مالك اطاعت كند، پس اطاعت كردند. اگر وقت آنها در دنيا تمام شود، مالك مى‏گويد: من تو را كه مملوكم هستى، مهلت داده بودم كه در اين مدت عمر از منِ مالك حقيقى فرمان ببرى. فرمانم را بردى و اكنون زمان و مهلت تو تمام شده و وقت جان دادن است.
منبع: پایگاه عرفان/انتهای پیام/