ولايت عشق

10 سال از هجرت عظيم سپري شده بود، پيامبر(ص) آخرين سفر قرباني را در جوار عشق و در ميان انبوه مسلمانان به گرداگرد كعبه ابراهيمي درنورديدند؛ مسافران حجاز كم كم بار عزيمت را بسته‌اند و مسلمانان مكه بايد از پيامبري(ص) دل بكنند كه در لحظه لحظه وجودش سرازير شدن رحمت بي‌منتهاي الهي را سراغ داشتند.

 

مكيان انصاف بداريد كه رسول مكرم(ص) نمي‌توانند آخرين روزهاي عمر شريفش را دور از انصار به آ‌خر برسانند؛ پيرواني كه چندين غزوه را با پيامبر همراه شدند و هستي‌شان را به پاي ميهمانان هجرت ريختند.

 

هشت شبانه روز است كه كاروانيان مسير بازگشت را مي‌پيمايند و فرسنگ‌ها از كعبه فاصله گرفته‌اند؛ خورشيد نيم روز سرزمين حجاز درخشانتر از هميشه مي‌خواهد باقي اشعه‌هاي رحمت را بر امت اسلام جاري كند.

 

ناگهان انبوه مشتاق‌ترين كاروانيان از حركت باز مي‌ايستد، محمد(ص) در گرماگرم صحراي غدير چه اشعه‌هاي رحمت را سراغ دارند كه حاضر مي‌شوند كه بر شدت گرما بر قافله عشق چشم بپوشد و دستور توقف كاروانيان را صادر كنند.

 

پهنه غدير خم منزلگه قافله بي‌شمار است، نداي حق در دشت طنين‌انداز مي‌شود «يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك ...»، دستور الهي بر اين كه است حسن ختام كلام حق بايد بر امت بيان شود.

 

خطبه غدير پيامبر(ص) شروع مي‌شود، همه جان‌ها در لحظه‌شماري هستند، رسول گرامي(ص) قصد ابلاغ چه پيامي را دارند؛ از دو يادگار گرانبهاي من «قرآن و عترت» جدا نشويد و مبادا بر اين دو پيشي گيريد و يا عقب بمانيد.

 

حسن ختام خطبه غدير رسول خدا(ص) تكرار سه باره «من كنت مولاه فهذا علي مولاه»؛ تبريك‌ها شروع مي‌شود، تهنيت‌ها تا امتداد آسمان بالا مي‌گيرد و همه عالم در شور ولايت علي(ع) غرق در شادماني هست./انتهاي پيام/