انگار یک جای کار می‌لنگد!

محمدرضا محقق- بخش ادب و هنر؛ كیفر در مقایسه با سینمای ایران فیلم استانداردی است و کاملا قابل دفاع. فیلمی که هم داستان درستی دارد و هم تعلیق های جذابی.

 

هم میزانسن بجایی دارد و هم بازی های قابل دفاعی و تمام اینها هم غیر قابل انکار هست. اما آنچه مخاطب را در کیفر آزار می دهد نوعی عدم تجانس در بیان داستانی و روایت ایرانی فیلم است.

 

چه خشونت های فیلم و چه لوکیشن های آن در ازای بازی ها و آدم ها و رفتارها تا حدی فراتر از آنچه قابل اغماض باشد، است.

 

کیفر فیلم خوبی است. داستان جذابی دارد بازی ها هم بد نیست و حتی دیالوگ ها و لوکیشن ها و ... همه چیز. اما این فیلم مال کجاست؟ مال کدام جامعه؟ کدام مردم؟ آدم هایش از کجا آمده اند و به کجا می روند؟

 

آقای فتحی! اینکه حتی تعدادی اندک از این لوکیشن ها و آدم ها و اتفاقات در همین تهران باشد و روی داده باشد کفایت نمی کند که به استناد آنها فیلم شود و به خورد مردم داده شود.

 

بسیاری از فاکتور ها و عناصر فیلم شما در عین استاندارد بودن آنجایی نیستند و این عیب بزرگ فیلم شماست.
 

کیفر عیب های دیگری هم دارد:

 

دیالوگ هایی که حتی در سخت ترین و مهیب ترین لحظات ادای خطابه و کاملا ادیبانه هستند حاصل مجاهدت ادبی و فصاحت و بلاغت یک ادیب توانمند! این چه طرز دیالوگ نوشتن است؟

 

سکانس های مربوط به رینگ بوکس درآن ناکجا آباد یا صحنه روبرویی با «اسمال چارلی» اصلا معلوم نیست بر اساس کدام منطق تصویری و کدام ریتم بیانی و کدام روایت مالوف و مانوس مخاطب حتی در بازه زمانی طول فیلم، ساخته و پرداخته شده اند.

 

اما بی تردید یکی از ایراد های عجیب و غریب فیلم که از کارگردانی مثل فتحی بعید می نمود بازی وحشتناک مصطفی زمانی است که در بعضی لحظات به طرز وحشتناکی توی ذوق می زند و به اصطلاح کاملا ماست مالی شده و سنبل و بی روح و باسمه ای است.

 

توجه داشته باشیم که زمانی بازیگر نقش اصلی فیلم در کنار بازی بهتر و ریتمیک نقش مکمل مرد است که با تسلط و روانی در خوری به ایفای نقش خود پرداخته است.

 

در نهات باید گفت کیفر فیلمی است استاندارد اما در اتمسفری خارج از سینما و بلکه جامعه ایران و این ایراد کوچکی نیست که بتوان آن را مانند بعضی کارهای دیگر حسن فتحی با دیالوگ های پرطمطراق و داغ پوشاند یا نپوشاند./انتهاي پيام/