101 راه برای بیزاری از سینما!

محمدرضا محقق - بخش ادب و هنر، آیا مشکل برنامه تلویزیونی هفت دکور، وله های آن بود که با عوض شدن آنها حالا باید توقع داشته باشیم که با برنامه بهتر و استاندارد تری روبروییم؟

 

خیر. مشکل این برنامه نه دکور بود -به تنهایی- و نه وله های سرد و یخ آن - باز به تنهایی- که با عوض کردن آنها چیزی از کاستی های آن کم شده باشد.

 

مشکل این برنامه اولا نرم افزاری است و نه سخت افزاری. همه جانبه نبودن برنامه به لحاظ توجه به جوانب و الزامات و مشکلات و مناسبات متنوع و مختلف سینمای ایران از جمله ایرادهای اصلی این برنامه است.

 

و در ادامه آن سیطره دیکتاتورمابانه یک نقد و نظر و یک به اصطلاح منتقد بر برنامه که اساسا معلوم نیست با کدام قصد و منظور به چنین روند و رویکردی رسیده اند که در تمام برنامه ها فقط یک نفر را بیاورند و نظرات فقط یک نفر را به عنوان منتقد سینمایی به خورد مردم بدهند؟

 

آیا در کشور غیر از آقای فراستی منتقد دیگری وجود ندارد که با در نظر داشتن محدودیت های رسانه‌ای و اعمال آنها بتواند در عین حال نقدی عالمانه منصفانه را به مخاطبان تحویل دهد و مردم از اطلاعات  البته زیبایی شناسی و سلیقه اي بهره مند شوند؟!

 

حالا گیریم که کسی در حد جناب فراستی نباشد.آیا درست است که فرصت رسانه ملی و فراگیر در تنها برنامه نقادانه سینمایی تنها در دست یک نفر باشد و تنها نظر وي به عنوان نقد سینمایی تقدیم حضور بینندگان عزیز شود؟

 

برنامه هفت در تمام وجوه و بخش هایش باید تلاش کند تا به صورت نسبی و معقول و منصفانه از تمام سلایق و صنوف سینمایی در ایران استفاده كند تا بدین وسیله اعتماد و نظر بخش های متنوع و متکثر سینمایی را به خود جلب نماید و از پتانسیل آن بره مند شود.

 

در غیر این صورت این برنامه در محدوده معدود آدم هایی که سلیقه و مطلوبشان آن هم اگر در بهترین حالت ممکن و خوش بینانه ترین صورت متصور که کاملا عالمانه و منصفانه طرح شود، باقی می ماند./انتهاي پيام/