کد خبر:۱۰۶۶۱۸
روايت فرزند امام از تلاش عدهاي براي تحميل قطعنامه به بنيانگذار انقلاب
از برهه هاي حساس (و همچنان مبهم مانده) تاريخ انقلاب، مقطع پذيرش قطعنامه از سوي امام خميني است كه ايشان آن را براي خود از زهر، كشنده تر خواندند. برخي محققين، با كنار هم قرار دادن شواهد، معتقدند اين مطلب، خلاف نظر اصلي امام و در اصل يك تحميل به امام خميني بوده است.
گروه انديشه:از برهه هاي حساس (و همچنان مبهم مانده) تاريخ انقلاب، مقطع پذيرش قطعنامه از سوي امام خميني است كه ايشان آن را براي خود از زهر، كشنده تر خواندند. برخي محققين، با كنار هم قرار دادن شواهد، معتقدند اين مطلب، خلاف نظر اصلي امام و در اصل يك تحميل به امام خميني بوده است. خاطره ي زير را كه سركار خانم زهرا مصطفوي (فرزند حضرت امام) نقل كرده اند را مي توان از همان شواهد قلمداد كرد:
«يك روز وارد ايوان [منزل امام] شدم، براي اولين بار ديدم امام روي نيمكت باريك كنار ايوان دراز كشيده اند و ناراحتي عميق از چهره امام كاملاً مشهود بود. من سلام كردم و چهارپايه اي را كشيدم تا نزديك صورت امام و در مقابل چهره ايشان نشستم.
به امام عرض كردم: "معروف است [يعني اين طور گفته مي شود و شايع شده] كه مي خواهند شما را وادار به قبول قطعنامه كنند. "
امام هيچ جوابي به من ندادند و تنها كاري كه كردند دستشان را به آرامي بالا آوردند و دو چشم خود را پوشاندند. من جواب خود را گرفتم و شدت ناراحتي امام را درك كردم و آن قدر منقلب شدم كه آهسته برخاستم و منزل ايشان را ترك كردم و يك هفته نتوانستم از منزل بيرون بروم.»*
نامه امام 14 روز پيش از قطعنامه
امام راحل درست 14 روز پيش از پذيرفتن قطعنامه 598 و آنچه "جام زهر " دانستند، در پيامي به آقاي حسينعلي منتظرى(در زماني كه هنوز امام(ره) آقاي منتظري را "نور چشم " خود مي دانست) درباره سقوط هواپيماى مسافربرى توسط امريكا تصريح مي كنند كه "مسئولين نظام بايد تمامى همّ خود را در خدمت جنگ صرف كنند. اين روزها بايد تلاش كنيم تا تحولى عظيم در تمامى مسائلى كه مربوط به جنگ است به وجود آوريم. بايد همه براى جنگى تمام عيار عليه امريكا و اذنابش به سوى جبهه رو كنيم. امروز ترديد به هر شكلى خيانت به اسلام است، غفلت از مسائل جنگ، خيانت به رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- است. اين جانب جان ناقابل خود را به رزمندگان صحنههاى نبرد، تقديم مىنمايم. "
شايد به همين دليل پذيرش پايان جنگ از سوي رهبري انقلاب اسلامي همانگونه كه از سوي ايشان به نوشيدن جام زهر تعبير شد، نقطه عطف تاريخ انقلاب اسلامي نيز هست. امام خميني(ره) شخصاً مسئوليت پذيرش قطعنامه 598 را بر عهده گرفت. پذيرشي كه به واسطه گزارشهاي اكبر هاشمي رفسنجاني، محسن رضايي، ميرحسين موسوي، سيد محمد خاتمي و... و نهادهاي مختلف درگير اداره جنگ و كشور از جانب امام صورت گرفت.
پيام امام پس از قطعنامه
امام در پيامي كه به مناسبت سالگرد كشتار مكه صادر فرمودند، به پذيرش قطعنامه اشاره كردند و نكاتي را مورد توجه قرار دادند.
ايشان فرمودند: «اما در مورد قبول قطعنامه كه حقيقتاً مسئله بسيار تلخ و ناگواري براي همه و خصوصاً براي من بود، اين است كه من تا چند روز قبل معتقد به همان شيوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و كشور و انقلاب را در اجراي آن ميديدم، ولي به واسطه حوادث و عواملي كه از ذكر آن فعلاً خودداري ميكنم و به اميد خداوند در آينده روشن خواهد شد ... قبول اين مسئله براي من، از زهر كشنده تر است؛ ولي راضي به رضاي خدايم و براي رضايت او، اين جرعه را نوشيدم. در شرايط كنوني، آن چه موجب اين امر شد، تكليف الهيام بود.»
ايشان در ادامه تصريح مي كنند: «شما ميدانيد كه من با شما پيمان بسته بودم كه تا آخرين قطره خون و آخرين نفس بجنگم؛ اما تصميم امروز، فقط براي تشخيص مصلحت بود و تنها به اميد رحمت و رضاي او، از هر آن چه گفتم، گذشته و اگر آبرويي داشتم، با خدا معامله كردهام.»
امام همه را به صبر دعوت ميكردند و از اينكه خود نيز تشنه و شيفته شهادت هستند، سخن به ميان ميآوردند: «فرزندان انقلابىام، اى كسانى كه لحظهاى حاضر نيستيد كه از غرور مقدستان دست برداريد، شما بدانيد كه لحظه لحظه عمر من در راه عشق مقدس خدمت به شما مىگذرد. مىدانم كه به شما سخت مىگذرد؛ ولى مگر به پدر پير شما سخت نمىگذرد؟ مىدانم كه شهادت شيرينتر از عسل در پيش شماست؛ مگر براى اين خادمتان اينگونه نيست؟ ولى تحمل كنيد كه خدا با صابران است. بغض و كينه انقلابىتان را در سينهها نگه داريد؛ با غضب و خشم بر دشمنانتان بنگريد؛ و بدانيد كه پيروزى از آن شماست.»
پي نوشت:
كتاب برداشتهايي از سيره امام خميني، به كوشش غلامعلي رجايي، نشر عروج، جلد 4، صفحه 202
منبع: www.inn.ir
انتهاي پيام/
«يك روز وارد ايوان [منزل امام] شدم، براي اولين بار ديدم امام روي نيمكت باريك كنار ايوان دراز كشيده اند و ناراحتي عميق از چهره امام كاملاً مشهود بود. من سلام كردم و چهارپايه اي را كشيدم تا نزديك صورت امام و در مقابل چهره ايشان نشستم.
به امام عرض كردم: "معروف است [يعني اين طور گفته مي شود و شايع شده] كه مي خواهند شما را وادار به قبول قطعنامه كنند. "
امام هيچ جوابي به من ندادند و تنها كاري كه كردند دستشان را به آرامي بالا آوردند و دو چشم خود را پوشاندند. من جواب خود را گرفتم و شدت ناراحتي امام را درك كردم و آن قدر منقلب شدم كه آهسته برخاستم و منزل ايشان را ترك كردم و يك هفته نتوانستم از منزل بيرون بروم.»*
نامه امام 14 روز پيش از قطعنامه
امام راحل درست 14 روز پيش از پذيرفتن قطعنامه 598 و آنچه "جام زهر " دانستند، در پيامي به آقاي حسينعلي منتظرى(در زماني كه هنوز امام(ره) آقاي منتظري را "نور چشم " خود مي دانست) درباره سقوط هواپيماى مسافربرى توسط امريكا تصريح مي كنند كه "مسئولين نظام بايد تمامى همّ خود را در خدمت جنگ صرف كنند. اين روزها بايد تلاش كنيم تا تحولى عظيم در تمامى مسائلى كه مربوط به جنگ است به وجود آوريم. بايد همه براى جنگى تمام عيار عليه امريكا و اذنابش به سوى جبهه رو كنيم. امروز ترديد به هر شكلى خيانت به اسلام است، غفلت از مسائل جنگ، خيانت به رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- است. اين جانب جان ناقابل خود را به رزمندگان صحنههاى نبرد، تقديم مىنمايم. "
شايد به همين دليل پذيرش پايان جنگ از سوي رهبري انقلاب اسلامي همانگونه كه از سوي ايشان به نوشيدن جام زهر تعبير شد، نقطه عطف تاريخ انقلاب اسلامي نيز هست. امام خميني(ره) شخصاً مسئوليت پذيرش قطعنامه 598 را بر عهده گرفت. پذيرشي كه به واسطه گزارشهاي اكبر هاشمي رفسنجاني، محسن رضايي، ميرحسين موسوي، سيد محمد خاتمي و... و نهادهاي مختلف درگير اداره جنگ و كشور از جانب امام صورت گرفت.
پيام امام پس از قطعنامه
امام در پيامي كه به مناسبت سالگرد كشتار مكه صادر فرمودند، به پذيرش قطعنامه اشاره كردند و نكاتي را مورد توجه قرار دادند.
ايشان فرمودند: «اما در مورد قبول قطعنامه كه حقيقتاً مسئله بسيار تلخ و ناگواري براي همه و خصوصاً براي من بود، اين است كه من تا چند روز قبل معتقد به همان شيوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و كشور و انقلاب را در اجراي آن ميديدم، ولي به واسطه حوادث و عواملي كه از ذكر آن فعلاً خودداري ميكنم و به اميد خداوند در آينده روشن خواهد شد ... قبول اين مسئله براي من، از زهر كشنده تر است؛ ولي راضي به رضاي خدايم و براي رضايت او، اين جرعه را نوشيدم. در شرايط كنوني، آن چه موجب اين امر شد، تكليف الهيام بود.»
ايشان در ادامه تصريح مي كنند: «شما ميدانيد كه من با شما پيمان بسته بودم كه تا آخرين قطره خون و آخرين نفس بجنگم؛ اما تصميم امروز، فقط براي تشخيص مصلحت بود و تنها به اميد رحمت و رضاي او، از هر آن چه گفتم، گذشته و اگر آبرويي داشتم، با خدا معامله كردهام.»
امام همه را به صبر دعوت ميكردند و از اينكه خود نيز تشنه و شيفته شهادت هستند، سخن به ميان ميآوردند: «فرزندان انقلابىام، اى كسانى كه لحظهاى حاضر نيستيد كه از غرور مقدستان دست برداريد، شما بدانيد كه لحظه لحظه عمر من در راه عشق مقدس خدمت به شما مىگذرد. مىدانم كه به شما سخت مىگذرد؛ ولى مگر به پدر پير شما سخت نمىگذرد؟ مىدانم كه شهادت شيرينتر از عسل در پيش شماست؛ مگر براى اين خادمتان اينگونه نيست؟ ولى تحمل كنيد كه خدا با صابران است. بغض و كينه انقلابىتان را در سينهها نگه داريد؛ با غضب و خشم بر دشمنانتان بنگريد؛ و بدانيد كه پيروزى از آن شماست.»
پي نوشت:
كتاب برداشتهايي از سيره امام خميني، به كوشش غلامعلي رجايي، نشر عروج، جلد 4، صفحه 202
منبع: www.inn.ir
انتهاي پيام/
لینک کپی شد
گزارش خطا
۰