اوباما پس از تصدي قدرت، شعارهاي انتخاباتي خود را فراموش كرد

به گزارش «خبرگزاري دانشجو»، لوموند ديپلماتيك در آخرين مطلب خود با عنوان «فرصت‌هاي از دست رفته رئيس جمهور اوباما» كه به قلم اريك كلين برگ و جف مانزا منتشر شده، اورده است: باراک اوباما و حزب دموکرات مشخصاً با تعهدِ تغییر سیاست های اقتصادی-اجتماعی جامعه در سال ۲۰۰۸ به قدرت رسیدند و پیروزی اوباما با استقبال بی سابقه مردم آمریکا مواجه شد. پیروزی او یک لحظه تاریخی مهم بشمار می رفت اما امروز با شکست فاحش حزب دموکرات در انتخابات مجلس مشکل می توان از این حقیقت طفره رفت که اوباما فرصت تاریخی را که در اختیار داشت، تلف کرده است.

 

در اين مطلب با اشاره به وعده‌هاي محقق نشده،  انتخاباتي اوباما تاكيد شده است:  اوباما در دوران کاندیداتوری خود وعده یک حکومت بی باک و پیشروی هایی را می داد که امید را بار دیگر به جامعه باز میگرداند...اصلاحات اقتصادی، اصلاحات در سیستم پزشکی، اصلاحات سیستم رسانه ها، برنامه های عظیم ارائه یک «طرح همه جانبه» برای بکار انداختن دوباره چرخ اقتصاد، ایجاد کار و باز سازی زیر بنا های نیمه مخروبه کشور، بستن زندان گوانتانامو، پایان دادن به جنگ های غیر عادلانه و غیر قابل پیروزی ای که دولت بوش آغاز کرده و قادر به پایان آنها نبود: همه اینها وعده های آقای اوباما بودند و رای دهندگان آمریکایی از هر نظر برای این تغییرات آمادگی داشتند.

اين مطلب مي‌افزايد: اوباما میتوانست درست بمانند روزولت و ریگان روی این نکته پافشاری کند که تغییر اساسی در سیاست ها نه یک انتخاب از روی میل بلکه یک ضرورت ناگزیر است. او می توانست ازبی اعتباری جمهور خواهان استفاده کرده و آنها را به چارچوب های نظری و حوزه چالش های سیاسی خود بکشاند. اما او هیچکدام از این کارها را نکرد و برعکس خود را در جایگاه یک واسطه ی ملایم و مدیر با نزاکت نشاند و تصمیم گرفت که مخالفین اش را به رویاروئی نکشاند. در یک کلام او ترجیح داد در مورد تغییرات بجای تحمیل نظراتش ، مذاکره کند.

در بخش ديگري از اين مطلب با اشاره به ضعف هاي سياست هاي اقتصادي دولت اوباما آمده است:  اما زمانی که اوباما به قدرت رسید خشم عمومی نسبت به درآمد های افتضاح آمیز خدایان و تیتان های وال استریت در بالاترین حد ممکن بود و نارضایتی شدید مردم از کمک های بیدریغ به بانک ها و مشتریان فوق ثروتمند آنها در همه جا دیده می شد. سیاست های کلی رهبران آمریکا بیشتر از هر کشور ثروتمند دموکرات دیگری به سرمایه داران بزرگ پاداش می دهد. سرمایه داران بزرگی که بیشتر ثروت خود را در بنیاد های مالی سرمایه گذاری می کنند . دولت درعوض این حمایت ها انبوهه ای از وام های پرداخت ناشدنی و دیگر محصولات مالی مسموم را دریافت کرده بود. فرصت تاریخی عریان ساختن ارتباط میان بی عدالتی های اجتماعی و سیستم بانکی ای کاملا فاسد و ناکارا درست در مقابل اوباما بود. مثل میوهی رسیده ای که از شاخه آویزان و آمادهی چیدن باشد. بطور خلاصه، فرصت برای تهاجم به سیستم اقتصادی موجود از هر زمانی مناسب تر بود.

 

اين مطلب مي افزايد: اما اوباما بجای اینکه مسئولیت خرابی اوضاع اقتصادی را به گردن نظام نئولیبرالی بگذارد در برابر آن نرمش پیشه کرد. اولین انتصابات کلیدی او یعنی لَری سامِرز و تیموتی گایتنراز میان افراد نزدیک به وال استریت و از کسانی بودند که اعتقادات سیاسی- اقتصادی آنها خود بیش از هر چیز باعث این بحران شده بود. اوباما در همان حال از اقتصاد دانان برجسته و برندگان جایزه نوبل نظیر پال کروگمن و جوزف استیگلیتزو کسانی که طرفدار تغییرات اساسی در سیستم اقتصادی بودند بکلی دوری گرفت و آنها را به تیم خود راه نداد. اوباما و مشاوران او همان برنامه غیر مردمی بوش و حمایت مالی از بانک های بزرگ عمده را (با مختصری تغییر) ادامه دادند.

 

در اين مطلب با  تاكيد بر اين كه از زمانی که اوباما به قدرت رسیده است نسبت آمار رسمی بیکاری در اطراف ٪۱۰ نوسان می کند و این نسبت در میان مردان سیاه پوست بالای ۲۰ سال تا ٪۱۷ نیز می رسد تصريح شده است:  البته از آنجائیکه این ارقام تنها شامل کسانی است که هنوز فعالانه بدنبال کار می گردند آمار واقعی بیکاری بمراتب بالاتراز اینهاست. بطور مثال بر اساس یک بررسی که در سال ۲۰۰۹ در میلواکی انجام شده بود، نسبت آمار بیکاری در میان سیاهان ٪۵۳ و در میان سفیدها ٪۲۲ بوده است. در چنین وضعیتی است که از دست دادن منزل مسکونی و پس انداز ها و واهمه عمیق از آینده به نورم تازه زمانه تبدیل شده است. حیرت در اینجاست که دولت اوباما در کار مذاکره همین مردم با بانک ها برای اصلاح قرارداد های وام خود (بجز برخی کمک های ناچیز) نقشی بازی نکرده است. جالب اینجاست که این بانک ها همان موسساتی هستند که از دولت او آنهمه پول و ضمانت مالی دریافت کرده اند.

 

در ادامه اين مطلب با طرج اين پرسش كه دولت اوباما چه طرحی برای بهسازی وضعیت اقتصادی مردم عادی داشته است، تاكيد شده  است: تنها دستاورد عمدهی آن تصویب یک بسته اقتصادی ۷۸۷ میلیارد دلاری در زمستان سال ۲۰۰۹ بود که مقدار آن از هر نظر ناکافی بنظر می رسید. اوباما و دموکرات ها در مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۱۰ به درستی ادعا میکردند که بدون این بسته وضع از آن چیزی که بود نیز بدتر می شد اما پیام آنها به آسانی توسط جمهوریخواهانی که دولت را متهم به اتلاف ۸۰۰ میلیارد دلار از مال مردم می کردند خنثی شد. هرچه باشد افراد اندکی از رای دهندگان از فواید این بسته بهرهمند شده بودند.

 

اين مطلب مي افزايد: شکست (نسبی) اوباما در تخصیص بودجه ای بمراتب بیشتر برای بازسازی اقتصادی کشور نمادی از روی برگرداندن وی از مبارزه بی امان اجتماعی در راستای عقاید مورد ادعایش است. هرچند که اصلاحات اقتصادی او باعث بهبود های ناچیزی در یک سیستم ورشکسته شده اما این تغییرات آنقدر ها اساسی نیست که بتواند سیستمی را زیر سوال ببرد که براصل «عظیم تر از آن که قابل سقوط باشد» شکل گرفته و نهادهای مالی را به سوی پراشتهائی بی حد هدایت کرده است. در واقع همین قوانین تازه، اقتصاد کشور را بمراتب بیش از سال ۲۰۰۸ به بانک های بزرگ وابسته خواهد ساخت.

 

نويسندگان در  نقد برنامه اصلاحات در سیستم پزشکی امريكا تاكيد كرده‌اند: مت تابي در مجله رولینگ استون به بررسی اشتباهات استراتژیک دولت اوباما پرداخته است: با عقب نشینی در مورد سیستم پوشش یگانه، حتی پیش از آغاز مذاکرات، دولت اهرم های دستیابی به یک سیستم بهداشتی ارزان قیمت برای عامه مردم را از دست داده بود. نتیجه آن که اکنون سیستی براساس « مسئولیت فردی» بوجود آمده که درآن مردم طبق قانون مجبورند یک بیمه خصوصی داشته باشند، صرفنظر از اینکه قدرت مالی آنرا داشته و یا بیمه خریداری شده چه کیفیتی داشته باشد. نمایندگان جمهوریخواه این طرح را غیر قانونی خوانده و تاکنون بیست ایالت علیه آن شکایت کرده اند. از سوی دیگر تعدادی از فرمانداران واپسگرا اعلام کردهاند که از اجرای آن خودداری خواهند کرد. برخی از فعالین اجتماعی امیدوارند که برنامه بهداشتی اوباما برای دولتمردان پیشرو تری که بعدها می آیند بعنوان یک زیربنا تلقی شده و روزی بر اساس آن یک سیاست درست و با پوشش بیشتر بهداشت همگانی بنیان گذارده شود. با اینهمه در حال حاضر معلوم نیست این برنامه حتی بتواند تا پایان دوره اول ریاست جمهوری اوباما نیز دوام بیاورد.

 

اين مطلب مي افزايد: رای دهندگان جوانی که در طول مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۸ مجذوب آرمان های بلند پروازانه اوباما شده بودند عمیقاً از او و پشت کردن وی به شعار های خود، بلافاصله پس از ورود به کاخ سفید، دلسرد شده اند. برای آنها سیاست های داخلی او نیز نومید کننده است. رکود اقتصادی خصوصاً به دانشگاه رفته های بین ۲۰ تا ۲۴ ساله ضربه زده است و میزان بیکاری سه درصدی آنها در سال ۲۰۰۷ امروز به ۱۰ درصد رسیده است. با اینحال هیچ برنامه شغلی ای برای این گروه از رای دهندگان در نظر گرفته نشده است. اصلاحات رسانه ای اوباما که برای نسل جوان از اهمیت خاصی برخوردار است نیز به بن بست رسیده. اوباما در دوران مبارزه انتخاباتی خود در دفاع از «بیطرفی اینترنت »شعار می داد و با توجه به عقب مانده تر بودن و قیمت بالای سرویس اینترنت در آمریکا(نسبت به کشورهای اروپایی) وعده سرمایه گذاری بر روی زیربناها می داد. اما «کمیسیون رسانه ای فدرال» به مدیریت جولیوس گناچووسکی، همکلاسی سابق اوباما در دانشکده حقوق، بنا به توصیه دولت وارد مذاکرات وقتگیر و بیپایان با شرکت های مخابراتی شد و بجای دفاع از مصرف کنندگان ، به دادن امتیاز به آن ها پرداخت.

 

در پايان اين مطلب خاطر نشان شده است: اوباما در طول مبارزات انتخاباتی خود در بسیج نیروهای پیشرو و مردم ناراضی آمریکایی راه درازی پیمود اما دولت او زمانی که به قدرت رسید به گونه ای عمل کرد که گویی دیگر هیچ کاری با جنبشی ندارد که روزی پیروزی او را میسر ساخته بود. در نتیجه شخصیت های کلیدی این جنبش صراحتاً اعلام کرده اند که از این پس قصد ندارند به پشتیبانی بیشتر از او ادامه دهند./انتهاي پيام/