چرا در اسلام، نمی توان دین خود را تغییر داد؟؟

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ اعتقاد به اسلام، نمی‏تواند سنتی و تقلیدی باشد؛ بنابراین هر فردی وقتی به مرحله رشد عقلی و تكلیف رسید، پذیرش اسلام باید از روی دلیل باشد، نه از روی تبعیت. از این رو است كه مراجع تقلید در اول توضیح‏المسائل می‏نویسند: تقلید در اصول دین جایز نیست.

بنابراین فرزندان مسلمانان، دین را خود انتخاب می‏كنند.

از طرف دیگر نیز دین نمی تواند از روی اجبار باشد، دین و ایمان به آن كه یك اعتقاد قلبی و درونی است ، ممكن نیست تحمیلی باشد.

 

از این رو قرآن می‏فرماید: "لا اكراه فی الدین؛ در قبول دین اجباری نیست". سپس می افزاید: راه راست، اندیشه راستین و آیین درست و نجات بخش، از اندیشه دروغین و آیین باطل واضح و روشن است ( قد تبین الرشد من الغی) . (1) حال اگر راه درست و دین حق ، از راه نادرست نمایان است ، پس چه دلیلی برای تحمیل و اجبار است ؟!.

 

از نظر جهان بینی اسلامی همه انسان ها از آزادی، اختیار و قدرت بر تصمیم گیری برخوردارند و خودشان سرنوشت خویش را رقم می زنند.

 

اسلام از راه های گوناگون می كوشد اندیشه بشریت را از اسارت باطل برهاند و آدمی با دید باز و وسعت نظر بیاندیشد و داوری كند و دین و آیین حق را برگزیند. این سخن قرآن است كه می گوید:

 

"به آن بندگانی مژده باد كه همه سخنان را می شنوند و بهترین را برمی گزینند".(2)

 

" و چون به ایشان گرفته شود كه از آن چه از سوی خدا فرود آمده است، پیروی كنید، گویند: نه، ما به همان راهی می رویم كه پدران ما می رفتند. حتی اگر پدرانشان بی خرد و گمراه بوده اند!".(3)

 

در آیه اخیر ، انسان*ها را توبیخ می كند كه چگونه به راه پدران و تقلید از آنان رفتند ، شاید پدران آنها درك نمی كردند . پس تقلید در دین از نظر قرآن محكوم است . در روایات تصریح شده كه تقلید در دین ، نه فقط از پدر و مادر مردود است ، حتی تقلید در عقاید از شخصیت های بزرگ هم جایز نیست (4).

 

البته این بدان معنا نیست كه پس باید دینی غیر از دین پدران انتخاب نمود ، بلكه چه بسا راه و دین پدران حق باشد ، اما در هر دو صورت باید با انتخاب و تحقیق خود انسان باشد.

 

آری آدمی با دقت و خردورزی می تواند راه و آیین حق ( كه آیین اسلام است) را باور كند و آن را برگزیند.

حال اگر فردی در خانواده مسلمان بخواهد دین خود را تغییر دهد ، این شخص با نگاه به انتخاب شخصی می*تواند این كار را انجام دهد ؛ زیرا عقیده و دین مربوط به خود او است و خود نیز در برابر خدا پاسخ گوی آن است .

 

اما اگر بخواهد با این عمل به مقابله با اسلام برخیزد ، از نظر حكم اجتماعی اسلام صحیح نیست و با آن برخورد می*شود ؛ زیرا در جامعه‏ای كه براساس اعتقادات و باورهای دینی، قوانین، رفتارهای اجتماعی و فردی، امیال و آرزوهای انسان‏ها و ارزش‏های اخلاقی شكل گرفته كه هر یك از این موارد كاركردهای بسیاری در زندگی فردی و اجتماعی دارد، حق ندارد در برابر دین و اعتقادات موضع‏گیری نموده و درصدد تخریب آنها باشد.

 

زیرا آثار نامطلوب در زندگی فردی و ا جتماعی ایجاد خواهد كرد و باعث تزلزل اركان اجتماعی خواهد شد، بنابراین ارتداد از این جهت كه افكار عمومی و ایمان مردم را متزلزل می‏كند، اظهار آن روا و شایسته نیست، و با وجود یك سری شرایط اسلام با مرتد برخورد می‏كند. اما اگر باور خود را رواج نداد و به امنیت فكری و فرهنگی جامعه آسیبی وارد نكرد، به او كاری ندارند و حكم ارتداد نداشته و عقیده‏اش نزد خودش محترم است.

 

از نظر اعتقادی نیز در آیات قرآن آمده كه جز دین حق( اسلام ) پذیرفته نیست و چنین شخصی باید پاسخ گوی انتخاب و انگیزه های این انتخاب باشد.

 

این كه خدا با او چگونه برخورد می‏كند، تنها خدا می‏داند كه آیا وی صداقت دارد یا از روی عناد و لجاجت ، یا با انگیزه های غیر الهی به این عقیده روی آورده است. خداوند فردای قیامت بر پایه عدل و حكمت، با او رفتار خواهد كرد.

 

منابع
1 - بقره (2) آیه 256.

2) زمر ،آیه 18

 

3) بقره، آیه 170 - مائده، آیه 104

4) میزان الحكمه، ح 6296 - بحارالانوار، ج 23، ص 103
 

/انتهاي پيام/