ناوشكن «جماران»؛ عظيم‌ترين دستاورد دفاعي كشور

گروه علمي «خبرگزاري دانشجو»؛ نیروی دریایی ایران در دوران رژيم پهلوي اگرچه با دلارهای نفتی متعلق به بیت المال و ذخایر ملی مردم ایران تجهیز شده بود، اما در واقع هدفی جز پاسداشت منافع ایالات متحده در مناطق نفت خیز خلیج فارس نداشت؛ به همين دليل پس از انقلاب اسلامی، ایالات متحده در صدد تضعیف ناوگان دریایی ایران بوده و با تحریم و عدم فروش قطعات یدکی به این نیرو، استهلاک آن را دنبال و از فرصت هایی مانند نبردهای دریایی مستقیم با نیروی دریایی ارتش در سال های انتهایی جنگ برای ضربه زدن به آن استفاده می کرد.

 

ایالات متحده در این گمان بود که با این راهبرد نیروی دریایی ایران زمینگیر خواهد شد، اما راهبرد دریایی ایران پس از جنگ تغییر يافته و ایران تصمیم گرفت ضمن حفاظت از مرزهای آبی و تاسیسات نفتی خود در خلیج فارس، قلمروهای استراتژیک جدیدی برای حضور دریایی خود تعریف کند.

 

با توجه به اينكه تحقق این امر مهم نیازمند ناوگان جدید بود، ایرانیان با وجود تحریم هاي بین المللی، پس از قرن ها دوباره به سراغ ساخت کشتی های جنگی رفتند.

 

ناوشکن «جماران» به عنوان عظیم‌ترین دستاورد دفاعی کشور که توسط متخصصان نیروی دریایی ارتش و صنایع دفاعی داخلي کشورمان ساخته شده است، در خلیج فارس به آب انداخته شد.

 

«جماران» نخستین نمونه از کشتی‌های جنگی کلاس موج ساخت ایران است که به موشک‌های هدایت شونده دریابه‌دریا و دریابه‌هوا، اژدرانداز، توپ پدافندی، ابزار ناوبری الکترونیکی نوین و امکانات جنگ الکترونیک مجهز است؛ این کشتی با طول ۹۴ متر، ظرفیت ۱۴۲۰ تُن و سرعت ۳۰ گره دریایی (۵۶ کیلومتر بر ساعت)، توانایی حمل ۱۴۰ ملوان و حمل بالگرد و سوخت‌گیری آن‌ها را دارد.

 

ناوشكن «جماران» با به کارگیری قطعات داخلی و خارجی و همکاری ۱۲۰ دانشگاه ایرانی طراحی و ساخته شده ‌است.

 

موتور این کشتی ساخت فرانسه است، اما به دلیل تحویل‌داده‌ نشدن کامل گیربکس، شفت و پروانه طبق قرارداد، این قطعات از جمله شفت ۱۲ متری آن، با وجود دشواری توسط متخصصان ایرانی ساخته شده ‌است.

 

وجود سامانه‌های مخابراتی هوایی سطحی و زیرسطحی و سامانه ردنگار، سامانه‌های راداری تاکتیکی، سامانه‌های جنگ الکترونیک و ضدالکترونیک، سامانه های موشکی سطح‌به‌سطح و سطح‌به‌هوای بلندبرد و میان‌برد و توپ دریایی تمام‌خودکار از ويژگي هاي اين ناوشكن است.

 

همچنين اين ناوشكن از سامانه دفاع در برابر حمله‌های «ش. ‌م. ‌ه» (شیمیایی-میکروبی-هسته‌ای)، درب‌های نفوذناپذیر، حمام «ش. ‌م. ‌ه» برای رفع آلودگی احتمالی نفرات و تیم‌ های سنجش آلودگی عوامل شیمیایی مجهز به لاکرهای کنترل صدمه‌های احتمالی به ناوشکن برخوردار است و توانایی سوخت‌رسانی به بالگرد بر روی پد ویژه نيز در اين ناوشكن وجود دارد.

 

ناوشکن «جماران» با توجه به تجهیزاتی که در آن به کار رفته است، توانایی مبارزه با هر گونه هدف سطحی، زیر سطحی و هوایی را به طور همزمان دارد و علاوه بر قدرت حمل بالگرد مي تواند در جنگ‌های الکترونیکی نیز به كار گرفته شود.

 

ساخت این ناوشکن كه نه فقط به عنوان يك ناوشكن، بلكه به عنوان يك نماد مطرح است موجب پرورش استعدادهای داخلی، اثبات وابسته نبودن به دیگر کشورها برای تامین شناورهای سنگین دفاعی، ارتقاي چشمگیر توان دفاعی ایران و آموزش نسل‌های آینده برای خودباوری و خوداتکایی شده است.

 

با ساخت ناوشکن ایرانی «جماران» توسط متخصصان داخلی، دانش ساخت ناوشکن‌ها در ایران بومی شد و کشورمان به جمع تولیدکنندگان ناوشکن در دنیا پیوست.

 

هم اکنون دومین ناوشکن نیز به عنوان نسل بعدی ناوشکن‌های ایرانی، توسط متخصصان دفاعی کشور در حال ساخت است./انتهاي پيام/