چشم‌هاي منتظر، احسان و نيكوكاري را سراغ مي‌گيرند

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، باز سالي ديگر در راه است، باز همه خردسالان در تب و تاب نو شدن هستند اما نگاه معصوم كودكي را مي‌بينم كه به دوردست‌ها چشم دوخته و در دستان پر مهر و محبت هموطنانش نو شدن‌ها را جستجو مي‌كند؛ چه مهماني باشكوهي خواهيم داشت اگر سفره‌هاي دل‌مان حتي براي يك دل‌شكسته جا داشته باشد.

 

هر ساله دو هفته مانده به عيد، روز پنجشنبه‌ دل‌هاي باطراوت را براي بخشش دعوت مي‌كند تا در عطوفتي ديرينه، بارش طراوت را در آسمان ايران نظاره‌گر باشد؛ خدا در همين نزديكي فرشتگان را مي‌نگرد كه چه با نشاط بر آسمان عشق، ايثار را مي‌پراكنند.

 

امروز روز معنا كردن شتاب به سوي عمل‌هاي خير است كه در هر اذان و اقامه تكرار مي‌كنيم تا به خدا بگوئيم كه عمل خيرمان پيشكش قبولي نمازمان؛ ثانيه‌ها چه زود مي‌گذرند و غروب را مي گويم كه با فرا رسيدنش، سفره نعمت الهي را جمع خواهد كرد و شايد تا سالي ديگر فرصتي براي نيكي باقي نماند.

 

وقتي بذري با نيكوكاري در زمين پخش شود گل‌هايي شكوفا خواهد شد كه بهار را آكنده از معنويت مي‌كند و حتي دل كوير را نيز فتح خواهد كرد؛ آنگاه خوشه‌ها جز خير و بركت حاصلي نخواهد داشت و خرمن‌ها تبلور كرامت خواهند بود.

 

چه زيبا خواهد بود كه مردم رنج دیده، خيال نكنند كه بدون آنها شاد مي‌شويم؛ وقتي دلي به دست آمد تلخي محروميت جايش را با شيريني‌هاي احسان و نيكوكاري عوض خواهد كرد و دشت‌هاي تفتيده تنهايي، سبزه‌زاران باهم بودن را نويد خواهد داد.

 

ما پيرو مكتب رسول الله(ص) و خاندانش(ع) هستيم و تمام سيره بزرگواران مالامال از احسان و تقسيم شادي‌ها با ديگران است؛ آنان كه حتي افطار خود را به محرومان عطا مي‌كردند تا دل شكستن در جمع مسلمانان رسم نباشد.

 

پس بگوئيم اي مهرباني‌ها، به سراغمان آئيد و ما را در كوچه كوچه‌هاي شهر به سمت نيكوكاري ببريد هر چند كه رخوت‌ها مي‌خواهند زمين‌گيرمان كنند اما اي مهرباني‌ها تو بتاز و سرزمين‌مان را مالامال از عطر بهاري گردان./انتهاي پيام/