همچنان آزمون و خطا و حسرت و دریغ

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  فیلم های سال گذشته در کل از ترکیب چندان قابل دفاعی برخوردار نبود. همچنان گیشه و معرکه در اختیار فیلم های معروف به فیلمفارسی مد روز بود.
 

معجون های مهوع مبتذلی که به فجیع ترین شکل، خاطره فیلمفارسی های زمان گذشته سینمای ایران را در اذهان تداعی می کردند.
 

سینمای ایران در سالی که گذشت دستاوردها و از دست رفته هایی داشت. بی تردید مهم نیست که تعداد دستاوردها بیشتر بوده یا از دست رفته ها، مهم این است که هر کدام از اینها چه بوده و با چه کیفیتی و چرا و چگونه.

 

سینمایی که نه به قصه وفادار است و نه به محتوی، نه برای تماشاگر ارزشی قایل است نه برای سینما و فقط به دنبال قلقلک دادن پست ترین غریض و نازل ترین ادراکات مخاطب است و البته به دنبال گیشه و پول.
 

سینمایی که در آن مخاطب به جهت کمیت اهمیت دارد، اما نه از این منظر که سینماها را پر می کند و به «صنعت» سینما کمک می کند، بلکه از این جهت که منبعی می شود برای درآمدزايي به سهل ترین و دم دستی ترین شکل ممکن برای عده ای خاص و این به معنای مرگ تدریجی سینما به مثابه هنر، رسانه و حتی صنعت است.
 

حتما قابل فهم است که با سرازیر شدن پول و گیشه به جیب عده ای اندک از جولان دهندگان سینمای مبتذل و نازل، «صنعت» به معنای درست و جامع کلمه، پدید نمی آید و غیر از تکسب و تعیش زالو صفتانه عده ای، مابقی هرچه هست سراب است و لاغیر.
 

سینمای ما اگر بنا است حرکتی پیش رو داشته باشد، باید در انتظامی منطقی و رهیافتی جامع و مانع شکل بگیرد و قوام یابد نه در حالت ها و حرکت های سرطانی و بیمار.
 

سینما در سال گذشته نه اکران خوبی داشت و نه اتفاق خاصی آنگونه که باید و شاید در آن افتاد.
 

سینمایی همچنان با اندک مخاطب رخوت زده که میان سوژه های تکراری و دم دستی و زیر حد استانداردهای حداقلی زندگی، نیمه جانی دارد، آن هم به زور هزار جور حمایت دولتی و رانت و وام و سفارش و ... .
 

این سینما با این مختصات و مقیاس ها هرگز نمی تواند آینه آلام و آمال مردمی باشد که صاحب بزرگترین انقلاب فرهنگی تاریخ معاصر هستند.
 

این سینما در همه ابعاد و ساحت هایش نیازمند خانه تکانی جدی و همه جانبه است./انتهاي پيام/