میزانسن درست یک فیلم

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  فیلم «جدایی نادر از سیمین» یکی از حیرت‌آورترین سانس‌های نمایش فیلم‌ها در کاخ جشنواره و سایر سالن‌های نمایش دهنده‌ فیلم‌های جشنواره را - به نحوی که شلوغ‌ترین و ملتهب‌ترین سانس نمایش فیلم‌ها متعلق به فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی بوده - به خود اختصاص داده است.

در گذر از این نکات اگر تمرکز اصلی خودمان را بر روی قصه‌ فیلم قرار بدهیم، متوجه می‌شویم که کارگردان قصد و عمدی برای روایت یک قصه‌ ملتهب را نداشته، بلکه او تمام تلاش خود را برای یكنواخت کردن روایت خود به‌کار برده؛ به این شکل که از ایجاد فضاهای کاذب و موقعیت‌های اکشنی که مخاطب را دچار احساس زدگی کند، پرهیز کرده و برعکس آرامشی را در درون فیلم ملتهب خود حتی در اکشن‌ترین لحظات و سکانس‌ها جاری و ساری داشته است.

فیلم فرهادی میزانسن درستی دارد؛ یعنی دیالوگ‌ها، رفتار شخصیت‌ها، حرکت دوربین‌ها و استفاده از لوکیشن و نوع قاب بندی‌ها به نحوی است که یک زیبایی شناسی واحد را در تمامي فیلم حاکم می‌کند.

این روند یکنواخت و یکدست بودن فیلم کمک زیادی در انتزاع فضای روایی خوب و یکدست در تمامي فیلم به وجود می‌آورد و این نکته‌ بسیار مهم و حائز اهمیتی است که دقیقاً در فیلم‌های قبلی اصغر فرهادی یعنی «درباره الی»، «شهر زیبا» و «رقص در غبار» هم تکرار شده است.

فیلم «درباره الی» و «جدایی نادر از سیمین» فضای شهری‌تری را تجربه می‌کند و به لحاظ نوع حرکت‌های دوربین، نوع روایت و پیچش‌های داستانی شباهت‌های زیادی به يكديگر دارند.

یکی از نکات بسیار مهم در فیلم «جدایی نادر از سیمین»، دقت فرهادی در انتخاب کاراکتر زني است که قرار است کارهای منزل را انجام دهد.

این زن یک زن چادری، مؤمن و معتقد است و بر روی اعتقادات خود عمیقاً پافشاری می‌کند، وجود چنین شخصیتی و بازتاب مثبت و نگاه منصفانه‌ فرهادی به این شخصیت، نشان دهنده‌ یک عقبه‌ معنوی برای فیلم «جدایی نادر از سیمین» است.

شخصیت زن کارگر خانه شاید یک از بهترین کاراکترهای فیلم‌های به نمایش درآمده در جشنواره‌ امسال باشد که به طورحتم همین طور است.

فیلم «جدایی نادر از سیمین» به لحاظ ساختار بصری یکی از برترین‌های جشنواره است؛ فیلمی که توانست استاندارد جشنواره را بالاتر ببرد و گر چه به صورتی علي حده در جشنواره دیده شد و تفاوت آن با فیلم‌های دیگر، تفاوت بسیار فاحشی است، اما در نهایت منجر به آبروبخشی به جشنواره‌ فیلم فجر و ایجاد فضایی شد تا منتقدان و مخاطبان و سایر تماشاگران، توقع‌هاي خود را از سینما و جشنواره بالا ببرند و دانش سینمایی خود را ارتقا ببخشند.

وجود چنین فیلم‌هایی مثل «جدایی نادر از سیمین» و یا فیلم عزیز و تحسین برانگیز دیگر یعنی «یه حبه قند» می‌تواند این رهاورد را برای جشنواره داشته باشد که مخاطبان نگاه خود را از فیلم‌های معمولی، ساده و نازل برگیرند و معطوف به فیلم‌هایی کنند که علاوه بر ديدن، دانش بصری آنها را ارتقا داده و نگاه آنها را نسبت به سینما تصحیح می‌کند.

اين نوع فيلم ها احترام به مخاطب را در سینما به همگان بیاموزد؛ چرا كه گاهی اوقات سازندگان فیلم‌ها، مدیران جشنواره و حتی خود بینندگان، تماشاگران عمده‌ سینمای ایران فراموش می‌کنند؛ فیلمی که در سینما برای آن‌ها به نمایش درمی‌آید، در حال توهین به شعور، حضور و وقت آنها است؛ البته بسیاری از فیلم‌های جشنواره از همین دسته هستند./انتهاي پيام/