ميلاد امام حسن عسكري(ع) مبارك

به گزارش گروه معارف«خبرگزاري دانشجو»؛ در هشتمين روز از ماه ربيع‌الثاني 232 هجري قمري حضرت امام حسن عسكرى(عليه السلام) جهان را به قدوم خود منور فرمودند.(اعلام الورى : ج 2 ص 132. فيض العلام : ص 229)

 

محل تولد فررند امام هادي(ع) مدينه و مشهورترين القاب ايشان زكى، نقى و كنيه حضرتش ‍ ابومحمد است.

 

آن حضرت را براى زير نظر داشتن و كنترل رفت و آمدها، در محل سكونت سپاهيان دربار عباسى مسكن داده بودند؛ و از همين جاست كه به آن حضرت ((عسكرى)) مى‌گويند. (رياحين الشريعه: ج 3 ص 24. ارشاد: ج 2 ص 313)

 

روزى يكى از بزرگان شهر سامراء به نام بهلول از محلّى عبور مى‌كرد، بچّه‌هائى را ديد كه مشغول بازى هستند. و حضرت ابومحمّد حسن بن علىّ عسكرى عليه السلام را ديد - در حالى كه كودكى خردسال بود - كنارى ايستاده و گريه مى‌كند.

 

بهلول گمان كرد چون اين كودك، اسباب بازى ندارد، نگاه به بچّه‌ها مى‌نمايد و با حسرت گريه مى‌كند؛ به همين جهت جلو آمد و اظهار داشت: اى فرزندم! ناراحت مباش و گريه نكن، من هر نوع اسباب بازى كه بخواهى، برايت تهيّه مى‌كنم.

 

حضرت در همان موقعيّت و با همان زبان كودكى لب به سخن گشود و بهلول را مخاطب قرار داد و اظهار نمود: اى كم عقل! مگر ما انسان‌ها براى سرگرمى و بازى آفريده شده‌ايم، كه با من اين چنين سخن مى‌گوئى.

 

بهلول سؤال كرد: پس براى چه چيزهائى آفريده شده‌ايم؟ حضرت عليه السلام در پاسخ به او فرمود: ما بندگان خدا، براى فراگيرى دانش و معرفت و سپس عبادت و ستايش پروردگار متعال آفريده شده‌ايم. بهلول گفت: اين مطلب را از كجا و چگونه آموخته‌اى؟!

 

و آيا براى اثبات آن دليلى دارى؟ حضرت فرمود: از خداوند سبحان و از گفتار حكيمانه او آموخته‌ام، آن جائى كه مى‌فرمايد: أفَحَسِبْتُمْ أنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أنَّكُمْ إلَيْنا لا تُرْجَعُونَ يعنى؛ آيا شما انسان‌ها گمان كرده‌ايد كه شما را بيهوده و بدون هدف آفريده‌ام، و نيز گمان مى‌كنيد براى بررسى اعمال و گفتار به سوى ما بازگشت نمى‌كنيد!؟. سپس بهلول با آن موقعيّت و شخصيّتى كه داشت از آن كودك عظيم القدر تقاضاى موعظه و نصيحت نمود.

 

حضرت در ابتداء چند شعرى حكمت آميز را سرود؛ و بعد از آن بهلول را مخاطب خود قرار داد و فرمود: اى بهلول! عاقل باش، من در كنار مادرم بودم، او را ديدم كه مى‌خواست براى پختن غذا چند قطعه هيزم ضخيم را زير اُجاق روشن كند؛ ولى آنها روشن نمى‌شد تا آنكه مقدارى هيزم باريك و كوچك را روشن كرد و سپس آن هيزم‌هاى بزرگ و ضخيم به وسيله آنها روشن گرديد. و گريه من از اين جهت است كه مبادا ما جزئى از آن هيزم‌هاى كوچك و ريز دوزخيان قرار گيريم.

 

با بيان چنين مطالبى، بهلول ساكت ماند و ديگر حرفى نزد. (إحقاق الحقّ: ج 19، ص 620)

 

 

مرحوم شيخ مفيد، كلينى، راوندى و بعضى ديگر از بزرگان در كتاب‌هاى خود آورده‌اند: يكى از خادمان حضرت ابوالحسن، امام علىّ هادى عليه السلام - به نام نصير خادم - حكايت كند: بارها به طور مكرّر مى‌ديدم و مى‌شنيدم كه حضرت ابومحمّد، امام حسن عسكرى عليه السلام در حيات پدر بزرگوارش با افراد مختلف، به لُغت و لهجه تركى، رومى، خزرى و... سخن مى‌گويد.

 

مشاهده اين حالات، براى من بسيار تعجّب آور و حيرت انگيز بود و با خود مى‌گفتم: اين شخص - يعنى؛ امام عسكرى عليه السلام - در شهر مدينه به دنيا آمده و نيز خانواده و آشنايان او عرب بوده و هستند، جائى هم كه نرفته است، پس چگونه به تمام لغت‌ها و زبان‌ها آشنا است و بر همه آنها تسلّط كامل دارد؟!

 

تا آنكه پدرش امام هادى عليه السلام به شهادت رسيد؛ و باز هم مى‌ديدم كه فرزندش، حضرت ابومحمّد عسكرى عليه السلام با طبقات مختلف و زبان‌ها و لهجه‌هاى گوناگون سخن مى‌گويد، روز به روز بر تعجّب من افزوده مى‌گشت كه از چه طريقى و به چه وسيله‌اى حضرت به همه زبان‌ها آشنا شده است؟!

تا آنكه روزى در محضر مبارك آن حضرت نشسته بودم و بدون آنكه حرفى بزنم، فقط در درون خود، اين فكر را گذراندم كه حضرت چگونه به همه لغت‌ها و زبان‌ها آگاه و آشنا شده است؟!

 

كه ناگهان امام حسن عسكرى عليه السلام به من روى كرده و مرا مورد خطاب قرار داد و فرمود: خداوند تبارك و تعالى حجّت و خليفه خود را كه براى هدايت و سعادت بندگانش تعيين نموده است، داراى خصوصيّات و امتيازهاى ويژه‌اى مى‌باشند، همچنين علم و آشنائى به تمام لهجه‌ها و لغت‌ها حتى به زبان حيوانات را دارند.

 

و نيز معرفت به نَسَب شناسى و آشنائى به تمام حوادث و جريانات گذشته و آينده را كه خداوند متعال از باب لطف به حجّت و خليفه خود عطا كرده است دارند، به طورى كه هر لحظه اراده كنند، همه چيز و تمام جريانات را مى‌داند.

 

سپس امام حسن عسكرى عليه السلام در ادامه فرمايشاتش افزود: چنانچه اين امتيازها و ويژگى‌ها نبود، آن وقت فرقى بين آنها و ديگر مخلوق وجود نداشت؛ و حال آنكه امام و حجّت خداوند بايد در تمام جهات از ديگران برتر و والاتر باشد. (اصول كافى : ج 1، ص 509، ح 11)

 

 مرحوم كلينى و برخى ديگر از بزرگان به نقل از ابوهاشم جعفرى آورده‌اند: روزى در محضر مبارك حضرت ابومحمّد امام حسن عسكرى عليه السلام وارد شدم و با خود گفتم: اى كاش حضرت نگين انگشترى، به من هديه مى نمود تا نزد انگشترساز ببرم و ركاب مناسبى براى آن بسازد و به عنوان تبرّك به دست خود نمايم. و چون مقدارى نشستم، بلند شدم و بدون آنكه در فكر نگين انگشتر باشم، خواستم كه خداحافظى كنم. پس امام عليه السلام انگشترى را تحويل من داد و فرمود: اى ابوهاشم! تو نگين خواستى؛ ولى ما نگينى همراه با ركاب آن به تو مى‌دهيم، خداوند آن را براى تو مبارك گرداند.

 

پس از آن گفتم: اى سرور و مولايم! شهادت مى دهم كه تو حجّت و ولىِّ خدا هستى و امام و پيشواى من خواهى بود و من بر اين شهادت اعتقاد راسخ دارم؛ سپس حضرت فرمود: خداوند متعال تو را مورد مغفرت و رحمت خود قرار دهد. (اصول كافى : ج 1، ص 512، ح 21)

 

قالَ عليه السلام لِشيعَتِهِ: وُصيكُمْ بِتَقْوَى اللّهِ وَالْوَرَعِ فى دينِكُمْ وَالاْ جْتِهادِ لِلّهِ، وَ صِدْقِ الْحَديثِ، وَداءِ الاْ مانَةِ إلى مَنِ ائْتَمَنَكِمْ مِنْ بِرٍّ وْ فاجِرٍ، وِطُولِ السُّجُودِ، وَحُسْنِ الْجَوارِ.

 

به شيعيان و دوستان خود فرمود: تقواى الهى را پيشه كنيد و در امور دين ورع داشته باشيد، در تقرّب به خداوند كوشا باشيد و در صحبت‌ها صداقت نشان دهيد، هر كس امانتى را نزد شما نهاد آن را سالم تحويلش دهيد، سجده‌هاى خود را در مقابل خداوند طولانى كنيد و به همسايگان خوش رفتارى و نيكى نمائيد. (اعيان الشّيعة: ج 2، ص 41، س 30)

 

قالَ عليه السلام: كْثِرُوا ذِكْرَ اللّهِ وَ ذِكْرَ الْمَوْتِ، وَ تَلاوَةَ الْقُرْآنِ، وَالصَّلاةَ عَلى النَّبىِّ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ، فَإنَّ الصَّلاةَ عَلى رَسُولِ اللّهِ عَشْرُ حَسَناتٍ.

 

فرمود: ذكر و ياد خداوند متعال، مرگ و حالات آن، تلاوت و تدبّر قرآن؛ و نيز صلوات و درود فرستاد بر حضرت رسول و اهل بيتش عليهم السلام را زياد و به طور مكرّر انجام دهيد، همانا پاداش صلوات بر آنها، ده حسنه و ثواب مى باشد. (بحارالانوار: ج 75، ص 372)

 

/انتهاي پيام/