تجديد بيعت با شهدا همراه با كاروان راهيان نور

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، هر ساله تعداد زيادي از دانشجويان دانشگاه هاي كشور به بهانه سفر با راهيان نور براي بازديد از مناطق عملياتي راهي اين مناطق مي شوند، اما سفر با اين كاروان ها شايد به ظاهر يك سفر دوستانه باشد، اما حقيقت امر تجديد بيعت بسيجيان و دانشجويان بسيجي با امام و شهدا است. 

امسال بر اساس برنامه ريزي هاي انجام شده قرار است بيش از 200 هزار دانشجوي بسيجي از اين مناطق بازديد كنند؛ كه اين بازديدها از ابتداي اسفند آغاز، و تا كنون بيش از 80 هزار دانشجو به اين سفر اعزام شده اند.

بسيج دانشجويي يكي از ارگان هاي اصلي اعزام دانشجويان به اين سفر معنوي است كه با وجود اعتبارات بسيار كم توانسته تعداد زيادي از دانشجويان را براي بازديد به اين مناطق اعزام كند.

به گفته برخي از مسئولان سازمان بسيج دانشجويي، برگزاري اردوهاي راهيان نور يكي از بزرگترين فعاليت هاي فرهنگي كشور از سال 78 تا كنون به حساب مي آيد كه باعث بصيرت افزايي دانشجويان شده است، اما همچنان برخي از مسئولان نسبت به آن بي توجه هستند و شايد اغراق نباشد اگر بگوييم توجهي به اين اردوها نمي شود.

اعتباراتي كه به اين اردوها اختصاص يافته بسيار اندك است؛ به طوري كه جوابگوي استقبال چشمگير زائران نيست.

هر ساله استقبال دانشجويان از اين اردوها افزايش مي يابد، اما آيا در قبال اين استقبال هزينه ها و اعتبارات هم افزايش يافته است؟

بر اساس فرمايش مقام معظم رهبري، مسئولان فرهنگي توجهي به فرهنگ نداشته و فرهنگ ما، بويژه انقلاب و دفاع مقدس مظلوم واقع شده است.

بايد توجه داشت كه اردوهاي راهيان نور براساس ارزيابي هاي صورت گرفته بيشترين تاثيرات ديني -فرهنگي را بر روي زائران، بويژه قشر دانشجو داشته؛ به طوري كه برخي از دانشجويان براي تقويت فرهنگ ديني خود پا به اين مناطق مي نهند.

يكي از دانشجوها كه سال گذشته هم به اين سفر آمده بود، مي گفت: قبل از آمدنم به اين سفر هيچ شناختي از اين مناطق نداشتم، اما خيلي دوست داشتم علت شوق دانشجوها براي رفتن به اين مناطق را بدانم؛ وقتي به اين سفر آمدم تازه فهميدم كه چقدر به شهدا و آرمان هاي آنها نزديك شدم و اين موضوع باعث شد امسال هم به اين سفر بيايم.

وي تصريح كرد: سعي كردم امسال دوستانم را هم با خودم بياورم و آنها را با شهدا آشتي بدهم؛ همان طور كه سال گذشته خودم آمدم و با شهدا آشتي كرده و اعتقاد ديني ام را تقويت كردم.

اين دانشجو در ادامه صحبت هايش گفت: شايد كساني كه اين صحبت ها را مي شنوند، آن را اغراق بدانند، اما براي من يك حقيقت است؛ البته بعضي ها از سختي هاي اين سفر گله داشتند، اما معتقد بودند كه وقتي كسي مي خواهد چيزي بگيرد بايد سختي بكشد، شايد سختي هاي اين سفر با گرفتن توشه آخر خيلي شيرين شود.

اما بعضي ديگر از دانشجويان، خودشان را بدهكار شهدا مي دانستند و مي گفتند: ما نسبت به شهدا بي معرفتي مي كنيم، اگر اين سفر هم نباشد، ما خودمان را هم فراموش مي كنيم چه برسد به اداي دين به شهدا و امام و انقلاب.

از ديگر صحبت ها و تجربه هاي اين سفر، حال معنوي زائران اين مناطق است؛ شايد به ظاهر فقط خاك و چند سنگر باشه، اما معنويت وجود شهدا به راحتي احساس مي شود، هنوز صداي نماز شب خواندن آنها با تن زخمي و آسيب ديده، زمزمه‌هاي زيارت عاشورا و يا شايد لحظه‌هاي رفتن به عمليات - كه به ديدار يار رفتن يا حتي به عروسي رفتن تشبيه شده بود - اگر خوب گوش كني توي گوش آدم مي پيچد.

مناطق بازديد دانشجويان شامل فتح المبين، قدمگاه عاشقان؛ دوكوهه، ميعادگاه شهدا كه هنوز صداي شهيدان بخصوص شهيد همت در آنجا شنيده مي شود؛ شلمچه كه ديدن غروبش با زائرها حرف مي زند؛ طلاييه،  هويزه، هور، شرهاني، شهداي شرق كارون كه همه گمنام هستند و اروندكنار است.

شايد اين چند سطر نتواند مناطقي را كه شهدا و جانبازان يا در كل بسيجيان روح الله در طول هشت سال جنگ تحميلي در آن جانفشاني كردند، توصيف، و معني و مفهوم اصلي و اهداف شهدا را بيان كند، اما آيا انصاف است كه با اين همه تاثيرگذاري فرهنگي، مسئولان به اين اردوها توجهي نداشته باشند؟/انتهاي پيام/