وقایع نگاری داوری جشنواره فجر

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ یکی از مهم ترین وقایع سینمایی کشور و یا به عبارت دیگر مهم ترین واقعه سینمایی کشور که در روزهای پایانی سال برگزار می شود و در سال 89 نیز در اثنای بهمن ماه و با التهاب و حواشی و بی نظمی فوق العاده ای برگزار شد جشنواره بین المللی فیلم فجر بود.
 

مرور و آسیب شناسی این جشنواره و فیلمهایش می تواند نقطه پایانی خاطرات سینمایی سال گذشته را در فضایی شفاف تر رقم بزند.
 

یکی از نکات مهم و اصلی جشنواره که می تواند مایه اعتبار یا موجبات بی آبرویی ان را فراهم آورد بحث مهم داوری است.
 

ظاهرا دوستان هیئت داوری جشنواره امسال، تلاش کردند پشت نام بزرگانی مثل مهرجویی و کیمیایی مخفی شوند و برای جشنواره آبرو و اعتباری کسب کنند و لی تیرشان به سنگ خورد چرا که کسب آبرو برای یک جشنواره راههای اصولی تر و استانداردتری دارد که مدیران جشنواره و داورانش حاضر نیستند به آن گردن بنهند.
 

واقعیت آن است که جشنواره فیلم فجر که شاید عبارت مهمانی یا محفل یا گعده یا چیزهایی از این دست برایش مناسب تر باشد تا جشنواره آنهم بین المللی(؟!)به طرزی باور نکردنی، بی نظم و در عین حال منظم و به نوعی قضا و قدری است.
 

انگار همه چیزش از پیش تعیین شده و در عین حال هیچ چیز از پیش تعیین شده ای ندارد.
 

به طرز مثال زدنی و حیرت آوری هم شلخته است. اساسا واژه شلخته مصداق تام و تمامش جشنواره فیلم فجر است.یک جشنواره شلوغ ملتهب بی رمق که در بسیاری از موارد حالتی عمیقا عبث و بی هویت به خود می گیرد و فقط به درد به هیجان آمدن بسیاری از مدعوین فرهیخته اش می خورد که از دیدن بازیگر مورد علاقه شان در فاصله چندمتری خود بشدت و حدت ذوق کرده و عن قریب است که از دست بروند.
 

جشنواره ای که با جلسات بی رمقی به عنوان مجلس ختم فیلم ها حساب می شود به انحائ مختلف عریضه خالیش را پر می کند و اگر هم جلسه ای به دلیل دست دادن حالت جنون به منتقدین بیچاره که فیلم مزخرف و ابلهانه و توهین آمیزی مثل «زمهریر» را تحمل کرده اند، پرشور می شود البته هیچ ربطی به ماهیت متناقض و برنامه ریزی مدیران آن ندارد ابدا!
 

جشنواره فیلم فجر مطلقا از برنامه ریزی مفید بویی نبرده و همه چیز آن براساس سیستم قضا و قدر، تعارف، آزمون و خطا، خطا و خطا،تکرار خطا، شلوغی، انبوه بودن همه چیز از فیلم ها گرفته تا بخش ها تا تعداد سیمرغ ها تا سخنرانیه ای افتتاحیه و اختتامیه تا... شکل می گیرد و قوام میابد.
 

رسم نانوشته ای که طبق آن هر فیلمی که منتقدان پسندیدند باید توسط هیئت داوران بایکوت شود و هر فیلم سفارشی یا اثر بد حائز ارزش هایی خاص سیمرغ ها را بگیرد و سیمرغ ها مثل شرکت سهامی یا نذر یا رفاقت صمیمی و قدیمی یا این نکته اخلاقی که دل هیچ کسی نشکند و...چیزهایی از این دست هویت جشنواره فیلم فجر را تشکیل می دهد.
 

جشنواره ای با این مختصات چرا باید هر سال بنا بر سنت دریغ از پارسال تکرار شود؟براستی چرا؟!/انتهاي پيام/