جشنواره« فجر»، نقد اصولی و منتقد متعهد

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ یکی از مهم ترین وقایع سینمایی کشور و یا به عبارت دیگر مهم ترین واقعه سینمایی کشور که در روزهای پایانی سال برگزار می شود و در سال 89 نیز در اثنای بهمن ماه و با التهاب و حواشی و بی نظمی فوق العاده ای برگزار شد جشنواره بین المللی فیلم فجر بود.
 

مرور و آسیب شناسی این جشنواره و فیلم هایش می تواند نقطه پایانی خاطرات سینمایی سال گذشته را در فضایی شفاف تر رقم بزند.
 

یک واقعیت مهم و اساسی و جدی در عرصه سینمای ایران و در حیطه نقد فیلم این است که نقد این زمان و زمانه اگر ستیهنده و یقه گیر و متعهد به عهد اصولی و اصیل ماهیت و ذات سینما نباشد و نخواهد و نتواند که سخن زمانه و جویا و گویای حقیقت روزگار باشد جایش در زباله دانی است.
 

اما نکته مهم و مغفول مانده دیگر درباره جشنواره، توجه ویژه به پسوند آن و رهیافتها  و کارکردها و اهداف مستتر و معلوم در متن و بطن و اصل و فرع آن است یعنی واژه «فجر».
 

دلیل ظاهری امر معلوم است.دلیل اصلی و تنها دلیل معلوم و آن از زمان برگزاری جشنواره هم پیداست:دهه فجر و جشنهای پیروزی انقلاب.
 

اما سوالی که در اینجا به صورت جدی مطرح می شود این است که آیا این کار صرفا یک نامگذاری صوری و ظاهری و یا اهدافی فراتر از آن برایش مقصود بوده و در نظر گرفته شده است؟
 

پاسخ این سوال را می توان در متن جشنواره،و محصوات و داوری ها و چگونگی برگزاری آن یافت.
 

با بررسی بیست و هشت دوره جشنواره فیلم فجر تا کنون می توان به پاسخ نسبتا روشنی در جواب این سوال رسید.
 

و آن اینکه جشنواره فقط یک کارکرد اصیل و اصولی دارد و آن هم اینکه ویترینی است برای بخش قابل توجه و تقریبا اکثریتی از تولیدات سالانه سینمای ایران.
 

این تنها کارکرد جدی و در خور توجه و به دردبخور جشنواره بوده و با قاطعیت می توان گفت جشنواره به صورت اصولی و اصیل هیچ کارکرد و هدف و برنامه دیگری نداشته است.هر چند اهداف و کارکردهای نامتناسب و معیوب و سفارشی و تقلبی کم نداشته که بی هیچ تاثیر و تاثری صرفا دیالوگ هایی بوده اند میان مسوللین جشنواره با خودشاندر واقع مونولوگ بوده اند و نه دیالوگ.
 

مقادیر قابل توجهی اسم و عنوان هم بوده برای بخشهایی که نه مخاطبی داشته و نه اصولی و بیشتر برای خالی نبودن عریضه تعبیه و اجرا شده یا نشده است.
 

اساسا به نظر می رسد برگزارکنندگان جشنواره خلاقیتی فوق العاده ای برای تولید اسم و بخش جدید در خود احساس می کنند که البته از ابتداییات زیبایی شناسی و اصالت و اثر بخشی معافند.
 

تمام اینها منتهی می شود به جشنواره ای شلوغ و بی نظم و ملتهب و پر سر و صدا که نه می تواند به سینمای ایران جهت دهد و نه ربطی به دهه فجر و آرمانهای اصیل مردم دارد./انتهاي پيام/