این یعنی سینما هنوز زنده است...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اگر می خواهیم در سینمای خودمان به تکامل و تعالی رسیم چه راهی بهتر از اینکه الگوی درستی در سینماورزی داشته باشیم؟
 

این الگو بی تردید بایستی به اصالت هنر وفادار باشد همانطور که باید به آلام و آمال ما هم پایبندی داشته باشد.
 

بی تردید یکی از بهترین راه‌ها برای آشنایی با سینمای اصیل و ارزشی و به دنبال آن یافتن مسیر ارتقای دانش بصری برای مخاطب عام و منتقد و سینماگر رجوع به آثاری است که حائز ارزش‌های اصیل سینمایی باشند.
 

در این سلسله نوشتارها همین هدف را با نقد و تحلیل و بررسی فیلم‌های شاخص سینمای ایران و جهان دنبال می کنیم.
 

فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک از ساخته های اخیر سینمای جهان و اثری شاخص در سال های اخیر است؛ فیلمی که چه از جهت ساختاری و چه نرم افزار فکری فیلمنامه ای اثری قابل توجه و حائز ارزشهای فوق العاده ای است.
 

داستان یک جدایی و روزهای منتهی به آن و در این مسیر اتفاقی که بر روزمرگی ها غلبه می کند و سرنوشت دیگری را برای ادمهای فیلم رقم می زند.
 

جریان از این قرار است که یک زوج جوان تصمیم به جدایی می گیرند. در همین بین یک مرکز تکنولوژیک که با استفاده از دستگاههایی، گذشته و خاطرات آدمها را پاک می کند به کمک مرد جوان می آید تا با پاک کردن حافظه او خاطرات گذشته اش را نابود کند تا تعلق خاطرش را از هرآنچه در گذشته تجربه کرده به یکباره ناپدید نماید.
 

فیلم در بیانی کاملا سینمایی یعنی با استفاده از فرمی متناسب با تم و مضمون فیلم روایتی گرم و گیرا را دنبال می کند و قصه اش را به خوبی هرچه تمام تر برای مخاطب تعریف می کند.
 

اگر بپذیریم که سینما چیزی جز فررم و قصه خوب و متناسب با هم نیست پس به این نکته صحه می گذاریم که فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک از جمله نمونه های عالی سینما به معنای جامعه و مانع و درست کلمه است.
 

تدارک تمهیدات خلاقانه تصویری در بیان روایت عاشقانه فیلم و حس نوستالوژیک و دریغ آلود و حسرت آغشته آن در تلفیقی از هنر تصویر و قصه گویی ناب با تکنولوژی و مدرنیته به معنای امروزی و فردایی اش،فیلم را به مجموعه ای از درخشندگی های ناب و اصیل تبدیل کرده است.
 

در این بین اما وجوه استعاری و کنایی فیلم را نمی توان ندیده گرفت. مفهوم عشق و جدایی و انسانیت و گذشته و البته خاطره.
 

خاطره تنها چیزی است که به بودن آدمی هویتی جاودانه و حیثیتی عاشقانه می بخشد و به همان اندازه که می تواند برای او آرامش بخش و دوست داشتنی و نوازشگر باشد می تواند اضطراب آور و پریشان کننده و نابودکننده نیز باشد و این همه در زندگی امروز بشر و در تلاقی تکنولوژی و سنت عشق ورزی و نوع تعامل و تصادف و تقابلی که هر یک از این دو با دیگری می تواند داشته باشد به زندگی و سرنوشت بشر رنگ خاص خود را می بخشد./انتهاي پيام/