باز هم همان دریغ و حسرت همیشگی!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در سالی که گذشت تلویزیون در ادامه روند معمولی و تکراری حاکم بر جریان برنامه سازی های متنوعش شاهد یک اتفاق بود.یک اتفاق مهم  و ارزشمند:سریال مختارنامه.
 

پیش از این و در همین محفل به نقد و تحلیل این سریال و بازتابهایش از وجوه و جوانب مختلف پرداختیم و ارزش‌های بصری و محتوایی اش را یادآور شدیم.
 

اما اگر بنا باشد به مجموعه برنامه‌های اصلی تلویزیون یعنی برنامه‌های نمایشی، برنامه‌های ترکیبی و تاک شوها یا همان برنامه‌های گفتگو محور که حجم قابل توجهی از برنامه‌های تلویزیون را در بر می گیرد توجه کنیم؛ منصفانه و صادقانه و صریح باید بگوییم که اوضاع در ادامه همان جریان های نخ نما شده و تکراری و خنثی گری پیش رفته–یا به عبارت بهتر و درست تر پس رفته-و اتفاق جدیدی در راستای اصول و ارزشهای آرمانی مردم و انقلاب رخ نداده، چندان که تبدیل به جریان شود و اثرگذاری درخوری داشته باشد.
 

شاید بهتر باشد هریک از این قالبهای تلویزیونی را به تفکیک و تدریج، مورد نقد و بررسی قرار دهیم و با تمرکز بر هر یک،بررسی درست و اصولی از آنها داشته باشیم.
 

یکی از قالبهای برنامه سازی که نسبتا ارزان و به نوعی فراگیر و تا حدودی هم مورد توجه مخاطب است تاک شو یا همان برنامه گفتگو محور است.
 

این نوع برنامه در جهان هم قدمت دارد و هم بسیار پرطرفدار است به نحوی که بعضی از آنها مخاطبان میلونی جهانی و بین المللی دارد و حضور در آنها برای شرکت کنندگانش، یک موقعیت خاص و ارزنده و بسیار مهم تلقی می شود.
 

این برنامه ها با مجری هایشان شناخته می شوند و در واقع مجری ها که باید هزار و یک مولفه و شاخصه و شناخت و توانایی خاص و عام داشته باشند لوگو و تابلوی برنامه محسوب می شوند.
 

تاک شو اصلا و ابدا معنای دم دستی و راحت الوصول و...چیزهایی از این دست ندارد و به اعتقاد نگارنده چه بسا حتی از ساختن یک سریال نمایشی یا فیلم سینمایی هم سخت تر و البته جذاب تر باشد که تجربه و تاریخ نشان داده که هست.
 

تاک شو یک زمینه و روند مستمر و یک مداومت مبتنی بر توانایی و خلاقیت را می طلبد که خلق و حفظ آن به میزان بسیار زیادی به استعداد و پشتکار و شناخت و آموختن پی در پی و البته عشق نیاز دارد.
 

تصور کوته بینانه و ساده انگارانه ای که گمان می برد تاک شو یعنی اینکه یک مجری و یک میهمان روبروی هم بنشینند و با هم حرف بزنند و سعی کنند این حرفها خیلی مهم و هدایتگرانه باشد و مصداق تام و تمام نصیحت.
 

بگذریم که گاهی اوقات این مجری های نسبتا محترم نقش بز اخفش را بازی می کنند و شکل و شمایلی سفیهانه به خود می گیرند اما واقعیت آن است که این برنامه ها در اصل و اساس به هیچ استاندارد ساختاری و محتوایی تعلق خاطر ندارند و خود را ملزم به رعایت هیچکدام از آنها نمی دانند.
 

در حالیکه همین قالب برنامه های گفتگو محور به خوبی و جذابیت می تواند به عنوان یکی از زمینه های مناسب برای ترویج و تبیین مفاهیم اصیل و ارزشی سازندگانش محسوب شود./انتهاي پيام/