خاوه‌اي: دانشجويان نمي‌خواستند تاريخ در بيانيه سعدآباد تكرار شود

وحيد خاوه اي همزمان با روز فناوري هسته اي در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، ضمن بازخواني جريان بيانيه سعدآباد و مذاكره تروئيكا بر سر تعليق فعاليت هسته اي ايران اظهار داشت: در آن سال (سال 82 ) كه كشورهاي غربي تصميم داشتند فعاليت هاي هسته اي ايران را متوقف كنند دولت اصلاحات بر سر كار بود و خاتمي مسئوليت شوراي امنيت ملي كشور را برعهده داشت.

 

وي افزود: در دولت اصلاحات سياست حاكم به سمت پرهيز از هر گونه تنش با كشورهاي غربي بود كه اگر در ابتداي كار نتيجه بخش واقع مي شد در درازمدت به زير سوال بردن استقلال ملي كشور و خدشه دار شدن حاكميت ملي منتهي مي شد.

 

رئيس مركز مشاوران جوان وزير رفاه ادامه داد: دانشجويان سرآمد، استقلال ملي ايران را استقلال فناوري و توانايي ايران در دستيابي به انرژي هسته اي به صورت مطمئن و مستقل مي دانستند.

 

مسئول اسبق بسيج دانشجويي دانشگاه علم و صنعت گفت: دانشجويان به اهميت مشاركت كشورهاي ديگر در فعاليت هاي هسته اي، بخصوص در زمينه تكنيك و فن روز و نيز نفع جمعي اين مشاركت واقف بودند، اما در موضوع هسته اي و موضوعات مشابه، كشورهاي غربي بودند كه دوست نداشتند ايران پيشرو شده و متكي به خود، حركت پيشرفت را ادامه دهد.

 

خاوه اي افزود: غرب بر اين باور بود كه با تعليق فعاليت هسته اي، هر زمان كه لازم باشد، مي تواند با قطع حمايت هاي خود ايران را گوشمالي داده و تحت فشار قرار دهد و هر گاه ايران مطابق سياست هاي آنها حركت كرد با حمايت هاي خود مشفق كشورمان شود.

 

وي تاكيد كرد: دانشجويان به اين باور رسيده بودند كه بالاخره ذخاير نفتي كشور روزي تمام خواهد شد و تكنيك هاي قديمي پاسخگوي نياز كشور نيست، بنابراين اگر به سراغ تكنيك هاي جديد علمي نروند در آينده نه چندان دور قدرت را كه در سايه علم رقم مي خورد از دست داده و تحت قيوميت يك كشور يا چند كشور قرار مي گيرند.

 

اين فعال سابق دانشجويي ماجراي بيانيه سعد آباد را روندي منتهي به استعمار غرب دانست و افزود: بعد از جنگ جهاني دوم با وجود اينكه ايران خود را يك كشور بي طرف معرفي كرد، كشورهايي همچون روسيه، آمريكا و انگليس وارد خاك ايران شده، آن را بين خود تقسيم كردند و در نهايت قطعنامه پاياني جنگ را نيز در يكي از عمارت هاي شمالي تهران به امضا رساندند؛ چرا كه ايران را يك كشور استعمار شده تلقي مي كردند.

 

خاوه اي گفت: دانشجويان معترض به ماجراي بيانيه سعدآباد نمي خواستند تاريخ بار ديگر تكرار شود؛ از نظر دانشجويان همان حركت هايي كه در زمان قاجار و پهلوي انجام شده بود براي خدشه دار كردن استقلال ملي كشور كافي بود.

 

وي به تحليل دانشجويان از فضاي سياسي كشور در آن سال اشاره و تصريح كرد: تحليل دانشجويان معترض اين بود كه سياستمداران كشور و بخصوص رئيس جمهور ايران كه رئيس شوراي امنيت ملي كشور هم بود دچار هراس شده و در مقابل هجمه هاي رواني و رسانه اي غرب تسليم مي شوند.

 

مسئول اسبق بسيج دانشجويي دانشگاه علم و صنعت در توضيح اين مطلب به قبول داوطلبانه تعليق فعاليت هسته اي از سوي تيم مذاكره كننده ايراني اشاره كرد و افزود: يكي از بندهاي بيانيه سعدآباد قبول داوطلبانه تعليق فعاليت هاي هسته اي بدون گرفتن هر نوع امتيازي بود؛ به طوري كه در پي اين توافق كليه تجهيزات هسته اي پلمپ شده و به غرب اين اختيار را مي داد كه هر زمان اراده كردند، بتوانند بازرسان آژانس انرژي هسته اي را براي بازديد از آزمايشگاه هاي هسته اي ايران اعزام كنند.

 

خاوه اي افزود: در حقيقت دولت اصلاحات قصد داشت با قبول پروتكل الحاقي، دست غرب را براي دخالت در تمام امور نظامي كشور باز بگذارد، در حالي كه پروتكل الحاقي به تصويب مجلس نرسيده و فرآيند اداري آن طي نشده بود كه اين عمل رفتار نابجا و بدون حق دولت در قبول يك معاهده بين المللي را اثبات مي كرد.

 

رئيس مركز مشاوران جوان وزير رفاه گفت: بدون شك مسيري كه دولت اصلاحات پيش گرفته بود پس از يك سال منجر به حمله نظامي آمريكا به ايران مي شد؛ همان طور كه اين پروژه در مورد عراق به انجام رسيد.

 

وي افزود: قبل از جنگ عراق، بازرسان سازمان انرژي اتمي بارها به عراق سفر كرده و در خصوص شرايط نظامي آنجا گزارش تهيه كردند و در نهايت پس از اشراف كامل به فضاي نظامي و امنيتي اين كشور، با مشاركت انگليس به اين كشور حمله كردند.

 

خاوه اي موضع دانشجويان را منطبق بر مواضع رهبري دانست و تصريح كرد: موضع دانشجويان در مورد فعاليت هسته اي با مواضع رهبري هماهنگ بود، شعار «انرژي هسته‌اي حق مسلم ماست» در حقيقت برگرفته از متن صحبت هاي رهبري بود و شعاري نبود كه از دل گروه‌هاي دانشجويي بيرون آمده باشد.

 

اين فعال سابق دانشجويي با تشريح بازخورد اعتراضات دانشجويي نسبت به بيانيه سعدآباد تاكيد كرد: بازخورد اصلي اين اعتراضات سرنگوني مجلس ششم و روي كار آمدن مجلس هفتم بود.

 

وي گفت: اولين اقدامي كه در مجلس هفتم انجام شد اين بود كه به دولت اجازه پيگيري بيانيه سعدآباد را نداد و دولت را ملزم كرد كه بحث تعليق داوطلبانه را معلق كرده و به حالت قبلي برگرداند.

 

مسئول اسبق بسيج دانشجويي دانشگاه علم و صنعت به تبعات بين المللي اين حركت دانشجويي اشاره و تصريح كرد: تظاهرات و راهپيمايي‌هاي ما به واسطه شبكه‌هاي رسانه‌اي موافق و مخالف در سراسر جهان منعكس مي شد و اين مسئله منتهي به اين شد كه امروز جوانان در كشورهايي همچون يمن، بحرين و مصر با الگو گرفتن از دانشجويان ايراني شعارهاي استقلال طلبانه سرداده و خواستار نگاه ملي نه نگاه خارجي از سوي حاكمانشان باشند./انتهاي پيام/