آسيب شناسي روابط دختر و پسر

گروه معارف«خبرگزاري دانشجو»؛ روابط دختر و پسر، داراي آفت‏ها و آسيب‏هاي رواني و اجتماعي جبران‌ناپذيري است كه چند نمونه آن به شرح زير است:

 

 

يكي از مهم‌ترين عواملي كه با وجود رشد نيروهاي جسمي، فكري و روحي نوجوان، مانع از به جريان افتادن صحيح و اصولي آنها و تأمين سعادت آينده او مي‌شود، تسلّط ميل جنسي بر وجودش مي‌باشد. عدم كنترل اين ميل، سبب مي‌شود كه تمام حواسّ و توجّهات انسان و تمام قواي جسمي و مغزي او معطوف هوس‌بازي‌ها شود و اگر عملاً هم موفق به هوس‌بازي نگردد، تمام فكر و ذهن او به وسيله اين خيالات و افكار، اشغال شده و او مجالي براي انجام كار ديگري و شكوفايي انديشه و استعدادش پيدا نمي‌كند. اين شعله‏اي كه در سراسر وجودش زبانه مي‌كشد، تمام تر و خشك را با هم مي‌سوزاند و شكوفه‌هاي تازه دميده در گلزار شخصيت معنوي‌اش را طعمه آتش سوزان مي‌كند.

آيه الله سبحاني مي‌گويد: روزي در محضر حضرت آيه الله العظمي بروجردي (ره) نشسته بوديم كه يكي از پزشكان تركيه، به ديدار آيه الله بروجردي آمد و سؤال كرد كه چرا اسلام نوشيدن شراب را حرام كرده است؟ آن مرجع بزرگ فرمود: حقيقت انسان را عقل، قدرت انديشه و تفكر تشكيل مي‌دهد و اگر عقل انسان نبود، وي با ديگر موجودات زنده تفاوتي نداشت و يكي از اموري كه در تضاد شديد با قوه عقل انسان است، نوشيدن شراب است؛ همان طور كه پزشكان نيز اين مطلب را تأييد كرده‌اند. بنابراين، چون شراب عقل را از بين مي‌برد و حقيقت انسان به عقل اوست، اسلام آن را ممنوع كرده است.

آن پزشك به دنبال اين پاسخ، گفت: درست است كه نوشيدن زياد شراب، باعث از بين رفتن قوه تعقل انسان مي‌شود و حقيقت انسان زير سؤال مي‌رود، ولي اگر كسي به مقدار كمي از اين نوع مايعات بنوشد، نمي‌توان گفت چنين تأثيري دارد؛ پس چرا اسلام آن مقدار اندك را نيز ممنوع كرده و نوشيدن آن را غيرمجاز مي‌داند. آيه الله بروجردي فرمود: چون انسان، كمال‌طلب است و هرگز به مقدار كم قناعت نمي‌كند و اگر مجاز شمرده شود، بر اساس كمال‌خواهي‌اش، به تدريج بر خواسته خود مي‌افزايد. به همين جهت است كه اسلام از همان ابتدا، حتي مقدار اندك آن را ممنوع كرده است و به عنوان يك قانون قطعي و دقيق، آن را براي تمام افراد چه با اراده و چه كم اراده، به اجرا گذاشته است و چون اين ويژگي يعني كمال‌طلبي، در ديگر ابعاد و زمينه‌ها جاري است، ديگر قوانين و مقررات و دستورالعمل‌هاي صادره از طرف قانون‌گذار هستي، بر اساس همين نكته شكل گرفته و آن جا كه ممكن است زياده‌طلبي باعث حريم‌شكني شود و به تدريج انسان در وادي هولناك و در معرض خطرات جاني و روحي قرار گيرد، اسلام با جديت و قاطعيت آن را نهي مي‌كند.

اظهار محبت به جنس مخالف از جمله همين موارد است كه با يك سلام و احوال‌پرسي ساده آغاز مي‌شود و يا به انگيزه اهداف آموزشي و غيره شروع مي‌شود؛ ولي به تدريج، نوع رابطه و گفت‌وگو تغيير پيدا كرده، بر ميزان و كميت آن نيز افزوده مي‌شود و تا آن جا پيش مي‌رود كه انسان تمام انرژي عاطفي خود را مي‌خواهد در همين گفت‌وگوها و ارتباط‌ها هزينه كند و هرگز به همان حداقلي كه در روزهاي اول داشته، اكتفا نمي‌كند و بر همين اساس است كه از همان آغاز، بايد از ايجاد ارتباط عاطفي و مبتني بر احساسات، اجتناب كرد.

بنابراين، ما براي اظهار محبت به جنس مخالف (چه منشأ سوء تفاهم بشود و چه سوء تفاهمي را به دنبال نداشته باشد)، دليل موجه و قابل قبولي را نمي‌شناسيم و در واقع، اگر هم باعث سوء تفاهم نشود، باعث سوء رفتار مي‌شود و به تدريج، دو طرف در گردونه‏اي وارد مي‌شوند كه چه بسا هيچ كدام خواستار آن نبودند؛ گردونه‏اي كه گاهي رهايي از آن، مستلزم هزينه كردن تمام انرژي رواني و جسماني فرد و قرار گرفتن در بن‌بست شديد است.

 

 

اين گونه روابط، باعث مي‏شوند كه دو طرف تمام فكر و توجه و تمركز خود را صرف ديدارها و ملاقات‏هاي حضوري و تلفني خود كنند و اين بزرگ‏ترين مانع براي رشد و ترقي علمي است؛ زيرا تحصيل دانش، نيازمند تمركز نيروهاي فكري و روحي است.

دل‌مشغولي و اضطرابي كه بر اثر اين گونه پيوندها پديد مي‏آيد، بزرگ‏ترين سد راه تعالي علمي و تحصيلي است؛ از اين رو، مشاوران مدارس و دانشگاه‏ها توصيه مي‏كنند كه هنگام تحصيل و امتحانات، مراسم خواستگاري و عقد را به تأخير اندازند؛ تا افراد بتوانند با تمركز و آسودگي خيال، در انجام تكاليف درسي و امتحانات موفق شوند؛ چه رسد به روابط فرصت‌سوز مستمري كه بسيار انرژي‌سوز است.

مطالعه و درس، در زندگي هر انساني، به ويژه در دوران دانش آموزي، از مهم‌ترين عوامل سازنده شخصيت وي مي‌باشد كه فدا كردن آن به خاطر تن دادن به دوستي‌هاي احساسي و غيرآگاهانه و پاسخ‌گويي به خواست‌هاي تمام نشدني هوس و ميدان دادن به ميل جنسي، خطايي نابخشودني و شكستي بزرگ و رسوا كننده است. تجربه نشان داده كه اين نوجوانان و جوانان، به علت پريشاني افكار و حواس‌پرتي، ذوق درس خواندن و اشتياق هر گونه مطالعه‏اي را - اعم از كتاب‌هاي درسي و غير درسي - به كلي از دست مي‌دهند.

اگر زندگي بزرگان، شخصيت‌هاي علمي، محققين، نوابغ و دانشمندان و متفكرين را مورد مطالعه قرار دهيم، متوجه خواهيم شد كه همه آنان افرادي بوده‌اند كه از خوش‌گذراني‌ها و هوس‌بازي خود را كنار كشيده‌اند و احتياجات جسمي و غريزي خود را از طريق مشروع و معقول و در حد اعتدال، برآورده‌اند.

دروغ بزرگي است اگر كسي بگويد: ميل جنسي، سراسر وجودش را گرفته و ذهن و زبان او را دوستي‌هاي نامطلوب با جنس مخالف پر ساخته، اما از نظر درس، مطالعه و تحقيقات علمي، لطمه اساسي بر او وارد نشده است و به ويژه در دوران نوجواني و جواني، تحقق چنين امري، از محالات است.

 

 

اغلب اين گونه دوستي‏ها و روابط، به ازدواج منتهي نمي‌شود و اگر هم به ازدواج بينجامد، پس از مدتي، جو بدبيني و سوء ظن آن دو نسبت به هم، فضاي زندگي‌شان را، جهنمي خواهد ساخت و هر دو در آن خواهند سوخت.

پسر با خود مي‏گويد: دختري كه به راحتي با من رابطه نامطلوب و نامشروع برقرار كرد، از اعتقاد و ايمان قوي برخوردار نيست. بنابراين از كجا معلوم كه پيش از ارتباط با من، با فرد ديگري هم طرح دوستي نريخته باشد و از كجا كه در آينده و پس از ازدواج با من، با ديگري ارتباط برقرار نكند؟ دختر نيز همين تصور را نسبت به پسر خواهد داشت. بنابراين، اين گونه ازدواج‏ها، پايدار نخواهد بود و تجربه نشان داده كه منجر به طلاق و جدايي مي‏گردند.
 

 

در دوستي‏هاي موجود بين دختران و پسران، از آن جا که مقاومتي بسيار قوي از طرف پدر و مادر يا جامعه براي ممانعت از برقراري اين دوستي‏ها وجود دارد، اين گونه دوستي‏ها، با مخاطرات رواني گوناگوني، مانند اضطراب و تشويش همراه است.

وجود افکار ديگري چون احساس گناه، نگراني از تهديداتي که توسط پسر، براي فاش کردن روابطش با دختر صورت مي‏گيرد، يک تعارض دروني و اضطراب مستمر را به دنبال دارد.

بنابراين، وجود چنين دلهره‏ها و اضطراب‏هايي که گاهي لطمه‏هاي جبران‌ناپذيري بر جسم و روان انسان وارد مي‌كند، از آسيب‏هاي جدي اين گونه روابط است.

همچنين هيجانات كاذب، مثل خيال ازدواج، خوش‌بختي و در نتيجه، شكست روحي‏، قرباني شدن دختران به خاطر از بين رفتن آبروي آنها و خانواده‌شان و حتي اقدام به خودكشي از ديگر آسيب‌هاي اين نوع ارتباط است.
 

 

هر انساني در سرشت و نهاد خويش، به دنبال پاكي و نجابت است. دختراني كه در پي روابط آلوده هستند، در حقيقت، پشت پا به سرنوشت خود زده‏اند و اين امر، باعث مي‏شود كه آنان به جرم آلودگي به اين روابط، شرايط ازدواج پاك را از دست بدهند و اگر به وسيله اين گونه روابط ناسالم، در ازدواج پسران نيز تأخير ايجاد شود دختران بيش از پسران، در معرض اين آسيب قرار مي‌گيرند.

«روابط دختر و پسر، بيش از آن كه مفيد باشد، تهديد كننده نهاد خانواده در جامعه به شمار مي‌آيد. با نگاهي به آمار مي‌توان ديد كه آمار طلاق در بين كساني كه قبل از ازدواج، ارتباط‌هاي دوستانه داشته‌اند، بالاتر است. از طرفي آشنايي و ارتباط دختر و پسر در محيط اجتماع، بيشتر از آن كه معرفت‌ساز باشد، فروزنده هوس‌ها و معرفت‌سوز است. عمدتاً ديده مي‌شود فرد آن گونه كه هست، خود را نشان نمي‌دهد يا به سبب محبت و عشقي كه ايجاد شده، نمي‌تواند عيوب طرف مقابل و جوانب مختلف قضيه را بسنجد. بيشتر

6 . انحطاط اخلاقي

 

شكل‌گيري شخصيت انسان، تابع نوع رفتار كساني است كه با آنها رفت و آمد دارد. بنابراين، نوع دوست در تعيين سرنوشت و ساختن حقيقت انسان، بسيار مهم است.
.
دوستي‏ها و روابط نا‌مطلوب دختران و پسران، بزرگ‌ترين مانع رشد و كمال انساني است. دوستي‏هاي غير صحيح، باعث مي‏گردد كه دختران و پسران به صورت ابزاري درآيند كه هر روز، تغييراتي در آرايش، پوشش، حركات و... داشته باشند و اين، چيزي جز مشغول شدن به كارهاي بي‌ارزش و دور شدن از هدف اصلي و شناخت خود و شكوفايي خلاقيت‏ها و عقب ماندن از قله كمال نيست. در اين صورت، انسان به دنبال خواسته‏هاي ديگران است و خودش را فراموش مي‏كند.

در آستانه بلوغ، شرم و حيا در هر نوجوان عفيفي، مانع از اين است كه او به طرف مسائل غريزي تنزل كند و با وجود اين كه در اين دوران، هورمون‌هاي جنسي شخص را تحريك مي‌كنند و به جنس مخالف متمايل مي‌كنند، امّا به جهت همان حجب و حياي فطري، فرد به نوعي احساس حقارت مي‌كند. شخصيت‌هاي بزرگ و چهره‌هاي ماندگار، كساني بوده‌اند كه با پاكي و تقوا زيسته‌اند و هرگز عظمت روحي و شخصيت معنوي خود را در قربانگاه نفس و شهوات، ذبح نكرده‌اند؛ اما افسوس كه برخي از نوجوانان و جوانان، به جهت ضعف اراده و فقدان تجربه و اطلاعات لازم و يا انحطاط و آلودگي محيط زندگي خود و اطرافيان، با تسليم شدن در برابر طوفان غرايز و شهوات، آن پاكي و معصوميت فطري و ذاتي خويش را از دست مي‌دهند و راه تكامل و سعادت ابدي را به روي خود مي‌بندند.

اگر از ديدگاه قرآن كريم، انسان را تعريف كنيم، درخواهيم يافت كه روابط دختر و پسر، با عظمت و بزرگي انسان، سازگار نيست.

امام علي عليه السلام به فرزندش امام مجتبي عليه السلام فرمود: «نفس خويش را عزيز بشمار و به هيچ پستي و دنائتي، تن مده؛ گرچه عمل پست، تو را به لذت ‏برساند؛ زيرا هيچ چيز با شرافت نفس، برابري نمي‏كند و [به جاي عزت از دست داده] عوضي‏ همانند آن نصيبت نخواهد شد و بنده ديگران نباش كه خداوند، تو را آزاد آفريده‏ است».

همچنين فرمود: «كسي كه نفس شرافتمند و باعزتي دارد، هرگز آن‌را با پليدي گناه، خوار و پست ‏نخواهد كرد».

شيخ رجبعلي خياط مي‌گويد: «اگر تو براي خدا قيام کني، تمام عوالم خلقت، دليل راه تو هستند؛ چون کمال آنها، در فناي در تو مي‌باشد. آنها مي‌خواهند آن چه را در فطرت دارند، تحويل دهند؛ تا به کمال واقعي برسند و اگر انسان براي خدا قيام کند، همه عوالم‌‌‌ وجود سر راه او صف مي‌کشند؛ تا آن چه در خود دارند، به او عرضه کنند و راهنماي او باشند».

امام علي عليه السلام مي‌فرمايد: درد تو، در توست و درمان تو نيز در خود توست. تو گمان مي‌بري كه موجود ضعيفي هستي؛ حال آن كه راز جهاني بزرگ، در كتاب وجود توست».

امام صادق عليه السلام مي‌فرمايد: ‌خداوند، تمام كارهاي مؤمن را به خود او واگذار كرده، ولي به او اختيار نداده كه ‏خود را خوار و ذليل كند».عشق‌هايي كز پي رنگي بود.

 

منابع:

برتراند راسل، جهاني که من مي‏شناسم، ص 68.

 کتاب زناشويي و اخلاق، همان، ص 30.
 

قصص، آيه 23.

 محسن قرائتي، تفسير نور.

 نور، آيه30 - 31 .

يوسف، آيه 23.

محسن قرائتي، تفسير نور.

 احمد صبور اردوآبادي، بلوغ، انتشارات هدي، چاپ ششم، تهران، 1368، ص 87 - 88.

روزنامه جمهوري اسلامي، شماره 6571، 29.11.1380،

سايت پرسمان

 

/انتهاي پيام/