در سيطره هاليوود

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، مجموعه فيلم هاي به نمايش در آمده از رسانه فراگير تلوزيون در ايام نوروز، گوياي چند نكته و ويژگي حائز اهميت است؛ نكاتي كه بايد با تمركز جدي و قضاوت منصفانه و محققانه مورد بررسي جامع و مانع قرار بگيرد.

آنچه پيش از همه بايد به آن اشاره كرد اين واقعيت انكار ناشدني است كه تلوزيون ايران به لحاظ حجم آثار به نمايش در آمده در يك مقطع زماني مثل تعطيلات نوروزي صاحب نوعي ركورد شكني در ميان رسانه هاي جهاني است؛ بطوري كه حجم بالاي فيلم هاي سينمايي به نمايش درآمده در شبكه هاي مختلف تلوزيوني ايران، حيرت آور و غيرقابل پيش بيني است.

اين غير قابل پيش بيني بودن به جهت ويژگي ديگري است كه به لحاظ محتوايي بر اين فيلم ها حاكم است و آن به روز بودن و مهم بودن بسياري از فيلم هاي به نمايش درآمده است.

نگاهي به فهرست آثار پخش شده در زمينه فيلم هاي سينمايي از شبكه هاي مختلف تلويزيوني حاكي از آن است كه بخش قابل توجهي از اين فيلم هاي آن آثار سينماي روز جهان و در عين حال فيلم هاي مهم و قابل توجهي هستند.

در ايام نوروز همين امسال فيلم هاب پخش شده از تلوزيون حاوي هر دو مولفه فوق الذكر بود، يعني هم حجم انبوهي از آثار سينمايي را شامل مي شد و هم بسياري از فيلم هاي به نمايش درآمده جزو آثار مهم و پديده هاي اخير جهان بودند.

به عنوان نمونه مي توان از فيلم هاي مثل «داستان اسباب بازي 3»، به عنوان بهترين و برجسته ترين انيميشن طول تاريخ سينما ياد كرد و يا به فيلم «تلقين» ساخته مهم و تاثيرگذار كريستفور نولان اشاره كرد، ترديدي نيست كه مجموعه ويژگي هاي منبعث از اين شرايط به لحاظ حجم و نرم افزار نشانه هاي خوبي براي مخاطبان حرفه اي سينماي جهان محسوب مي شوند، اما سوال اساسي اينجاست كه آيا اين تمام ماجراست و با پديد آمدن چنين موقعيتي و پخش چنين آثاري صدا و سيما به عنوان دانشگاه عمومي و رسانه فراگير از پس وظايف فرهنگي و اجتماعي خود بر آمده است. پاسخ يك نگاه منصف دلسوز و البته هوشمند به اين سوال قطعا منفي است.

مرور شرايط حاكم بر آثار پخش شده از تلوزيون و رديابي سياست حاكم بر انتخاب و نمايش اين آثار، گوياي يك حقيقت تلخ و نگران كننده است كه به شدت مي تواند خطرناك باشد و آن هجوم شبيه خوني و سيطره بلامنازع هاليوود بر سينماي تلويزيوني ماست.

آيا مديران و مسئولان رسانه ملي تا به حال از خود پرسيده اند، زماني كه مخاطب رسانه اصلي جمهوري اسلامي به عنوان ام القراي جهان اسلام با چنين سيطره اي از سوي هاليوود و سينماي غرب روبه‌رو مي شود، دچار چه ترديدهاي جدي در ذهن و رفتار خود خواهد شد.

مخاطبان تلويزيون ايران كه بخش قابل توجهي از آنان را جوانان تشكيل مي دهند، با خوراك فكري فيلم هاي سينمايي تغذيه مي شوند كه عموما  ساخته و پرداخته سياست گذاران و فيلم سازان هاليوودي هستند و به راستي چه ارتباطي و چه نوع داد و ستدي و از كدام موقعيتي ميان رسانه ملي جمهوري اسلامي و سينمايي غرب و بويژه هاليوود وجود دارد.

متاسفانه نتيجه انتخاب ها و برنامه ريزي هاي بلند مدت و كوتاه مدت مديران فرهنگي و رسانه اي كشور به اينجا منجر شده است كه مخاطب ايراني حتي اگر شبكه هاي رسمي داخلي را نيز براي ديدن انتخاب كند، لاجرم ناچار است زير هجوم انبوه فيلم هايي قرار بگيرد و از آن تغذيه كند كه نه تنها هيچ پيوندي با فرهنگ و منش او ندارد، بلكه در بسياري از موارد با دين و آيين او در ستيز است.

مخاطب ايراني به مدد بي توجهي بلند مدت و كژي ها و كاستي هاي متنوعي كه در بدنه سياست گذاري فرهنگي و رسانه اي كشور وجود دارد، تنها و تنها خود را زير باران محصولات متنوع فرهنگ غرب مي بيند كه بي ترديد جدي ترين و تاثيرگذارترين آنها در جهان معاصر سينما است.

فراموش نكنيم كه علامت سوال اصلي در اينجا و اين موقعيت ابتدا نه در مقابل سينماي غرب و چند و چون آن بلكه در مقابل مديريت فرهنگي و رسانه اي كشور است، مديريتي كه تنها اين كار از دستش بر مي آيد كه كنداكتور برنامه هاي تلوزيوني را با فيلم هاي هاليوودي آن هم بدون هيچ متر و معيار مشخصي در گزينش بگنجاند و بيننده را در برهوتي خوفناك، اما با ظاهري پر زرق و برق رها كند.

براستي نسلي كه برآيند چونين فرايندي در رسانه فراگير باشد چه چيزهاي را به عنوان ارزش ها و ضد ارزشهاي خود خواهد شناخت./انتهاي پيام/