مواد لازم براي جنگ نرم

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  يكي از مباحاث جدي سال هاي اخير در كشور ما بحثي است با عنوان «جنگ نرم» كه به طور خلاصه مي توان از آن به عنوان پروژه اي ياد كرد كه در حوزه نرم افزاري و مقولات فكري در قالب هاي مختلف سياسي، اجتماعي و فرهنگي و در مصاف ميان دو نيروي متنافر و متقابل ايجاد مي شود.

جنگ نرم اساسا پديده اي نوظهور نيست كه محصول شرايط جديد سال هاي اخير يا دوران معاصر باشد، بلكه سبقه و عقبه آن به زمان صدر اسلام و حتي پيش از آن برمي گردد؛ آن گاه كه دشمن به جاي مقابله نظامي و صف آرايي مشهود جنگي از نيروهاي مستتر و پيچيده فكري و فرهنگي در قالب هاي گوناگون استفاده مي كرد كه البته همان اهداف جنگ نرم را به دنبال داشت؛ يعني از پاي درآوردن نيروهاي مقابل و ضربه زدن بر پيكره وجودي آن.

 

در گذر از اين تعريف خلاصه و موجز از جنگ نرم، تمركز خود را به روي موضوع محوري اين نوشتار قرار مي دهيم كه آن سياستگذاري هاي رسانه ملي به عنوان فراگيرترين و (بدون ترديد) مهمترين نيروهاي فكري و ابزارهاي فرهنگي نظام در اين مصاف بزرگ و پيچيده است.

 

اما در همين سياستگذاري هاي رسانه فراگير، اشاره ما به انتخاب و نمايش فيلم هاي سينمايي است كه بويژه در مناسبت هايي همچون عيد نوروز و تابستان شكلي انبوه و حجيم به خود مي گيرد؛ به نحوي كه به طور مثال در طول عيد نوروز مخاطب رسانه ملي خود را زير هجوم سيل آساي فيلم هاي هاليوودي مي يابد كه به واقع فضاي متاثر از سينماي غرب و به تبع ناشي از فرهنگ غرب براي او فراهم مي سازد.

اين فضاي رسانه اي يكي از آوردگاه هاي مخاطره آميز و جدي در حوزه جنگ نرم است كه بايد به جديت مورد كنكاش و نقد و تحليل قرار بگيرد.

اما سوال اصلي اينجاست كه صداوسيماي ما چگونه وظيفه خود را براي مقابله با جنگ نرم دشمن به انجام مي رساند؛ مقابله اي كه بي ترديد نيازمند عقبه فكري و نيروهايي است كه بتوانند مواد لازم را براي ابزارسازي و ايجاد زمينه هاي مقابله در عرصه فكر و فرهنگ، با توجه به قالب هاي مورد نياز رسانه فراهم آورند.

به راستي آيا صدا و سيما بنا دارد با فيلم هاي سينمايي غربي و هاليوودي كه مهمترين و تاثيرگذارترين محصولات فرهنگ غرب است به مقابله با غرب و بويژه آمريكا برود؟ چطور چنين چيزي ممكن است؟

 

حجم انبوه فيلم هاي هاليوودي و اساسا محصولات سينمايي غرب، تلويزيون ما را قبضه كرده و مخاطب ما را زير هجوم سيل آساي اين آثار قرار داده است؛ آثاري كه بي ترديد بنابر يكسري سياستگذاري ها ساخته شده اند كه نتيجه شان تاثير و تعميق فرهنگ غرب است، حال چطور ممكن است بتوان با توليدات و خروجي هاي يك فرهنگ به مقابله با آن پرداخت؟

 

متاسفانه اين روندي است كه در صدا و سيما ما ساري و جاري مي باشد و سال هاي متمادي است كه عرصه رسانه ملي در قبضه بي چند و چون محصولات غربي است.

آيا براستي در چنين موقعيت و فضايي مي توان صرفا با شعار و سخنراني و بيانيه به مقابله اي از جنس نرم پرداخت؟

 

اين موضوع را در سلسله نوشتارهاي بعدي با همين محوريت فيلم هاي سينمايي پخش شده از رسانه ملي به بحث خواهيم گذاشت و دنبال خواهيم كرد./انتهاي پيام/