شيخ بهايي در انديشه پيشرفت تشيع

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ عالمان شيعه همواره در طول تاريخ با پادشاهان ستمگر در نبرد بودند اما گاه مجبور مي شدند براي حفظ اسلام و نجات مسلمانان با دربار شاه همكاري كنند. آنها گر چه اميدي به پادشاه نداشتند اما از او براي اصلاح كشور و رشد تشيع كمك مي گرفتند.

 

شيخ بهايي از جمله انديشمنداني است كه براي حفظ و گسترش فرهنگ تشيع و علي رغم ميل باطني به دربار شاهان رفت. اما از اين فرصت براي خدمت به تشيع نهايت استفاده را كرد.

 

در زمان شيخ بهايي ايران ميزبان فقيهان و دانشمندان بزرگ جهان شد. او پادشاهان صفوي مخصوصا شاه عباس را در بازسازي و احداث مساجد، مدارس علميه، زيارتگاه ها و امور عام المنافع تشويق مي كرد. آثار و انبيه برجا مانده از دوران صفويه بيشتر حاصل تلاش اين عالم بزرگوار است.

پاره اي حضور علما و بزرگان دين را در دربار پادشاهان نقبيح مي كنند و از آنان به عنوان علماي درباري ياد مي كنند و تمامي خدمات ارزشمند آنان را زير سوال مي برند.

حكومت صفويه براي اولين بار در تاريخ، مذهب تشيع را به عنوان مذهب رسمي كشور اعلام كرد. علما بلند آوازه شيعه براي استفاده از اين موقعيت ارزشمند، به دربار صفويه راه يافتند تا شاهان صفوي را براي گسترش تشيع به خدمت بگيرند. از جمله آنان شيخ بهايي بود كه در منصب شيخ الاسلامي خدمات جاودانه اي را به جامعه اسلامي و مكتب تشيع تقديم نمود.

حضرت امام خميني (ره) در اين باره مي فرمايند:

«يك طايفه از علما،‌ اينها گذشت كرده اند از يك مقاماتي و متصل شدند به سلاطين، با اينكه مي ديدند كه مردم مخالفند (با سلاطين). ليكن براي ترويج ديانت و ترويج تشيع اسلامي، ترويج مذهب حق، اينها متصل شده اند به يك سلاطين و اين سلاطين را وادار كرده اند، خواهي نخواهي براي ترويج مذهب تشيع، اينها آخوند درباري نبودند. نبايد تا كسي به گوشش مي خورد كه مثلا علامه مجلسي، محقق ثاني، شيخ بهايي با اينها روابط داشتند و مي رفتند به سراغ اينها،‌همراهيشان مي كردند، خيال كند كه اينها مانده بودند براي جاه....

 

آنها گذشت كردند، گذشت، يك مجاهده نفساني كرده اند. براي اينكه مذهب را به وسيله آنها، به دست آنها ترويج كنند.» صحيفه نور، ج 1، ص 285

 

/انتهاي پيام/