خاطره تلخ اعضاي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي به عنوان يك حزب با خصوصيات سياسي و نظامي،‌ از جمله گروه‌هايي است كه در سال‌هاي نخستين پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران و نيز در دوران اصلاحات و انتخابات سال 88 حضوري فعال، اما سايه‌وار در صحنه سياسي كشور داشته است.

 

 

اين سازمان كه اعضاي محدود و بسته آن، ‌در بخش عمده‌اي از مراكز تصميم‌گيري و اجرايي جبهه موسوم به دوم خرداد و در ميان اصلاح طلبان، نقش تعيين كننده‌اي داشته و دارند، ‌طي ساليان اخير از طريق نشريه «عصر ما» خوراك تئوريك و نيازهاي جريان‌سازي اين جبهه را تأمين كرده‌اند.

 

سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي،‌ ائتلاف هفت گروه اسلامي بود كه پيش از انقلاب اسلامي مشي مبارزاتي مسلحانه را برگزيده‌ بودند و چند عمليات موفق آنها عليه رژيم ستم‌شاهي و منافع آمريكا در سال‌هاي پيش از انقلاب، دليل شهرت آنها بود.

 

 

سازمان مجاهدين از ائتلاف گروه‌هايي تشكيل شد كه محور عمده اتصال آنها اعتقاد به ايدئولوژي اسلامي و رهبري امام خميني (ره) بود، اما اختلاف سليقه‌هاي فراواني در آنان وجود داشت كه با انزواي دشمن مشترك (جريان ليبرال و ضدانقلاب) اندك اندك اين اختلاف‌ها خود را ظاهر ‌كرد.

 

شدت گرفتن اين اختلاف‌ها در سازمان در دوران دفاع مقدس كه مي‌توانست سردرگمي مردم و تحميل هزينه‌ به اصل نظام را در پي داشته باشد، موجب شد تا بالاخره با نظر حضرت امام خميني (ره) در سال 1364 سازمان عملاً فعاليت خود را متوقف كند.

 

از سوي ديگر آنچه در مواضع سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي در دوران جديد فعاليت كاملاً‌ آشكار شد، چرخشي است كه اعضاي آن در زمينه مسائل فكري و ايدئولوژيك خود، ‌به گونه‌اي نمايان ايجاد كرده‌اند.

 

بخش عمده‌اي از اختلاف جناح تشكيل دهنده سازمان فعلي با جناح مقابل خود در سازمان قبل، مرتبط با مسائلي نظير مبارزه با سرمايه‌داري، ‌دفاع از سيستم اقتصادي متمركز، ‌ضديت با ليبراليسم، مبارزه همه‌جانبه و دائمي با آمريكا و مواردي از اين دست بود.

 

سخن فوق به اين معنايت كه طيف تشكيل دهنده سازمان فعلي،‌ طرف مقابل خود را معتقد به محورهاي فوق نمي‌خواند و آنها را به محافظه‌كاري و سستي در مبارزه با سرمايه‌داري، تعلل در دفاع از خط امام خميني (ره)‌ و كوتاهي در مبارزه با آمريكا مي‌كرد.

 

پس از اتفاقات سال 1360 و حذف گروه‌هاي مخالف و ضدانقلاب از عرصه سياسي و فرار بني‌صدر از كشور، خطرهاي تهديدكننده انقلاب اسلامي تا حدود زيادي از بين رفت.

 

 

در كنار اين عوامل،‌ پيروزي‌هايي در جنگ تحميلي نظير شكست حصر آبادان و فتح خرمشهر نيز شرايط را به گونه‌اي كرد كه زمينه مساعدي براي عمده شدن اختلافات درون سازماني فراهم شود و به عبارت ديگر در اين مقطع زماني، ‌درگيري‌هاي دروني سازمان شكل جدي‌تري به خود گرفت و دامنه اختلافات به سطح جامعه كشيده شد.

 

اولين جرقه اين اختلافات يك ماه پس از اعلام موجوديت سازمان يعني 11 ارديبهشت‌ماه 1358هنگام تصميم‌گيري براي انتشار اطلاعيه‌اي به مناسبت روز كارگر زده شد.

محسن آرمين از اعضاي شاخص جبهه موسوم به اصلاحات در اين ارتباط مي‌گويد: «اولين اختلاف نظرها در سازمان به هنگام تصميم‌گيري براي انتشار اطلاعيه به مناسبت روز كارگر بوجود آمد. عده‌اي اساساً هر نوع توجه به كارگر را ملهم از انديشه‌هاي ماركسيستي و در نتيجه نوعي التقاط مي‌دانستند و با دادن اطلاعيه براي روز كارگر مخالف بودند.»

 

بدين ترتيب اولين اختلاف نظر در بين اعضاي سازمان شكل گرفت،‌ اما اين اختلاف بعدها در موضوع بزرگداشت دكتر شريعتي رنگ جدي ‌تري به خود گرفت كه نهايتاً‌ منجر به فروپاشي اين حزب شد؛ تا آنجا كه بيم ضربه زدن منافع آن به منافع ملي مي‌رفت./انتهاي پيام/