تلاش غرب جهت اطلاق عنوان انقلاب به اغتشاشات سوريه

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ فرانت لاين در گزارشي  يك جانبه با عنوان «کابوس ايران» می نويسد: «بنظر می رسد ايران از انقلاب ها و تغيير رژيم ها در آفريقا و خاورميانه بهره مند شده است، در مورد مصر، تهران هم اکنون با دسترسی به کانال سوئز برای کشتی های جنگی اش و نزديک تر شدن به مبادله سفير، که هر دو برای اولين بار پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ رخ می دهد، از مناسباتی بهتر با قاهره برخوردار است، اما در مورد سوريه، ايران عميقا نگران است که آن کشور را در جريان شورش هايی مشابه و مردمی از دست بدهد.»

 
فرانت لاين در ادامه اين گزارش مي افزايد: «به نظر می رسد اپوزيسيون ايران جز در مورد تظاهرات ۲۵ بهمن نتوانسته است از قيام های مردمی در جهان عرب برای احيای اعتراض هايی در ايران استفاده کند که انتخابات رياست جمهوری سال ۲۰۰۹ آغازگر آنها بود.»

 

تاملي هرچند گذر به خوبي ثابت مي كند كه اغتشاشات پس انتخابات ايران نيز كاملا با هماهنگي اين كشورها با تحريك مخالفان و اپوزيسيون داخلي و خارجي  صورت گرفته است.

هرچند در حوادث پس از انتخابات ايران بيانيه هاي متعددي عليه ايران صادر شد اما سناريوي آنان در خصوص محكوميت سوريه تا كنون جواب نداده است؛ چراكه در نشستي كه به ابتكار آمريكا و برخي كشورهاي غربي با محوريت محكوميت دولت سوريه برگزارشد علي رغم مباحثات چند ساعته بين اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل يك موضع‌گيري واحد در خصوص اوضاع سوريه اتخاذ نشد و شوراي امنيت سازمان ملل نتوانست بيانيه مربوط به محكوميت دولت سوريه را در مورد برخورد با اعتراض كنندگان خياباني تصويب كند، روسيه، چين و لبنان با دخالت بين المللي در امور داخلي سوريه مخالفت كردند.

تلاش ها جهت صدور بيانيه عليه سوريه در حالي صورت مي گيرد كه  شاهد سرکوبی هاي خونين  آل خليفه و آل سعود در بحرين هستيم و در مقابل، مدعيان حقوق بشر سكوت كرده و جهت انحراف اذهان و افكار عمومي جهان ايران را به اين محكوم مي كنند كه سياستش در مورد انقلاب ها، انتخابی است، در حالي كه اساس و پايه انقلاب اسلامي حمايت از مظلوم در اقصي نقاط دنياست، اگر ايران در مورد وقايع سوريه سكوت كرده به ان دليل است كه حوادث در حال وقوع اين كشور را اغتشاشات پنهان با مداخله آمريكا و ديگر كشورهاي غربي كه امروز منافع خود در منطقه خاورميانه در خطر مي بينند، مي داند.

 

«صدای آمریکا، 30:/4/2011» در مطلبي كه اخيرا در  وب سايت خود منتشر كرده آورده است: «بسته به نتايج حاصل از وقايع جاری در سوريه اين احتمال وجود دارد که اعتراض ها در ايران، با توجه به ارتباط های ميان تهران و دمشق، مجددا نيرو بگيرد.»

اظهارات رسانه امريكايي و غرب گوياي آن است كه سخنان مسئولان نظام جمهوري اسلامي مبني بر اينكه از ابتداي پيروزي انقلاب تاكنون دشمنان در پي توطئه هستند ادعاي واهي نيست.

در بررسي بازتاب روابط امروز ایران و سوریه در روزنامه های غرب به وضوح مي توان نگراني آنان را از وقوع انقلاب ها در منطقه خاورميانه مشاهده كرد، مستاصل شدن آمريكا از پياده كردن طرح خاورميانه جديد آنان را متوجه سوريه كرده تا از اغتشاشات اين كشور به نفع خود بهره برداري كرده و اذهان افكار عمومي را از الگو بودن انقلاب اسلامي براي ساير انقلاب هاي منحرف كنند به همين دليل روابط حسنه جمهوري اسلامي ايران با سوريه هدف قرار داده است.

دیوید ایگنیشس در مقاله در روزنامه «واشنگتن پست» چاپ آمریکا در این باره نوشته است: «به نظر می رسد تلاطم سیاسی در سوریه، نقشه استراتژیک خاورمیانه را تغییر دهد، و نقطه پایانی بر قدرت نمایی جمهوری اسلامی و گروه تندروی فلسطینی حماس در منطقه است.»

 

روزنامه گاردین نیز می نویسد: «موضع گیری غرب در برابر بحران سیاسی سوریه، به معنای چالش با جمهوری اسلامی ایران نیز خواهد بود.»

ايجاد اختلاف بين جمهوري اسلامي  و ديگر كشورهاي اسلامي پروژه طولاني مدتي است كه مخالفان و دشمنان نظام جمهوري اسلامي آن را پيگيري مي كنند كه متاسفانه برخي كشورهاي وابسته اسلامي در دام توطئه هاي دشمنان اسلام و مسلمين گرفتار شده اند.

آمريكا و برخي حاميان غربي اش در پي آن هستند تا اپوزيسيون ايران برای سازمان دهی به اعتراض هاي جديد آماده كنند.

کریسچن ساینس مانیتور، نیز در مطلبي مي نويسد: «با اشاره به نفوذ مخرب جمهوری اسلامی در سیاست خاورمیانه از لبنان و سوریه تا فلسطین نوشته است: تغییر رژیم در ایران می تواند تمام منطقه را دگرگون کند.»

 

دشمني ديرينه معاندان نظام و انقلاب تا به حدي است كه ديگر آشكارا در اظهارات و نوشته هاي خود اعلام مي كنند كه حكومت جمهوري اسلامي ايران عامل بازدارنده اي جهت رسيدن به خواسته هاي آنان در دنيا است.

اما بعد از گذشت بيش از سه دهه از پيروزي انقلاب اسلامي بايد بگوييم مباني و اصول ارزش هاي انقلاب اسلامي تا به حدي گسترش يافته كه اقصي نقاط دنيا را در برگرفته است كه شاهد مثال آن قيام ملت ها در برابر ديكتاتورهاي زمانه است./انتهاي پيام/