تجربه‌هاي گذشته؛ آينه عبرت يا مايه مباهات؟!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در سخنان مديران برگزاري جشنواره تئاتر دانشگاهي آمده بود كه بايستي از تجربه هاي گذشته بهره برد و براي ادامه راه از آن سود جست.

اين جمله مي تواند معناي مختلفي داشته باشد و برداشت هاي متنوعي را برانگيزاند اما نكته قابل تامل اينجاست كه منظور كدام تجربه هاي گذشته است و با كدام منظر و از چه رويكرد و رهيافتي قرار است اين نظاره صورت بگيرد؟

اگر بناست گذشته جشنواره تئاتر دانشگاهي مطمع نظر قرار گيرد، آيا آسيب ها و لطماتي هم كه طي سال هاي اخير و در قالب اجراهاي نمايشي اين جشنواره گريبانگير تئاتر كشور و هنرمندان و مخاطبان شده است را هم در بر مي گيرد و اگر مي گيرد با چه جهتي و چگونه؟

به نيت آسيب شناسي و تلاش براي رفع كاستي ها پس از قبول وجود آنها و يا از راه نفي آنچه در گذشته رخ داده و پي گرفتن سياست انكار و اغفال و توجيه؟

در سال هاي گذشته جشنواره تئاتر دانشگاهي به كرات و دفعات، محمل و محفلي شد براي خاطرات تلخ و تاسف باري كه هنوز زخم آنها را بر شانه هاي نحيف و ضعيف و شكننده تئاتر به عنوان هنري مردمي و متعهد حس مي كنيم.

و با اين همه آيا قرار است بهره مندي از تجربيات گذشته به منظور اصلاح باشد.

و راه براي بارور شدن و باليدن هنر و هزينه اصيل و فاخر و اصول فراهم آيد و يا بناست همان تجربه هاي گذشته كه گاه مشعون از ابتذال و زشتي و پلشي بود اين بار در شكل ديگري «تكرار» شود؟

اي كاش مديران جشنواره متصور خود را براي اين «بهره مندي» از تجربه هاي «گذشته» روشن تر و صريح تر و صادقانه تر با ما در ميان مي گذاشتند و راه را براي ايجاد اين اضطراب ها و حساسيت ها مي بستند.

جشنواره تئاتر دانشگاهي مي تواند و بايد مسيري باشد براي حركت جوانانه و با نشاط و خلاق و نوآمد بارقه ها و استعدادهاي پور شور جوانان اين بوم در راستاي هنر متعهد و مردمي كه الهام بخش انسان ها به سوي زيبايي و درستي و زندگي است و نه موقعيتي براي معركه گيري شبه هنرمندان هزار رو و حرافان بي سواد كه هنر و هنرمند و مخاطب در نهايت و جامعه را به سمت نيهيليسم و اومانيسم و ابتذال و استهجان رهنمون شوند و اينها با تاسف بخش قابل توجهي از همان «تجربه هاي» گذشته است كه بناست مديران جشنواره از آن بهره بگيرند!/انتهاي پيام/