«گزارش بازگشت»؛ خودكشي، توهين به قرآن، كشف حجاب!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ خودكشي! جواني كه قرار است خودكشي كند و به همين خاطر سنگ قبر جمع كرده، گوشه اي مخفي شده و با كفن و خنجر، قرآن گوش مي دهد. صحنه اي سياه، ديالوگ‌هاي تيره، فضايي چندش آور والبته نمايشي در اوج سخافت و ضعف و سطحيت، با بازي‌هاي بد و حيرت‌آور و البته با كاتاليزور كشف حجاب!

اهميتي ندارد! وقتي بازيگر زن و مرد با هم درگيري «فيزيكي» (!) پيدا مي كنند و وقتي روسري بازيگر زن از سرش مي افتد و به بازي اش ادامه مي دهد. وقتي بازيگر زن موقعي كه مي فهمد مرد جوان دارد قرآن گوش مي دهد با چندش و اكراه مي گويد قطعش كن. وقتي مرد جوان منتظر مرگ است تا به اين وسيله «برود آنطرف ديوار» وقتي همه چيز تاريكي و كثافت و درد و مصيبت و خاك بر سري است و وقتي هيچ روزنه اي، هيچ اميدي، هيچ روشني و نوري در كار نيست و وقتي بايد به خودكشي فكر كرد و بالاخره وقتي بايد خودكشي كرد.

و مرد جوان خودكشي مي كند و با ضربه خنجر،‌ خودش را روي صحنه مي پاشد و زن مريض است و ضجه مي زند و مرد قبلا ارتباط نامشروع هم داشته و كس ديگري در زندگي اش بوده اما خواب كسي ديگري را مي ديده و آدم ها به هم دروغ مي گويند و زن قرار بوده برود پيش نگين و به مادرش هم مي گويد كه «مامان! ميشه امشب من» پيش نگين بمونم؟ ولي پيش مرد جوان ديگري است و....

صحنه تاريك است. تاريك تاريك. پر از درد و مصيبت و افسردگي بوي كافور و رنگ كفن و صداي قرآني كه بايد خفه اش كرد! العياذبالله-

كارگردان نسبتا محترم نمايش كه نه از ميزانسن چيزي مي فهمد و يا نمي تواند اجرا كند و يا سوادش را ندارد و يا اعتقادي به آن ندارد چون «حرف‌هاي مهمتري» دارد كه بايد بزند. حالا تئاتر ساختارش ضعيف و چندش آور است؟! به جهنم، باشد! مهم حرف‌هاي مهم ماست.

حالا اسم حرف مهم چيست؟ «خودكشي»! يك راه باقي مانده: خودكشي!‌ بياييد خودكشي كنيم تا بتوانيم با اين راه و روش «برويم آن طرف ديوار»!

اين هم حرف سياسي تئاتر و ديگر ... هيچ!

 

آيا جشنواره تئاتر دانشگاهي با پول مردم و امكانات دولت و اين همه صرف انرژي وقت و تبليغات برگزار مي شود تا چنين توهينات شاهكار و فاخري را به حوزه تماشاگر بدهد؟

آيا خدايي است تا روزي جزاي اين همه... بگذريم! در خانه اگر كسي بود يك حرف بس بود! /انتهاي پيام/