«جايي همين نزديكي»؛ گوشه‌اي از تئاتر مبتذل

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ پيش از هر چيز عذرخواهي و پوزش ما را بابت اين متن بپذيريد! با تاسف و تاثر فراوان!

 

عبور از خطوط قرمز و مرزهاي عفت عمومي و شئونات انساني و حريم‌هاي اخلاقي، گاه نتايج حيرت آور و محيرالعقولي به بار مي آورد؛ وقتي يك گروه تئاتري با متني كه معلوم نيست چه نظارتي روي آن صورت گرفته و با كدام حمايت‌ها و هدايت‌ها و سياستگذاري‌ها و هدفمندي‌هايي به جشنواره «بين المللي» تئاتر دانشگاهي ايران راه يافته، روي صحنه مي رود و هر چه در ذهن شما نمي گنجد بر زبان مي آورد و انجام مي دهد و حتي به مسائل اعضاء و داخل پوشك و اندام يك زن هم رحم نمي كند و سراسر ديالوگ‌هاي نمايش مملو و مشحون از موضوع و ادرار و كثافت و نجاست است!

 

كليت تئاتر بازگويي يك خانواده از هم پاشيده و مفلوك مذهبي(!) است و نمادها و شعائر مذهبي در اين ميزانسن موج مي زند. 

 

زن‌هاي چادري، سلام و صلوات، زيارت مشهد، حجاب گرفتن، حاج آقا و ... در كنار خيانت شوهر زن مفلوك افليج رواني بداخلاقي كه نمي تواند خودش را كنترل و ادرار و مدفوعش همه جا را به نجاست كشيده است!

همه چيز در خدمت فلاكت و نجاست و اروتيك است و در اين ميان البته معلوم است كه زن قصه چرا چادري است و اهل نماز و طهارت و صلوات و اين همه چرا در چنين لوكشيني اتفاق مي افتد.

بسياري از صحنه‌ها به دليل زنندگي در وقاحت فوق العاده قابل ذكر و حتي اشاره هم نيست.

غير از اينها تئاتر چيز ديگري ندارد نه متن درست و ارزشمند است نه بازي‌ها قابل توجه همه ادا و اطوار هم يك لودگي منتشر در فضا و آدم است كه با هياهو و عصبيت و كثافت كاري، آن قدر سر و صدا ايجاد مي كند تا حواس مخاطب را پرت كند از ضعف‌هاي متعدد و متراكم نمايش.

 

شايد بتوان تئاتر «جايي همين نزديكي»، را پديده جشنواره تئاتر دانشگاهي دانست كه به راستي يكي از مبتذل ترين و بلكه مستهجن ترين آثار طول تاريخ تئاتر اين سرزمين را به روي صحنه برده است.

تئاتر «جايي همين نزديكي» به هر زبان و  نشانه‌اي به مخاطبانش يادآوري كرد كه لعنت بر ارزش‌ها و اخلاق و شئونات انساني جامعه! لعنت بر حياء و عفاف و حريم حرمت انساني! لعنت بر عصمت و حجاب و شرافت و نجابت و پاكي! لعنت بر خانواده‌هاي مذهبي! لعنت بر شعائر مذهبي!/انتهاي پيام/