سوگواره‌اي سياسي در رثاي سينماي آرماني

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ جشنواره فيلم كن هم به پايان رسيد و جوايزش را همچون غنائم جنگي ميان اصحاب سينمايي كه مي پسنديد و بيشتر به كارش مي خورد و اغراض و اهدافش را تامين مي كرد، تقسيم نمود.

در اين ميان سهم سينماي ايران جايزه اي بود در بخش نوعي نگاه. جايزه بهترين كارگرداني به محمد رسول اف بخاطر فيلم «به اميد ديدار» فيلمي كه تصوير غير واقعي از جامعه ايران را در فضاي سياه به نمايش مي گذارد.

نقد و تحليل اين فيلم را به وهله ديگري موكول مي كنيم؛ چرا كه تمركز اين نوشتار اصل فيلم «به اميد ديدار» نيست بلكه حواشي مهمتر از متني است كه باعث مي شود چنين اثري مورد توجه داوران كن قرار گيرد.

شايد نكته اصلي كه بايد به آن پرداخت اصل فرآيندي است كه در جشنواره فيلم كن به عنوان يك روند و ره يافت سال هاي متمادي است كه در جريان مي باشد.

جشنواره فيلم كن اگر بناست بر مبناي مختصات يك جشنواره جهاني به نمايش و قضاوت نسبت به فيلم ها بپردازد مي بايستي حائز مولفه هاي جهاني و در مقياس هايي باشد كه استانداردهاي آن چه از جهت سينمايي و چه از ساير جنبه هاي انساني رعايت شده باشد.

جشنواره مي تواند به معناي واقعي كلمه ادعاي جهاني بودن داشته باشد كه مولفه هاي جهاني بودن به شيوه حقيقت طلبانه و انساني اش و به دور از شائبه هاي غير هنري و غير انساني همچون شائبه هاي سياسي و ... در آن لحاظ شده باشد.

از جمله شاخصه هاي محوري در يك جشنواره جهاني كمك به رشد و ارتقاي سينمايي مستقل جهاني و نيز در سطحي فراگيرتر و والاتر كمك به تمام آن چيزهايي است كه هنر سينما به صورت بالقوه استعداد كشف،‌ ارتقاء و باروري آنها را دارد.

كمك به ارتقاي روحيات ايماني و معنوي و تلاش در جهت نهادينه كردن خير و بارور نمودن شرافت و زيبايي هاي انسان و انسانيت.

سينما به عنوان هنري متعالي و نيز به عنوان آموزگار تفكر و تمدن بشر معاصر بخش وسيعي از اين وظايف سنگين را در اقليم هنر بر عهده دارد و جشنواره اي كه بعنوان يك محمل و محفل جدي سينمايي كه تمام نگاه ها و سياستگذاري ها و هدفمندي ها و نيز كشف و پرورش استعدادها به سمت آن معطوف مي شود مي بايستي ره يافت هايي از اين دست را جزء رئوس برنامه هاي خود قرار دهد و الا نمي تواند به معناي واقعي و حقيقي كلمه عنوان جهاني بودن را با خود به يدك بكشد.

اما آنچه در جشنواره شصت و چهارم فيلم كن رخ داد همانطور كه در بخش هاي قبلي اين مطلب نيز به آن اشاره كرديم حاكي از يك نوع سياسي كاري منحصر به فرد بود و به عبارت ديگر جشنواره فيلم كن مانند امثال و اقرانش طي سال هاي اخير نسبت به سينماي ايران و بلكه به نظام جمهوري اسلامي شمشير را از رو بسته است شايد نمونه هاي برجسته چنين رفتاري را بتوان در تقدير و تفقد از فيلم «به اميد ديدار» دانست و مهم تر از آن حضور فيلم غير قانوني و بدون مجوز جعفر پناهي در اين جشنواره كه نشانگر يك سياسي كاري منحصر به فرد است.

جشنواره جهاني مي بايستي نگرشي هنرورزانه بر مبناي ره يافت هاي انساني در منظومه خرد جهاني و بر مدار صلح و اتحاد و يگانگي فراقومي و فرامليتي داشته باشد و جشنواره فيلم كن نشان داده است كه نه به اين اصول اعتقادي دارد و نه مباني آن بر چيزهاي از اين دست استوار است.
 

به هر حال در جشنواره امسال آمريكايي ها باز هم دست پر برگشتند و «درخت زندگي» به كارگرداني ترانس ماليك، نخل طلا بهترين فيلم را از آن خود كرد.

در ساير بخش ها نيز اهداء جوايز تا حدي قابل پيش بيني بود جوايزي همچون بهترين بازيگر مرد و بهترين بازيگر زن و ... كه البته محل اصلي بحث اين نوشتار نيست.

اما جشنواره كن امسال يك نقطه تاريك ديگر هم در كارنامه خود داشت، اخراج كارگردان دانماركي كه عليه صهيونيست ها سخن رانده بود.

مجموعه اتفاقات كن امسال گوياي اين حقيقت است كه ... يك بار ديگر به ابتداي اين متن برگرديد!/انتهاي پيام/