واقعه کوی دانشگاه و کشتار میدان «تیان آن من» چين

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ روز چهارم ژوئن وقتی که مثل هر سال مراسم اهتزاز پرچم سرخ به اجرا درمی‌آید، شاید کسی به تراژدی‌ که ۲۰ سال پیش در این میدان بوقوع پیوست فکر نکند؛ در این شب، ارتش خلق با حمله به میدان صلح آسمانی تقریبا 3000 دانشجو را به قتل رساند و به اعتراض مسالمت ‌آمیز آنان پایان داد.

 

از سرکوب جنبش مسالمت آمیز دانشجویان در میدان صلح آسمانی(میدان تیان آن من( پکن در روز 4ژوئن مصادف با 14 خرداد، ۲۰ سال گذشت و اكنون اين میدان به نمادی از جنبش مسالمت آمیز دانشجویان در چین تبدیل شده است و همه تلاش دولت و حزب کمونیست چین به فراموشی سپردن و سکوت درباره این روز است.

 

دستگاه سانسور حزب کمونیست اکنون ۲۰ سال است که تلاشي مضاعف براي به فراموشی سپردن این واقعه دارد و در اين راستا هیچ روزنامه‌ای حق نوشتن در مورد این روز را ندارد و به هیچ پژوهشگری اجازه تحقیق در این مورد داده نمی‌شود و همچنين هیچ کتابخانه‌ای هم اجازه آرشیو کتاب و یا روزنامه‌ای که حاوی مطلبی در این زمینه باشد را ندارد.

 

آنچه که چین امروز تلاش دارد درباره‌اش سکوت کند، در اواسط دهه 80 به صراحت و روشنی درباره‌اش بحث می‌شد؛ اینکه آيا چین پس از رفرم‌‌های اقتصادی می‌تواند رفرم‌های سیاسی را نیز آغاز کند يا نه.

 

مرگ هو یاوبانگ، رهبر این جناح فکری در درون حزب که ۱۵ آوریل سال ۱۹۸۹ اتفاق افتاد، منجر به آغاز تظاهرات و تحصن ۱۰۰ هزار نفری دانشجویان در میدان صلح آسمانی شد و یک ماه بعد، حزب به رهبری تنگ شیائو پینگ فرمان سرکوب دانشجویان را صادر کرد.

 

پرفسور بازنشسته، خانم دینگ زی‌لی که ۲۰ سال پیش فرزندش را در اين سركوب از دست داده است، هر سال در سالروز سرکوب جنبش دانشجویان به دولت نامه ‌ای می‌نویسد و خواستار عذر‌خواهی رسمی دولت از قربانیان می‌شود؛ در سال هاي آغاز نوشتن نامه توسط وي، ۲۷ نفر زیر نامه وي را امضا می‌کردند و حتی زمانی این تعداد به ۱۲۹ نفر نیز رسید. وي می‌گوید: «زمانی فکر می‌کردم که حزب به اشتباه خود پی خواهد برد، اما رهبری حزب در این سال‌ها از مواضع خود حتی یک میلیمتر هم تکان نخورده است و من فکر نمی‌کنم آن روز را ببینم که در چین آزادانه درباره روز چهارم ژوئن صحبت شود.»

 

در سال 1978 ژائوژیانگ به مقام دبیرکلی حزب کمونیست چین برگزیده شد و به باز کردن فضای سیاسی مبادرت ورزید؛ این اقدام تظاهرات دانشجویان را در بهار سال 1989 در میدان «تیان آن من» در پی داشت كه در پي آن، جنبش دانشجویان چین با اعمال خشونت و خونریزی سرکوب شد.

 

 

روزنامه صبح امروز در 22 اسفند سال 1377 طی گزارشی با عنوان «تیان آن من چینی برای دانشجویان ایرانی؛ پروژه ای که شکست خورد»، مدعی شد که احتمالا کسانی تصمیم گرفته بودند که گروه های فشار را در تجمع اعتراض آمیز دانشجویان در 10 شهر کشور رها سازند تا خاطره میدان «تیان آن من» در ایران تکرار شود.

 

همچنین اکبر گنجی در چرایی لغو اجتماعات زنجیره ای دفتر تحکیم وحدت، طی نامه ای خطاب به دانشجویان می نویسد: «اخبار موثق دال بر این است که تاریک اندیشان با اجیر کردن شعبان بی مخ ها و دادن اضافه کاری و پاداش، درصدد آنند که مراسم انجمن های اسلامی کشور در حمایت از محسن کدیور را به یک میدان «تیان آن من» دیگر تبدیل کرده و در نبود چند روزه خاتمی، جنبش جامعه مدنی ایران را سرکوب کنند و طي چند روز گذشته جناح راست افراطی با سازمان دهی، نیروهایش را برای خونریزی آماده کرده است.»

 

در نگاه نخست به القائات روزنامه های زنجیره ای، گمانه ایجاد التهاب و تشنج در جامعه متصور می شود، اما پس از ماجرای کوی دانشگاه مشخص شد که القای ذهنيت های غلط  به افکار عمومی، بویژه دانشجویان بسترسازی برای فتنه ای بزرگتر و عمیق تر بود./انتهاي پيام/