چگونه امام هادي (ع) تهديد را به فرصت تبديل كرد

گروه انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ بدخواهان امام هادی‏(ع) نزد متوکل از امام (ع) بدگویی کرده و گفتند: در منزل او سلاح و نوشته‏ها و اشیای دیگری است که از طرف شیعیان به وی رسیده و او قصد قیام عليه دولت تو را دارد و بدين ترتيب متوکل گروهی را به منزل آن حضرت فرستاد.

 

آنان شبانه به خانه امام هادي ‏علیه السلام هجوم بردند، ولی چیزی به دست نیاوردند و دیدند که حضرت تنها در اطاقی در بسته نشسته و در حالی که جامه پشمین بر تن دارد و بر زمین خاکی روی شن و ماسه نشسته، به عبادت خدا و تلاوت قرآن مشغول است.
 

امام هادي (ع) را با همان حال دستگیر کرده و نزد متوکل بردند و به او گزارش دادند که در خانه‏اش چیزی نیافتیم و او را رو به قبله دیدیم که قرآن می‏خواند.
 

متوکل چون امام را دید، از عظمت و هیبت امام هادي(ع) بی‏اختیار ایشان را احترام نموده و در کنار خود نشانید و با کمال گستاخی جام شرابی را که در دست داشت ‏به امام (ع) تعارف نمود. امام هادي (ع) سوگند یاد کرده و فرمود: «گوشت و خون من با چنین چیزی آمیخته نشده است، مرا معاف دار!»
 

متوکل حضرت را معاف نمود و گفت: شعری بخوان! حضرت فرمود: «من شعر کم می‏خوانم‏»، متوکل گفت: «باید بخوانی!» امام هادی (ع) آنگاه که اصرار وی را دید اشعاری را قرائت نمودند که تمام اهل مجلس متاثر شده و به گریه افتادند و بزم شراب و عیش به سوگ و عزا تبدیل شده و آنان جام‏های شراب را بر زمین کوبیدند.
 

اشعار امام هادي (ع) چنین بود:
 

«(گردنکشان مغرور و پادشاهان مقتدر)بر قله کوهسارها شب را به روز آوردند، در حالی که مردان نیرومند از آنان پاسداری می‏کردند، /ولی قله‏ها نتوانستند آنان را از خطر مرگ برهانند. آنان پس از مدت‏ها عزت از جایگاه‏های امن به زیر کشیده شدند و در گودال‏ها جایشان دادند./ چه منزل و آرامگاه ناپسندی! پس از آن که به خاک سپرده شدند، فریادگری فریاد برآورد: کجاست آن دست‏بندها، تاج‏ها و لباس‏های گران قیمت و فاخر؟ کجاست آن چهره‏های در ناز و نعمت پرورش یافته که به احترامشان پرده‏ها می‏آویختند؟/ گور به جای آنان پاسخ داد: اکنون کرم‏ها بر سر خوردن آن چهره‏ها با هم می‏ستیزند! آنان مدت درازی در دنیا خوردند و آشامیدند، ولی بعد از خوردن طولانی، خود خورده شدند!/انتهاي پيام/