سعیدی! اگر تمام جن و انس در مقابل من بایستند از پای نخواهم نشست

گروه اندیشه «خبرگزاری دانشجو»؛ آیت الله سعیدی در سال 42 پس از ملاقات با امام خمینی (ره) به همراهی سایر روحانیون برای مراسم دهه عاشورا به کویت عزیمت کردند. در روز عاشورا و هنگام سخنرانی تاریخی و افشاگرانه امام (ره) و سپس دستگیری ایشان، در کویت بودند.

استاد علی دوانی نیز که جزء روحانیون اعزامی به کویت بود نقل می کند: «در هنگام قیام ما در کویت بودیم و چون قبل از همه من به وسیله رادیو و نطق اسدالله علم، نخست وزیر منفور وقت، از ماجرای بازداشت امام (ره) اطلاع یافتم به آقایان (خزعلی، نصراللهی، آیت الله وحید خراسانی و آیت الله سعیدی ) اطلاع دادم.

 

بنا شد اولا نامه هایی به حضرت آیت الله خویی و آیت الله حکیم بنویسیم و از آقایان بخواهیم نسبت به سرنوشت امام (ره) اقدام عاجل به عمل آورند؛ ثانیا هر کدام در ضمن سخنان خود در منبر افشاگری کنیم و آنچه در ایران می گذرد به اطلاع مردم برسانیم»

سعیدی در حسینیه خودش «فحیحیل» چنان رژیم را به باد انتقاد گرفت که همه یقین داشتیم به مجرد ورود به ایران دستگیر می شود. خود او هم این را می دانست لذا پس از اتمام ماه صفر بازنگشت و تا آخر ماه مبارک در همان کویت ماند.
 

آیت الله سعیدی بعد از اقامت اجباری در کویت با لباس مبدل وارد ایران شد و به دیدار امام شتافت. شرح این ملاقات از زبان خودش گفته شده: «هنگام نماز مغرب و عشاء به منزل امام رفتم، می خواستم با ایشان مذاکره کنم.

 

امام آماده نماز بود اما وقتی منظورم را فهمید، اندکی نماز را به تأخیر انداخت، به عرض رساندم: «آقا طبق برداشتی که من کرده ام از این به بعد شما در مبارزات خود یاوران کمتری خواهید داشت.»

 

امام فرمود: «سعیدی! چه می گویی؟ به خدا قسم اگر تمام جن و انس پشت به پشت هم بدهند و در مقابل من بایستند من چون این راه را حق یافته ام، از پای نخواهم نشست. با شنیدن سخنان امام چنان دلگرم شدم که روح تازه ای در وجودم دمیده شد و ایمان بیشتری به قیام و حرکت امام پیدا کردم.»
 

از اینکه به تهران تشریف برده اید خوش وقت شدم، چون از هر جا بیشتر محتاج به علمای عاملین دارد.

از جمله اقدامات آیت الله سعیدی برای آزادی امام، ابتدا از مراجع استفتاء گرفتند که آیت الله میلانی و مرعشی بر ضرورت تبلیغ دین و اقشای مظالم شاه و پایمال شدن حقوق ملت و بازگشت امام تأکید داشتند لذا روحانیون و وعاظ با شجاعت بیشتری یاد امام را زنده نگه داشتند.
 

از دیگر اقدامات ایشان نامه سرگشاده علما و محصلین حوزه قم به امام بعد از تبعید از ترکیه به عراق و سپس نامه سرگشاده به نخست وزیر (هویدا) در اعتراض به تبعید امام بود که نام آیت الله سعیدی نیز در میان آنها دیده می شود.

آیت الله سعیدی برای ادامه و پیشبرد مبارزه به دنبال پایگاه بود و مسجد امام موسی بن جعفر (در محله 17شهریور تهران) را برگزید.

در پی این اقدام، امام خمینی در نامه ای که در 15بهمن 1344 از نجف برای ایشان فرستادند، از هجرت او به تهران ستایش کردند: «از اینکه به تهران تشریف برده اید از جهتی خوش وقت شدم، چون از هر جا بیشتر محتاج به علمای عاملین دارد. مساعی جناب عالی مورد تقدیر و تشکر است.»

ادامه دارد...

 

/انتهای پیام/