آیا حفظ حریم اعتقادات دینی، مخالفت با اصول اولیه انسانی است؟

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ دومین کنفرانس خبری رئیس جمهور در سال 90، از حیث نوع سوالات خبرنگاران با جلسات مشابه قبلی، یک تفاوت عمده داشت و آن مطالبه پرسش گونه خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» بود؛ پرسشی که با پوشش زیاد رسانه های مختلف همراه بود و اين امر نشان داد كه مهمترین قسمت این کنفرانس خبری همين پرسش بوده است.

البته در چند روز اخیر، انتقاداتی به صحبت های خبرنگار ما وارده شده است مبنی بر اینکه «شما سوالی را مطرح نکردید و فقط یک بیانیه خواندید»، که در پاسخ این انتقاد باید گفت كه وقتی رئیس جمهور عزیزمان عادت ندارند به اکثر پرسش هایی که در چنین جلساتی مطرح می شود، پاسخ دقیقی بدهند، عاقلانه تر این است که بیان خبرنگاران هم از حالت پرسشی خارج شده و به فضای مطالبه گری نزدیک شود تا کنفرانس خبری رئیس جمهور، بیش از این تشریفاتی نشود و امکان دستیابی به نتایجی هم از آن فراهم شود.

اما صرف نظر از انتقاداتی که به صحبت های خبرنگار ما وارد است، پاسخ رئیس جمهور به «خبرگزاری دانشجو» نیز حاوی نکات قابل تاملی بود که شاید با فاصله گرفتن چند روزه از آن و خاموش شدن هیاهوها و هیجانات کاذب حول آن، بتوان به صورت منطقی تر به آن پرداخت.

رئیس جمهور منتخب ما در ابتدای پاسخ، در حالی که سعی داشت با مطرح کردن چند سوال، طومار کل مطالبات مطرح شده را یکباره بپیچد، پرسید: «شما جزو گزینشی‌ها بودید یا غیرگزینشی‌ ها»؟ و وقتی پاسخ شنید «ما غیرگزینشی هستیم»، گفت: «شما جواب خود را دادید»، اما واقعیت این است که پرسش بعدی رئیس جمهور که اثبات یکی از مطالبات مطرح شده بود، نشان داد كه ایشان هستند که جواب خودشان را داده اند.

احمدی نژاد پرسید: «این حرف‌هایی که زدید قرار است جدیداً به صحنه بیاید و یا از فردا پخش شود؟»؛ این جمله نشان داد كه رئیس جمهور خبر ندارد كه دانشجویان مدت هاست از برگزاری دیدارهای گزینشی گله مندند و این در واقع پاسخ رئیس جمهور به خودش بود و اعترافی ناخواسته به اینکه صدای بسیاری از دانشجویان حامی واقعی دولت، مدت هاست که به گوش رئیس جمهور نمی رسد.

به عنوان نمونه و شاهدی بر این ادعا، می توان به دیدار دانشجویان با رئیس جمهور در ماه رمضان گذشته اشاره کرد.

 

به گفته یکی از حاضران در این دیدار (که به گفته خودش در آن زمان جزو منتقدان تابلودار نبوده و به همین خاطر به مراسم دعوت شده بود) هماهنگی افرادی که در آن دیدار صحبت کردند با دو نفر از نزدیکان طیف مسئله دار دولت به نام های «ح . ن» و «ح . ق» بوده است که حتی آنها به سوال کننده ها می گفتند كه چه چیزی بپرسند.

این فرد مطلع می گوید: شاهد بودم یکی از این دو نفر که در انتهای سالن نشسته بود، افرادی را برای صحبت انتخاب می کرد و مثلا به آنها می گفت كه برو رئیس جمهور را وادار کن در مقابل حاج منصور ارضی و حسین شریعتمداری موضع گیری کند و نفر دوم که مجری مراسم بوده در وسط صحبت سوال کننده ها در حالی که کاملا در جریان پرسش قرار داشته است، گفته بود كه بس است بقیه اش را لازم نیست بپرسی!

وی همچنین می گوید: دعوت از دانشجویان نیز با همین دو نفر بود و آنها سعی می کردند غیر از دانشجویان حامی خودشان، فقط دانشجویان سال پایینی و افراد بدون موضع را گزینش و دعوت کنند و از فعالان اصلی دانشجویی که بعضا انتقاداتی داشتند، کسی دعوت نشده بود.

اين مطلع می افزاید: بیشتر کسانی که صحبت کردند نیز از وابستگان به این گروه نظیر خبرنگار «همت آنلاین» یا عضو هلال احمر و ... بوده اند.

حال با این اوصاف، انکار ناراحتی فعالان دانشجویی از برخورد گزینشی، نشان می دهد اين نوع برخورد به اندازه ای است که نه تنها صدای دانشجویان، بلکه حتی خبر ناراحتی آنها هم به رئیس جمهور نرسیده است.

 

اما نکته دیگری که لازم است در پاسخ های رئیس جمهور به آن توجه کرد، موضع ایشان درباره آزادی بیان است كه رئیس جمهور در این خصوص گفت: «فکر می‌کنم خواسته شما مخالف اصول اولیه انسانی است، شما می‌خواهید ما از کسانی بخواهیم که حرف نزنند و اظهارنظر نکنند، این خیلی بد است و فکر نمی کنم در کشور ما دانشجویی مخالف آزادی بیان باشد، حتماً این طور نیست و به نظر من اینجا اشتباهی اتفاق افتاده است.»

 

رئیس جمهور همچنین گفت: «انتظار ندارم یک نفر به عنوان نماینده دانشجویان بگوید که نگذارید عده‌ای حرف بزنند، چرا نگذاریم؟»

 

باید از رئیس جمهور پرسید آیا عبور از خطوط قرمز دینی و بیان مطالبی که باعث وهن اعتقادات اسلامی می شود نیز شامل آزادی بیان است و اگر هست، چرا در دولت های قبلی نبود؟ هنوز یادمان نرفته یکی از مواردی که شخص رئیس جمهور بارها برای تضعیف مخالفانش از آن استفاده کردند همین موضع نگرفتن درباره شبهه افکنی های اعتقادی در دوره دوم خرداد بوده است.

حتی اگر بپذیریم که همه آزادند كه هر شبهه ای را خواستند به اذهان ملت القا کنند (که طبق اعتقاداتمان هرگز آن را نمی پذیریم و آزادی بی قید و شرط را فقط و فقط مخصوص جنگل می دانیم)، اما موضع نگرفتن رئیس جمهوری که با شعار ارزشی بودن سر کار آورده ایم را در قبال این هنجارشکنی ها نمی پذیریم.

رئیس جمهور عزیزمان حتی اگر نمی خواهد جلوی اظهارات شبهه ناک اطرافیانش را بگیرد، حداقل می تواند برائت خود را از آنها اعلام کند.

 

در دوران پس از انتخابات سال 88 اساسی ترین نقدی که به سران فتنه وارد بود، همین نداشتن مرزبندی با افراد مسئله دار بود و ما که احمدی نژاد را به آن گمراهان فتنه گر ترجیح داده ایم، نمی خواهیم او هم دچار همان ضعف های سران فتنه باشد.

رئیس جمهور همچنین برای اثبات آزادی بیان مدنظرش به کرسی های آزاد اندیشی اشاره کرد و گفت: «اتفاقاً‌ در فضای دانشجویی باید محیط کرسی‌های آزاداندیشی و نظریه پردازی را فراهم کنیم و افراد بیایند و ایده‌های خود را مطرح کنند و دیگران هم جواب دهند، همفکری شود تا رشد در جامعه اتفاق بیفتد.»

اما مگر رهبر معظم انقلاب، به عنوان مبدع طرح کرسی های آزاد اندیشی نفرموده اند: «منظور از برگزاری کرسی های آزاد اندیشی، پوشش آنها از رادیو و تلویزیون نبوده و این برنامه ها برای دانشگاه ها در نظر گرفته شده است.»

وقتی رهبر معظم انقلاب انتشار بی قید و شرط افکار را در جامعه مناسب نمی دانند و راهکار آن را بیان افکار، در یک محیط علمی و در شرایطی که امکان تضارب آرا فراهم باشد، می دانند مشخص است که شبهه افکنی های طیف مسئله دار دولت در فضای عام جامعه، هیچ ارتباطی با کرسی های آزاد اندیشی نمی تواند داشته باشد و در این مورد هم انتقاد اساسی به پاسخ رئیس جمهور وارد است.

در پایان همانگونه که خبرنگارمان در کنفرانس خبری هم به درستی گفت، لازم است بگوییم که با توجه به حمایت های مقام معظم رهبری از رئیس جمهور عزیز، ما هم هنوز حامی ایشان هستیم و اقدامات مغرضانه عده ای باعث نمی شود ذره ای از حمایت از محمود احمدی نژاد که پس از سال ها حسرت، تبلور آرمان هایمان را در او دیده ایم، دست برداریم و بداخلاقی های وی با خودمان را هم در راه رسیدن به این آرمان ها به جان خریده ایم./انتهای پیام/