فيلم‌هاي سفارشي؛ ميدان معركه‌گيري اهالي تزوير

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، در بخش پيشين اين مطلب به يكي از معضل هاي فراگير و تاثر برانگيز سال هاي اخير سينماي ايران پرداختيم و يادآور شديم كه معاونت سينمايي وزارت ارشاد در آغاز راه وعده داده بود كه براي حل اين معضل حتما راهكاره هاي جدي و رهيافت هاي عملي پيش گيرد و سينماي ايران را از نتايج ثمربخش آن بهره مند سازد.

اين مشكل و معضل فراگير و پر دامنه، بحث فيلمفارسي هاي مد روز و آثار مبتذل و مستهجني است كه فضاي سينماهاي كشور را چه در عرصه اكران سينمايي و چه در حوزه نمايش خانگي در قبضه خود در آورده است كه البته شواهد و قرائن گوياي اين است كه بعد از گذشت اين مدت ظاهرا هيچ اتفاق خاصي در اين مورد رخ نداده و كماكان اين آثار نازل و مبتذل در فضاي سينماي ايران رو به رشد بوده و نمو قارچ گونه و سرطاني خود ادامه داده و مي دهند.

در كنار بحث مهم هجوم سيل آساي فيلمفارسي هاي مبتذل، بايد به گروه ديگري از آثار بپردازيم كه طي سال هاي گذشته در سينماي ايران حضور پررنگ و البته بي فايده اي داشته اند و هميشه همچون ميهماني ناخوانده سربار سينماي اصيل و ملي ايران بوده اند.

اين دسته از فيلم ها كه از آنها به عنوان فيلم هاي سفارشي ياد مي كنيم، با هزينه سازمان ها و نهادهاي عمومي دولتي و شبه دولتي از محل بيت المال توليد مي شوند و با اينكه گاه هزينه هاي گزاف و سرمايه هاي كلاني را به خود اختصاص مي دهند، اما قالبا آثاري بي ارزش، بي مخاطب و از حيث ساختار و محتواي سينماي غيرقابل دفاع و نازلند.

نمونه هاي اين فيلم ها، طي سال هاي گذشته بسيارند كه به عنوان مشتي از خروار مي توان به يكي از عجيب و غريب ترين مثال هاي اين دسته از آثار اشاره كرد.

 

در ساخت فيلم «زادبوم» تعدادي از نهادهاي عمومي كه از بودجه مردم ارتزاق مي كنند، همچون حوزه هنري و سازمان فرهنگي و هنري شهرداري تهران حضور دارند و قاعدتا بودجه هنگفت و گزافي را صرف سرمايه گذاري براي ساخت اين فيلم كرده اند، در حالي كه فيلم «زادبوم» اساسا يك فيلم ضد انقلابي و به مثابه تيشه زني به ريشه هاي فكري و عقيدتي انقلاب، نظام و ملت ايران است؛ فيلمي كه آنقدر وضعيتش رقت بار و غيرقابل دفاع است كه حتي زمزمه هاي توقيف آن هم بعد از اين همه سال كه از ساختش مي گذرد، بر سر زبان هاست.

به راستي ساخته شدن آثاري همچون «زادبوم» كه به راحتي مي توانست توسط شبكه هاي ماهواره اي و نهاد هاي خارج از كشور ساخته و نمايش داده شود، آن هم از بودجه عمومي و صرف بيت المال و در نهايت بايگاني و عدم اكران آن، به يك فاجعه شبيه است.

 

سوال اينجاست كه اين چه سيستم نظارتي و توليدي فاسد و مريضي است كه به چنين نتايجي منجر مي شود و اساسا چرا نبايد بانيان و دست اندركاران و مسببان پروژه هاي مثل «زادبوم» مورد سوال و تحت تعقيب قضاي قرار نگيرند تا ديگر كسي به خود جرات ندهد از كيسه مردم و بيت المال مسلمين اين چنين سخاوتمندانه به توليد آثاري زشت و زننده همچون «زادبوم» بپردازد.

به راستي معاونت سينمايي وزارت ارشاد چه فكر و تدبيري براي مقابله با اين روند فاسد و مزورانه دارد./انتهاي پيام/