حرص زدن براي كسب رزق زمينه ايجاد گناه است

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ امام محمد باقر (ع) در حديثي ارزشمند به جابر بن يزيد جعفي نصيحت مي كنند كه اي جابر، پنج چيز را در رابطه با مردم زمانه غنيمت بشمار:

اگر در مجلسي حاضر بودي و تو را نشناختند، اگر از جلسه اي خارج شدي و به دنبالت نبودند، اگر در جلسه بودي و از تو نظر نخواستند، اگر نظر دادي و نظرت را نپذيرفتند، اگر خواستگاري كردي و جواب رد دادند. (تحت العقول روايات امام باقر (ع)، حديث اول)

 

در حقيقت امام پنجم(ع)در اين حديث متذكر مي شوند، بر اساس قواعدي كه در اين عالم جاري است، محروميت هاي دنيايي حقيقتا محروميت نبوده و لذا مي فرمايند: آنها را غنيمت بشمار، پس مي توان نتيجه گرفت، فقر نشانه حقارت و ثروت نشانه بزرگي نيست.
 
انسان هيچگاه بدون رزق رها نمي شود

 

خداوند حكيم است و مسلما از حكيم كار لغو سرنمي زند. چنانچه حق تعالي انسان را صرفا براي اين دنيا خلق كرده باشد و با مرگ همه چيز تمام شود، پس كار لغو از حكيم سر زده، در حالي كه روشن شد اين امر ممكن نيست. پس زندگي انسان بايد به ابديت و قيامت برسد. به ابديت رسيدن انسان نيز نيازمند توشه است، دو نوع توشه، يكي معنوي و ديگري مادي كه اولي همان نبوت است و دومي همان رزق، پس بي شك رزقي كه انسان را به ابديت برساند (اعم از رزق معنوي و مادي) با انسان خلق شده است.

چنانچه اين برهان را به قلب خود بسپاريم بسياري از نگراني هاي ما كاسته شده و زندگي را با اطمينان بيشتر ادامه مي دهيم.

 

امام صادق (ع) در كلامي گرانقدر مي فرمايند: «هيچ كس نيست مگر اين كه خداي عزوجل براي او رزق حلالي در عين سلامت و عافيت فرض كرده است و در عرض هر رزق حلالي، از جهت ديگر رزق حرامي را قرار داده، پس اگر آن شخص چيز حرامي را به دست آورده، از آن حرام برايش از رزق حلال كم مي گذارند.» (كافي، ج5، ص 80)

 

از سويي ديگر حضرت پيامبر (ص) مي فرمايند: «اطلبو الحوائج بعزه الا نفس فان الامور تجري بالمقادير»

 

با اين فرمايشات جايگاه رزق در زندگي تعيين و رزق به عنوان وسيله و ابزار كار انسان معرفي مي شود تا زندگي انسان بازيچه كسب روزي نشود.

 

امام علي (ع) در قسمتي ديگر از فرمايشات خود مي فرمايند: «ان لك من دنياك، ما اصلحتَ به مثواك و إن جزعتَ علي ما تفلَّت من يديك فاجزَع علي كل مالم يصل اليك»

 

با اين بيان حضرت، انسان را متوجه رزقي كه در دست دارد، كرده و از اسارت دو حالت وهمي گذشته و آينده آزاد مي نمايند، يعني از توجه به آنچه از دست داده و آنچه به دست نياورده؛ تا او را متوجه وظيفه اصلي خود نمايد. به عبارت ديگر ايشان به اين نكته اساسي اشاره مي كنند كه آنچه انسان در دست دارد براي آباد كردن قيامت كافي است.

امام حسين (ع) در حديثي چگونگي تلاش در جهت كسب روزي را روشن ساخته اند و مي فرمايند:

اي فرد، در طلب رزق نه آن چنان تلاش كن كه همه تلاش تو طلب رزق باشد و نه آنچنان كار را به تقدير واگذار كن كه دست بسته تسليم شوي؛ چرا كه طلب رزق سنت است و حريص نبودن از عفت و عفت ورزيدن در طلب رزق موجب نمي شود كه رزق از تو منع شود و نه اينكه حرص موجب شود كه اضافه تر به دست آيد. رزق تقسيم شده است و اجل هر كس حتمي است و حرص زدن در رزق زمينه ايجاد گناه است (مستدرك الوسائل، ج13، ص35)

 

 پيامبر خدا(ص) درهمين رابطه مي فرمايد: «اغني الناس من لم يكن الحرص اسيرا.» (نهج الفصاحه،حديث شماره 380)

 

پيامبر(ص) در حديثي ديگر اين طور بيان مي نمايند :
 

اگر شما آن طور كه بايد و شايد بر خدا توكل كنيد رزق شما به شما مي رسد، همان طور كه رزق پرنده به آن مي رسد. صبح گرسنه از لانه خارج مي شود و شب سير بر مي گردد. (نهج الفصاحه، حديث شماره 2310)

ادامه دارد...../انتهاي پيام/