«پايان نامه»؛ حقيقت بدخط!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ واقعيت آن است كه فيلم «پايان نامه» علي رغم مضامين مطلوب و مقدسي كه به عنوان مباحث فرامتني خود انتخاب كرده و بيشتر تكيه سازندگانش با آن مفاهيم و معارف و ارجاعات بيروني است اما به لحاظ ساختاري و فني فيلمي به شدت ضعيف و غيرقابل دفاع است به نحوي كه تمامي آن مضامين و معارف مقدس و ارجاعات فرا متني بسيار مهم و ملي و ميهني را در يك ساختار به شدت ضعيف و نازل هدر داده و به آنها آسيب رسانده است.

حقيقت آن است كه الصاق شعارها و ادعاها به يك اثر سينمايي اشتباهي بزرگ و كاري عبث و نقض غرض است؛ چرا كه سينما و هنر تصوير عرصه عينيت‌ها و تصويرهاست و نه جايگاه وعظ و خطابه و سخنراني.

سينما محل ظهور و بروز بصري، تصويري و عيني تمام آن چيزهايي است كه كارگردان و نويسنده و ساير عوامل فيلم با فيلمنامه‌اي خوب و مولفه‌هاي استاندارد و شاخصه‌هاي حرفه‌اي قصد بيان آن را دارند.

 

اين اتفاق تنها زماني مي افتد كه تمام  عناصر دخيل در سخت افزار و نرم افزار يك فيلم سينمايي در حد قابل قبولي از استاندارد بصري وجود داشته باشند و كارگردان توانسته باشد با يك مديريت حرفه‌اي و هنري كار را به سرانجام برساند و اين اتفاقي است كه ابداً در فيلم «پايان نامه» نيفتاده است.

 

كاري كه فيلم «پايان نامه» در كمال تاسف و تاثر انجام داده است اين است كه بسياري از مفاهيم ارزشي و مضامين مقدس و ملي را به عنوان موضوعاتي فرامتني و حاشيه‌اي و ادعاهاي خود انتخاب كرده است كه هيچ ظهور و بروز سينما ورزانه‌اي در فيلم ندارد و هرگز نتوانسته‌اند به يك عينيت قابل دفاع در فيلم درآيد.

 

اين موضوعات و معارف صرفاً به عنوان شعارها و خطاب‌هايي خارج از كادر فيلم باقي مانده‌اند و هيچ نفوذي به متن فيلم چه در شخصيت‌ها و چه در داستان و چه در كليت ميزانسن اثر نيافته‌اند و صرفاً در سخنراني‌هاي كارگردان و تهيه كننده فيلم شنيده مي شود در حالي كه يك اثر سينمايي بايد خودش به تنهايي بتواند از موجوديتش به نحو جامع و مانع دفاع كند و خودش مدافع خودش باشد نه اينكه نياز به الصاق شعارها و ادعاهايي عظيم و متنوع توسط عوامل فيلم به آن باشد.

موضوعاتي كه در فيلم «پايان نامه»، اشاره‌هايي ابتر و نارسا به آن شده است جزو موضوعات ارزشي و ملي مردم ايران است كه صرفاً كسي مي توانست براي اجراي سينمايي آن عزم خود را جزم كند و حركت نمايد كه هم تسلط و اشرافي جامع و مانع بر آن موضوعات داشته باشد و هم سينما را خوب بشناسد و در فضاي حرفه‌اي سينماي ايران بتواند به خوبي و درستي از پس كار برآيد.

 

در حالي كه «پايان نامه» در هيچ يك از اين دو حوزه اثر موفقي نبوده است؛ چرا كه هم موضوعات و مضامين ارزشي و مقدس را هدر داده است و آن سرمايه مهم و بسيار خطير ملي و ديني را دست مايه اثري نازل و تلاشي ابتر قرار داده و هم در عرصه سينما نتوانسته حركتي هنرورزانه داشته باشد و نهايتاً اينكه «پايان نامه» در هر دو حوزه دچار آسيب شده و آسيب زده است. شايد اگر فيلم «پايان نامه» را مي توانستيم صرفاً به عنوان يك اثر اكشن و ماجرايي دنبال كنيم و به نقد و تحليل آن بنشينيم به نتايج بهتري دست مي يافتيم.

«پايان نامه» چند صحنه اكشن خياباني خوب دارد به ويژه در سكانس تعقيب و گريز اتومبيل‌ها در شب حادثه و شايد همين صحنه مي توانست در يك رويكرد كلي تر و فراگيرتر در مجموعه اثر منجر به توليد فيلم بهتري شود كه البته اين اتفاق در فيلم «پايان نامه» نيفتاده است همه بايد بدانيم كه دست يازيدن و هدف قراردادن موضوعات مهم و خطير ملي و ميهني و اقدام براي توليد اثر سينمايي از اين مسائل، نيازمند يك پشتوانه غني و يك تلاش وافر در حوزه سينماست و اگر اين عقبه و پشتوانه آن چنان كه بايد و شايد وجود نداشته باشد موجب نقض غرض مي شود و به همه چيز آسيب مي رساند به ويژه به آن مضامين و موضوعات مهم و اين اتفاقي است كه در فيلم« پايان نامه» افتاده است.

 

اميد آنكه حامد كلاهداري در فيلم‌هاي بعدي‌اش به عنوان يك كارگردان جوان كه اكنون زمان تمرين و ممارست اوست، بيش از پيش بياموزد و آموخته‌هاي خود را با تلاشي دو چندان در فضاي استاندارد و حرفه‌اي و سينماورزانه به فعليت برساند و شاهد فيلم‌هايي بهتر در آينده از او باشيم./انتهاي پيام/