«توطئه فاميلي»؛ ناهمگوني ريتم و بازي در فضايي ايزوله

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ سريال تلويزيوني «توطئه فاميلي» ساخته رامبد جوان كه بخش هايي از آن تا كنون از شبكه اول سيما به نمايش درآمده، به لحاظ ساخت و ساختار، تفاوت هاي عمده اي با ساير توليدات اين چنيني تلويزيون در طول سال هاي گذشته دارد.

در اين سريال كه از بازيگران مهم و قابل توجهي همچون امير جعفري استفاده كرده، يكي از نكات قابل توجه كه با ديدن همين قسمت هاي پخش شده نيز كاملا به چشم مي آيد، بحث فضا و ريتم سريال است كه تفاوت مشهود و فاحشي با سريال هاي طنز ديگر دارد.

نكته اي كه در اين باب بايد گفت، اين است كه در «توطئه فاميلي» ريتم دچار نوعي ناهمگوني شده است كه به دنبال خود بازيگري، شخصيت پردازي، روايت داستان و مجموعا ميزانسن اثر را دچار نوعي لكنت و اختلال كرده است.

همين اختلال باعث شده است كه فضاي كلي سريال «توطئه فاميلي» دچار نوعي رخوت و سستي شود و مخاطب را آن چنان كه بايد و شايد با خود درگير نكند؛ به عبارت ديگر مي توان گفت كه مشكل اصلي در «توطئه فاميلي» در كنار ريتم، بحث فضاسازي و فقدان همپوشاني عناصر مختلف بصري در خدمت به كليت سريال، در بحث نرم افزاري كه همان طنز باشد، است.

استفاده از بازيگران برجسته حوزه تئاتر و سينما در يك سريال طنز تلويزيوني مي تواند بسيار موثر و قابل دفاع باشد، اما در صورتي كه اين حضور در خدمت فضاي اثر قرار گيرد، نه آن كه فضاي اثر را تحت تاثير اين حضور درآورد و اين اتفاقي است كه به نظر مي رسد درباره يكي دو شخصيت برجسته و حرفه اي سريال تلويزيوني «توطئه فاميلي» رخ داده است.

مشكلي كه درباره بحث ريتم با نظر به فضاي سريال و بازيگري ها اشاره كرديم، به نظر مي رسد در بحث متن سريال هم وجود دارد؛ متن فيلمنامه «توطئه فاميلي» ظاهرا آن طور كه بايد و شايد، قوام نيافته و به عبارت ديگر فضاي كلي اثر براي سازندگانش در خود فيلمنامه درنيامده و به تبع آن در اجراي تلويزيوني آن هم رد پاي اين فقدان و خلل ديده مي شود.

به نظر مي رسد سريال «توطئه فاميلي» دچار يك ناهمگويي و سردرگمي و ترديد در انتخاب مدل فضا و ريتم خود شده است و تا زماني كه اين مشكل حل نشود و يكدست بودن يك اثر تصويري براي خود كارگردان درنيايد، مخاطب هم نمي تواند با اثر ارتباط برقرار كند و از آن تاثير پذيرد.

گر چه سريال تلويزيوني «توطئه فاميلي» تا همين جاي كار و با همين وضعيت هم نشان داده است كه حائز ارزش هاي قابل توجهي است، اما تاسف برانگيز است اگر اين ارزش ها كه هر يك به صورت جداگانه جذاب و قابل قبولند در تلفيق با يكديگر به فضايي ناهمگون منجر شوند.

موضوع ديگري كه بايد درباره سريال «توطئه فاميلي» به آن اشاره كرد - كه در واقع نكته جديدي نيست و از دل همان مولفه ها و شاخص هاي پيش گفته در مي آيد - بحث گيرايي اثر است؛ براي توضيح اين نكته مي توان با اشاره به مثال ضد و نقيض اين سريال به توضيح رساتري رسيد.

گيرايي، اتفاقي است كه در سريال «ساختمان پزشكان» به شكل خوب و قابل قبولي رخ داده است كه نتيجه همپوشاني و تلفيق بجا و درست عناصر بصري است و باعث شده اين سريال اثري موفق هم در جذب مخاطب هم در جذب موضوعات و هم در ارائه موثر مباحث روز باشد.

اميد آن كه با پخش قسمت هاي بعدي سريال «توطئه فاميلي» شاهد رفع نقايص و بهتر شدن فضاسازي و گيرايي اثر باشيم و در مجالي ديگر به نقد و تحليل كاملتر آن بپردازيم./انتهاي پيام/