«127 ساعت»؛ تلاش براي زندگي در اتمسفر درد

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم جديد دنلي بويل پس از تجربه قبلي او «ميليونر زاغه نشين» كه فيلمي موفق در عرصه جهاني بود تجربه نو و بديع محسوب مي شود.

اين فيلم چه از جهت ساختار و چه مضمون پرداخت شده در فضاي كاملا متفاوت با ميليونر زاغه نشين ساخته شده است و برخلاف آن اثر جهاني كه فيلمي با بهره مندي از مولفه هاي عمومي سينماي عامه پسند بود فيلمي است با ظاهري متفاوت و مضموني هنري.

127 ساعت داستان تكاپوي عميقا تاثير گذار و خيره كننده در موقعيتي بسته و خفقان آلود است كه زمينه اي مي شود براي ترسيم بازي مرگ و زندگي و تلاش براي فارغ آمدن بر درد و ترس و مرگ.

شايد اگر بنا بود فيلم 127 ساعت را پيش زمينه تجربه هاي ناشي از آثار مشابه ببينيم دچار نوعي حس ملال آور نسبت به كليشه هاي رايج در اين عرصه مي شديم.

اما واقعيت اين است كه كارگردان خلاق و نوآور سينماي امروز جهان مخاطب را دچار يك غافلگيري حرفه اي مي كند و او را در اتمسفر يك دنياي بديع و كاملا جذاب قرار مي دهد.

فيلم داستاني 127 ساعت تلاش و تكاپوي شخصيت نقش آفرينش در مقابله با موقعيتي سخت و صعب است. موقعيتي كه كاراكتر سينمايي فيلم بايد در آن به جنگ با سختي ها و دشواري‌ها بپردازد و در اين ميانه علاوه بر اين تكاپوي ناشي از مصاف انسان با مصيبت ها و دردها و محدوديت ها بار سنگين خاطرات و تجربه هاي درد آور پيشين زندگي اش را هم بدوش بكشد.

شخصيتي كه بنا را بر ترك تجربه هاي دردآلود گذشته گذاشته است و تصميم بر عبور از تمام خاطرات تلخ وامانده از دوران پيشين دارد.

گذشته از مضامين و تم عميقا انساني و جذاب فيلم بايد تاكيد كنيم كه 127 ساعت به لحاظ ساخت و ساختار نيز اثري عميقا جذاب و تاثير گذار سينمايي است و در جاي جاي آن مي توان نشانه هاي متنوع و متعددي از خلاقيت هاي سينماورزانه را يافت.

اينكه در فيلم كاراكتر اصلي ما در يك محدوده بسته و خفقان آور و با سلب بسياري از فضاها و موقعيت هاي بصري بايستي داستان،‌ميزانسن و روايت فيلم را به شكل جذاب و گيرا پيش ببرد و اين اتفاقي است كه در فيلم 127 ساعت رخ داده است.

ساير نشانه گذاري هاي فيلم هم در اثناي ميزانسن متناسب و به جاي اثر گويايي دقت نظر و تيزبيني مضاعفي است كه در تلفيق با قدرت خلاق پديد آورنده يك موقعيت سينمايي متناسب شده است.

از دوربين هندي كم تبديل شده به راوي سوم شخص گرفته تا تنش ها و واكنش هاي پيش برنده در فضاي نااميد كننده فيلم كه به سوي اميدواري و رهاي و پيروزي است.

127 ساعت را مي توان يك تلاش خلاق و جدي براي پيروزي بر مرگ و ترس و نابودي دانست و اين تجربه ايست كه با بهره مندي از اقتباسي موفق از كتاب آرن والستون پديد آمده و به ويژه تبديل و تبدل به فيلمنامه نوشتاري منسجم و كامل را براي خلق يك اثر سينماي مبتكرانه و جذاب فراهم كرده است.

بازي جيمز فرانكو، كيت مارا و انبر تامبلين نقش بسزايي در اجراي سينمايي فيلمنامه خوب و كارگرداني دني بويل داشته است.

شايد بتوان گفت تجربه جديد دني بويل در ادامه ساخته هاي تجربه گرا و به شدت سينماورزانه اين كارگردان مستقل و هنرمند باشد كه اين بار در فيلمي كاملا متفاوت كه در موقعيتي خطير با اجراي محدوديت هاي خود خواسته روايتي كاملا خاص را به دور از كليشه ها و نسخه هاي جعلي و خسته كننده به پيش برده است.

فيلمي كه با دقت در آن مي توان نمونه هايي از نوعي نمادسازي ها و نمودهاي استعاري و تشبيهي و كنايي را نيز يافت.

در واقع در فيلم 127 ساعت ما شاهد حركتي از سادگي به پيچيدگي و از خفقان به رستگاري و از جزئيت كاراكتر فيلم به كليت جهان داستاني اثر هستيم. فيلم جذابي كه با يكبار ديدن آن علاقه مند به مشاركت در تجربه هاي مجدد تماشاي آن مي شويم.

فيلم در 94 دقيقه روايت گر 127 ساعت تلاش و مقاومت در مصاف با نا اميدي و ترس و درد و ناگواري،‌ فيلمي كه مي تواند حديث نفسي رستگارانه و جذاب از زندگي انسان معاصر امروزي باشد./انتهاي پيام/