جاي خالي فرهنگ ايراني اسلامي در سينما

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»، زهرا منصورنیا؛ از جمله موضوعاتی که در فراخنای تمدن بشر و سرآغاز مدنیت به دلیل فطری بودن و ریشه داشتن در اعماق وجود انسان ها رخ می نماید، نوع لباس و پوشش در میان اقوام و ملیت های گوناگون بشر است.

 

هر چه در مسیر شناخت چگونگی شکل گیری، گسترش پیشرفت و توسعه کشورها و قومیت های مختلف اقصی نقاط دنیا قدم برداریم شاهد تفاوت و گوناگونی انتخاب و طراحی لباس و پوشش در میان آنان خواهیم بود.

 

پوشش و حجاب ریشه در عقاید و افکار هر کشور و قومی دارد.اگر به صورت دقیق و عمیق به مسئله پوشش نگاه کنیم خواهیم دید که مسئله پوشش در میان اقوام متمدن نسبت به دیگر اقوام از اهمیت بالاتری برخوردار است.

 

بر طبق آیه 22 سوره اعراف که می فرماید: آنگاه که آدم و حوا از درخت ممنوعه چشیدند، پوشش خود را از دست دادند و به سرعت خود را با برگ درخت پوشاندند. همچنین نوشته ویل دورانت که می گوید: احساسات نویی روح و جسم را فرا می گیرد، کنجکاوی ذهن را جلو می راند و حیا و شرم آن را عقب، پسر جوان در حضور دختران ناراحت و دستپاچه و دختر جوان در حضور پسران شرمناک و برافروخته است.

 

می توان گفت در جامعه ای که شرم و حیایش زنده باشد حجاب و پوشش مناسب و درست نیز زنده خواهد بود. ولی نمی دانم شرم و حیای مردم و جوانان با شرم ما کجا رفته که این چنین در مقابل چشمان حریص نامحرمان خود نمایی می کنند و ارزش وجود خود را در گرو تظاهرهای خیابانی گذاشته اند.

 

باید ساعت ها بنشینیم و زار بزنیم، غرب عریان کم کم به سمت پوشش می رود و ایرانی مسلمان که قبل از اسلام زرتشت باحجاب بوده است به سمت عریانی می رود.

 

رهبر عزیزم چه زیبا فرمودند: بر روی مسئله حجاب، کار هنری و کار زیبای تبلیغی باید صورت گیرد تا این مسئله در ذهن جای گیرد.

 

سینمای ما که امروزه الگوی پوشش شده است به حق الگویی بس افتضاح است که همه نوع آموزشی در آن وجود دارد. آرایش، عشوه و ادا، مدل لباس و...فقط جای فرهنگ درست ایرانی، اسلامی، انسانی را خالی گذاشته اند و البته با معیارهای دیگر پر کرده اند که ذهن و فکر جوان ما را به سمت خود کشیده اند، باید بدانیم که برای رعایت حجاب ظاهری حجاب باطنی قوی لازم است./انتهاي پيام/