تولید زباله‌های غیرقابل تجزیه؛ زنگ خطری برای زمین‌های کشاورزی

 حسین عبیری گلپایگانی در گفت‌وگو با خبرنگار علمي «خبرگزاري دانشجو»، گفت: بر خلاف عقيده برخي كه از بیابان به دليل نداشتن درختان سرسبز و مزارع زیبا و جویبارهای پر آب غولی وحشتناک ساخته اند، بیابان و اکوسیستم آن یکی از نعمت های خدادادی است که در هر کشوری اگر از این نعمت به درستی استفاده شود، بیابان از سرمایه ملی آن کشور محسوب می شود و بیابان می تواند یکی از بزرگترین مراکز اقتصادی هر کشوری باشد.

 

اين كارشناس محيط زيست گفت: در حال حاضر مفهوم افزايش وسعت بيابان ها تا حدودی نسبت به گذشته تغییر کرده زيرا اين موضوع فقط مختص به حرکت و پیشروی بیابان ها و مناطق کویری به سمت دشت ها نیست بلکه افزايش وسعت بيابان ها در دل جنگل های سر سبز جهان مانند جنگل های شمال کشور نیز رخ مي دهد كه اين وضعيت به ضرر محيط زيست است.

 

وي افزود: البته کشور ایران در چند سال اخیر به علت انجام پروژه های مختلف مهار توليد بيابان در بعضی از نقاط بیابانی کشورمان، توانسته است مقام و رتبه اول بیابان زدايی را در جهان کسب كند؛ ولي با اين وجود بر اساس گفته مدیران ارشد سازمان محیط زیست در 50 سال اخیر ما با کاهش بیشتر از 25 درصد جنگل های کشور بخصوص در مناطق شمالي روبرو هستیم.

 

عبيري گلپايگاني اظهار داشت: در سال های اخیر با توجه به مشکلات زیست محیطي کشور از جمله خشکسالی ها، مشکلات جنگل های بلوط غرب کشور که با وسعت بیش از چند میلیون هکتار در خطر نابودی قرارگرفته اند و تولید فاضلاب های زیادی که با آلوده کردن رودخانه ها به دریا می ریزند كاهش جنگل ها امري طبيعي است.

 

 

اين كارشناس محيط زيست افزايش تمايل روستاييان به شهرها را از دلايل اصلي تبديل جنگل ها به بيابان دانست و گفت: در چند دهه اخیر صنعتی شدن بخشی از کشور و همچنین خشکسالی های پی در پی چند ساله باعث شده است نرخ رشد مهاجرت روستايیان از زادگاهشان به سمت شهرهاي بزرگ سرعت بگیرد و درصد شهرنشینی به میزان زیادی افزایش یابد كه اين آمار سبب شده زمین های مرغوب کشاورزی اطراف شهر و یا حاشیه شهر برای ساخت خانه و کارخانه و جاده کشی استفاده شود و نابودی باغات و زمین های کشاورزی را داشته باشد كه اين امر نيز در افزايش وسعت بيابان هاي كشور اثرگذار است.

 

وي افزود: همچنين تولید زیاد فاضلاب های شهری و صنعتی، استفاده بی رویه از سموم و کودهای شیمیایی و تولید زباله های غیر قابل تجزیه در كلانشهرها زنگ خطری برای زمین های کشاورزی است که این مورد نیز سبب افزایش بیابان در مناطق كشاورزي مي شود.

 

عبيري گلپايگاني ادامه داد: مهاجرت بی رویه از روستاها و شهرهای کوچک به سمت شهرهای بزرگ نيز سبب رها ماندن زمين هاي كشاورزي و از بين رفتن به مرور آن ها نيز مي شود.

 

اين كارشناس محيط زيست گفت: خشک شدن تالاب ها و دریاچه ها، چراي بی رویه دام در مراتع و جنگل ها، جاده کشی های بی برنامه و طرح های عمرانی بدون ارزیاب زیست محیطی در دشت ها، جنگل ها و مناطق کوهستانی و هجوم گسترده گردشگران به مناطق طبیعی بدون داشتن فرهنگ و آداب زیست محیطی نيز از مواردي هستند كه در افزايش وسعت بيابان ها در كشور موثرند. خسارتی که می توان جلوی آن را گرفت

 

وي گفت: با توجه به ارزش اقتصادي فراوان بيابان ها براي هر كشور، نابودي جنگل ها و توليد بيابان به جاي جنگل خسارات بسياري را به كشور وارد مي كند ولي با برنامه ريزي هاي مدون مي توان از بروز اين اتفاق و خسارات ناشي از آن جلوگيري كرد.

 

عبيري گلپايگاني افزود: با توجه به اينكه جلوگیری از مهاجرت روستاييان به شهرها در كاهش توليد بيابان موثر است، اشتغال زایی در روستاها و شهرهای کوچک مي تواند مانع مهاجرت آنان شده و به طور غير مستقيم از توليد بيابان بكاهد.

 

اين كارشناس محيط زيست عنوان كرد: همچنين فراهم کردن امکانات آسایشی برای روستايیان کم درآمد نيز یکی دیگر از راه هاي جلوگیری مهاجرت به شهرهاست.

 

وي گفت: با توجه به افزايش بسيار وسعت بيابان ها در كشور كارشناسان زيست محيطي و حتي كارشناسان اقتصادي بايد سريع تر برنامه هايي را براي جلوگيري از نابودي جنگل ها و جلوگيري از توليد بيابان ارائه دهند./انتهاي پيام/