خداوند تأمين رزق مخلوقات را خود، به عهده گرفته است

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ امام صادق (ع) به نقل از امير المومنين (ع) در كتاب كافي مي‌فرمايند:
 

«يقين بدانيد كه بنده هر چه سخت تر كوشش كند و چاره انديشي هاي بزرگ و نقشه هاي فراوان به كار برد خدا چنين قراري نگذاشته كه وي از آنچه در ذكر حكيم برايش مقرر شده پيشي بگيرد.
 

اي مردم! هرگز كسي را بر اثر هوشي كه دارد پشيزي افزون ندهند و احدي را به خاطر حماقتش كم ندهند. پس هر كس اين را بداند و بدان عمل كند از همه مردم آسوده تر بوده و سود برد ولي كسي كه اين را بداند و عمل نكند گرفتاري و ضرر او بيش از همه مردم است.
 

چه بسا شخصي كه نعمت فراوان به او داده اند ولي همين احساني كه به او شده باعث درهم كوبيدن اوست و چه بسا مردمي كه در بين مردم فريب خورده اند ولي در عين حال كارشان هم درست شده است.

 

پس اي مرد كوشا! در كوشش خود پرهيز كار باش و از عجله خود كم كن و از خواب غفلت خود بيدار شو و در آنچه از طرف خدا بر پيغمبر نازل شده فكر كن. »(كافي، ج 5، ص 82)

 

در همين رابطه از رسول خدا (ص)نقل شده: ‌«كل شيء بقدر حتي العجز و الكيس» (نهج الفصاحه، حديث شماره 2148)

 

حضرت رسول (ص) در حديثي ديگر مي فرمايند: «هر روز رزق تو مي رسد و باز تو نگران هستي، و هر روز از عمر تو مي رود و خوشحالي مي كني!» (نهج الفصاحه، حديث شماره 2082)

 

در واقع حضرت در سخن خود مي فرمايند كه فرد بايد از عجله كم كند؛ زيرا كه انسان در عجله سر به سلامت نمي برد و از آن نتيجه طبيعي كه مي تواند از طريق كار و تلاش به دست آورد محروم مي شود؛ زيرا در عجله حرص حاكم است نه بصيرت.

 

 

امام علي (ع) در خطبه 114 نهج البلاغه تذكر مي دهند:

«قد تكفل لكم بالرزق و امرتم بالعمل. فلايكونن المضمون لكم طلبه اولي بكم من المفروض عليكم عمله»

 

فرمايش لقمان حكيم نيز در اين مورد بسيار كارگشاست كه مي فرمايند:

 

«اي پسرم! كاري را خدا به عهده خود گرفته و كاري را به عهده مردم گذاشته است، آنچه را خود به عهده گرفته همان تامين رزق مخلوقات است ولي مردم هم در تامين آن تلاش مي كنند و كاري را به عهده مردم گذارده، آباداني قيامتشان است، ولي مردم آن را به عهده خدا گذارده اند.»

 

 

رسول خدا (ص) مي فرمايند: «طوبي لمن اسلم و كان عيشه كفافا» (نهج الفصاحه، حديث شماره 2082)
كفاف يعني اندازه اي از رزق كه انسان نه چنان گرفتار فقر باشد، كه فكرش صرفا مشغول كسب رزق باشد و نه چنان گرفتار ثروت باشد كه ذهنش مشغول ثروتش باشد. لذا رسول خدا (ص) مي فرمايند:
 

خوشبخت ترين مردم كسي است كه متعلقاتش كم باشد و از نمازش بهره كامل برد و رزقش در حد كفاف باشد و بر همان رزق شكيبا باشد تا خدا را ملاقات كند. (نهج الفصاحه، حديث شماره 371)

 

 

حضرت اميرالمومنين (ع) مي فرمايند:
 

 «قد جعل الله سبحانه الاستغفار سببا لدرور الرزق و رحمة الخلق» يعني خدا استغفار را سبب پيوسته داشتن رزق بر رزق خواران و موجب رحمت بر آفرينندگان قرار داده است. (نهج البلاغه- خطبه 143)

 

 

امام علي (ع) مي فرمايند:

«استنزلوا الرزق با لصدقه» يعني رزق خود را با صدقه فرود آوريد. (نهج البلاغه، كلمات قصار 137)

در پايان به حديثي گهربار از امام صادق (ع) اشاره مي كنيم كه فرمودند:

«بايد تلاش تو براي زندگي فوق انسان اهمال كار و دون انسان حريص راضي و اميدوار به دنيا باشد. از آن حرص، نفس خود را در حد انسان معتدل غير حريص پائين تر بياوريد، و نيز برتر بدار نفس خود را از كسي كه در طلب رزق سستي مي كند، پس در چنين تعادلي در طلب آنچه به واقع نياز داري و نياز ضروري تو است، كوشش كن، كساني كه به آن ها مال داده شده ولي شكر آن را نمي كنند، در واقع مالشان مال حساب نمي شود.» (كافي،جلدپنج،ص81)
 

منبع: كتاب جايگاه رزق انسان در هستي. اصغر طاهرزاده./انتهاي پيام/