سريال دنباله دار گاف‌هاي فدراسيون فوتبال

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ همه چيز آماده بود تا تيم ملي اميد ايران پس از 36 سال ناكامي از حضور در المپيك اين طلسم را بشكند و با كسب يك تساوي در خانه برابر عراق راهي مرحله بعد شود، اما اين داستان پايان خوبي نداشت و با انتشار خبر تغيير نتيجه ديدار رفت در اربيل و اعلام فيفا مبني بر اينكه ديدار رفت 3 بر صفر به سود عراق پايان يافته، همه چيز به هم ريخت.

كادر فني به بازيكنان اعلام كرد كه بايد در ديدار برگشت با چهار گل عراق را مغلوب كرده تا بتوانند از گروه خود صعود كنند، اما اين مسئله باعث افت روحيه بازيكنان شد و ايران با نتيجه 2 بر صفر در خانه شكست خورد.

براي هواداراني كه بعد از مدت ها و به اميد صعود ايران به مرحله بعد، راهي استاديوم شده بودند، قبول اين شكست و ديدن دور افتخار عراقي ها با پرچم اين كشور سخت بود كه به اين ترتيب با سردادن شعارهايي خواستار استعفاي كفاشيان شدند و او در جواب گفت: من از روي مردم خجالت مي كشم!

نمي توان عكس العمل هواداراني كه با هزاران ترفند به ورزشگاه آمده بودند را غيرطبيعي دانست؛ زيرا آنها ديگر از اين همه شكست و بي توجهي مسئولان فوتبال خسته شده اند و خواستار ايجاد تغييري اساسي در فوتبال ايران هستند؛ خواسته اي كه انتظار مي رفت با حضور كي روش در ايران محقق شود.

در حالي كه همه اهالي فدراسيون فوتبال به دنبال مقصر جلوه دادن يكديگر هستند، بيش از 70 ميليون ايراني شاهد رقصيدن پرچم عراق در ورزشگاه آزادي بودند و معلوم نيست چند نفر از اين مردم در مقابل اين تحقير با چشمان گريان تلويزيون هاي خود را خاموش كردند؟

بازيكنان عراقي خلافي نكرده، اما ناباورانه و برخلاف انتظارشان راهي مرحله بعد شده اند و اين حق طبيعي آنهاست كه شادي كنند؛ ما اين تحقير را مرهون فدراسيون فوتبال هستيم.

مقصر اصلي حسرت 40 ساله فوتبال دوستان براي المپيكي شدن كيست؟ مسئولان ورزش ايران سراسيمه انگشت خود را به سوي ديگري نشانه مي روند، ولي آيا اگر هم مقصر معرفي شوند براي مردم فرقي مي كند؟ آيا مشكل اينجاست كه مقصر مشخص نيست؟ يعني اگر كفاشيان، تاج، محمدنبي، ترابيان، منصوريان، معيني و يا حاجيلو به عنوان عامل اصلي اين گاف بزرگ فدراسيون معرفي شوند، مشكل ديگري وجود ندارد؟

مشكل فوتبال ما چيزي فراتر از اين حرف هاست، مشكل باز هم به بي قاعده بودن و بي برنامگي فوتبال بر مي گردد؛ اينكه بدون دريافت نامه اي از فيفا به بازيكنان مي گويند «ما 3 بر صفر بازي رفت را باختيم و بايد 4 بر صفر ببريم» ريشه در بي برنامگي و عدم مديريت دارد و اينكه بدون توجه به دو اخطاره بودن، بازيكنان تيم اميد وارد زمين مي شود مربوط به بي توجهي و سهل انگاري مديران و مسئولان است.
 

زماني كه تيم فوتبال بانوان در بازي مقابل اردن از حضور در زمين محروم شد، كسي مسئولان فوتبال را سرزنش نكرد كه چرا تمام نامه نگاري ها با فيفا انجام نشده تا هيچ بهانه اي دست كسي نباشد؛ اين در حالي است كه فيفا مدعي است كه پيش از اين نيز به ايران اعلام كرده بود كه بايد مشكل كلاه بازيكنان برطرف شود، ولي پاسخي به ما نرسيد.

اين مشكل را هم به نوعي براي خودمان حل و فصل كرديم و گفتيم كه ناظر بحريني با زياد كردن پياز داغ و سياسي كردن اين مسئله، در حذف تيم ايران بي تقصير نبوده است.

اما حذف تيم نوجوانان ایران به سرمربیگری اکبر محمدی كه در اکثر دیدارهای دوستانه پیروز بوده است را نمي توان توجيه كرد؛ چرا كه تیمي كه بزرگترین امید فدراسیون برای قهرمانی در رده های پایه و به قول خودشان افتخار محسوب می شد، در همان مرحله اول حذف شد و از گردونه رقابت ها كنار رفت.

دليل آن اين بود كه هشت بازيكن اين تيم بزرگتر از رده نوجوانان بودند و در پاسخ هم شنيديم كه «ما متوجه تغيير سن اين بازيكنان نبوديم!»

گاف هاي فدراسيون در اين جا تمام نشد؛ به طوري كه عدم ارسال بموقع ليست بازيكنان باشگاه استقلال براي حضور در ليگ قهرمانان آسيا باعث حذف اين تيم گرديد تا باز هم با دلايل پيش پا افتاده، فرصت ها را يكي پس از ديگري از دست بدهيم.

فوتبال ما استقلال ندارد و از حضور افراد ناكارشناس و غيرورزشي كه كم هم نيستند، رنج مي برد؛ اين مشكل نيز از راس ورزش ما آغاز مي شود و در تمام بخش ها ريشه دوانده است؛ به طوري كه هميشه بهترين مدير كسي است كه بيشترين «چشم» را در كارنامه خود داشته باشد

 

بنا بر اين تا زماني كه فوتبال ما استقلال نداشته باشد و در انتخاب و يا بركناري مربيانش «دست هايي فراتر از فدراسيون» دخالت داشته باشند، فوتبال همچنان بي فايده، بي افتخار و مرده باقي خواهد ماند./انتهاي پيام/