لازمه عدم ابتلا به ويروس دروني «شك و شبهه» باور داشتن آنچه فهميده‌ايم، است

به گزارش گروه معارف «خبرگزاي دانشجو»، آیت الله جوادی آملی در پاسخ به پرسشی درباره چگونگی مقابله با شبهات غیر از مطالعه علمی گفت: تحقيق و مطالعه، تنها نيمه راه است و نيمه باقي، به عمل انسان وابسته مي باشد؛ يعني انسان بايد هم محقق و هم متحقق باشد.

متحقق به آنچه فهميده، باور دارد و به آن عمل مي‏كند
 

 

محقق كسي است كه از نظر علمي عميقاً تحقيق كرده و مسائل را براي خود حل كرده است، ولي متحقق كسي است كه به آنچه فهميده، باور دارد و به آن عمل مي‏كند؛ به اين ترتيب كسي كه عالم محض است و حرف هاي متقن و محكم دارد، ولي به آن ايمان ندارد يا به علم خود بي‏باور مي باشد و به حقايقي كه برايش مكشوف شده، عمل نمي كند كم كم دچار شك و شبهه مي‏شود.

 

خداوند در قرآن كريم با تعبيري لطيف درباره فرعون فرموده است: «وَجَحدُوا بِها وَ اسْتيقنتها أنفُسُهُمْ ظُلماً وَ عُلُوّاً» موساي كليم(ع) هم طبق آيات قرآن به فرعون فرمود: «لَقَدْ علمتَ ما أنزلَ هؤلاءِ إلاّربُّ السَّمواتِ و الأرض» تو خود مي‏داني كه اينها را كسي جز خداي آسمان ها و زمين نفرستاده است، ولي فرعون به اين علم خود باور نداشت. «آيه 14 سوره نمل و آيه 102 سوره اسرا»

 

گاهي نفس به قدري شرور است كه مسئله حق را باور نمي‌كند
 

 

فهم و باور، دو چيز متفاوت است: فهم در اختيار ما نيست، ولي باور در اختيار ماست؛ با فكر كردن، مطالعه يا تحصيل، علمي براي ما حاصل مي‏شود و پس از آن ديگر نمي‏توانيم بگوييم كه من نمي‏خواهم بفهمم؛ به اين ترتيب در فهم انسان اراده دخيل نيست، اما در باور اراده دخيل است؛ يعني انسان پس از آن كه چيزي را فهميد، مي‏تواند به آن باور داشته يا نداشته باشد.

در بحث ميان دو نفر، گاهي با اينكه يكي مسئله حق را براي ديگري روشن مي‏كند، ديگري زير بار نمي‏رود؛ يعني نفس به قدري شرور است كه مي‏تواند در برابر 4=2*2 بايستد و بگويد من باور نمي‏كنم با اينكه فهميده است!

 

براي اينكه به ويروس دروني «شك و شبهه» مبتلا نشويم بايد به آنچه فهميده‏ايم، باور داشته باشيم و به آن عمل كنيم؛ چرا كه تا عمل در كار نباشد، يقين حاصل نمي‏شود و بهترين راه براي نجات از گزند شبهه اين است كه به آنچه فهميديم، عمل كنيم./انتهاي پيام/