استراتژي‌هاي يهود براي جلوگيري از ورود پيامبر به بيت‌المقدس

گروه انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ 40 سال از عمر محمد (ص) مي‌گذشت كه رسالت به او ابلاغ شد در داستان نزول وحي دروغ‌هاي بسياري نقل شده است آورده اند و پيامبر را به نتوانستن خواندن متهم كرده‌اند.

 

 

اهانت ديگر وارد بر پيامبر امّي خواندن پيامبر است در معناي امي بودن پيامبر (ص) در روايات آمده است آن بزرگوار منسوب به «ام القراء» يعني مكه بوده است. كلمه « الاُم» در قرآن به معناي مكه بكار رفته است.

 

به جوادالائمه (ع) گفتند: مردم گمان مي‌كنند پيامبر اسلام را به اين جهت امي مي‌گفتند كه نمي‌توانست بنويسيد فرمودند: لعنت خدا بر آنان باد دروغ مي‌گويند.

 

تحريفات صورت گرفته در اين زمينه از آن رو است كه يهوديان بر اساس تهاجم رواني مي‌خواستند بين مردم شايع كنند كه قرآن وحي نيست و پيامبر (ص) قرآن را از روي كتاب‌هاي يهود نوشته است.

 

داستان تحريف شده وحي بالاترين اهانتي است كه در طول تاريخ به نبي اكرم(ص) شده است آيا واقعا جبرائيل ترس دارد؟! آيا مقام پيامبر (ص) پايين‌تر از جبرائيل است كه وقتي جبرائيل با او سخن مي‌گويد خسته و آزرده شود؟ در بعضي از روايات آمده كه با نزول وحي قطرات عرق بر پيشاني حضرت مي‌ريخت حتي به اين روايات نيز بايد با چشم ترديد نگريست.

استحكامات نظامي يهود؛ از مدينه تا قدس

مدينه نخستين پايتخت حكومت پيامبر است؛ در تاريخ آمده است نخستين گروهي كه به يثرب آمدند يهوديان بودند كه اين شهر را بنيان گذاردند.

اين سوال پر رنگ است يهوديان كه مي‌دانند پيامبر آخرالزمان در مكه مبعوث مي‌شود چرا به مكه نيامدند؟ چرا در منطقه‌اي مستقر شدند كه خالي از سكنه است؟

چرا يهود در سرزمين حجاز پراكنده شده‌اند در حالي‌كه منطقه ميان اين دو كوه عير و احد منطقه مدنظر آنهاست؟

استقرار يهوديان بر سر راه مدينه تا قدس

ادعاي يهوديان بر استقرار در مدينه اين است كه در يافتن مصداق اين منطقه دچار خطا شده‌اند و برخي به خيبر، برخي به تبوك و برخي نيز در مناطق ديگر ساكن شده‌اند. با نگاهي دقيق به محل استقرار آن‌ها در مي‌يابيم كه آنها بر سر راه مدينه به قدس قرار گرفته‌اند تا راه پيامبر به بيت‌المقدس را ببندند.

پيامبر از هر راهي كه بخواهد به سرزمين فلسطين (كنعان) برود يهوديان پيشاروي او بودند و بايد از هفت خاكريز عبور مي‌كرد. بني‌قريظه، بني‌مصطلق، بني‌نظير، خيبر، تبوك، موته و قدس.

 

پس از نابودي فرعون، حضرت موسي براي انجام مأموريت خود يعني تشكيل حكومت جهاني به مصر بازنگشت و راهي قدس شد ولي بعد از ايجاد انحرافات اساسي در سازمان بني‌اسرائيل، ديگر يهوديان دنياپرست حق تصرف قدس را نداشتند به دليل اينكه اين مأموريت در طول تاريخ به افراد موحد سپرده مي‌شود.

نتيجه اين تلاش‌هاي يهود شكست پيامبر در آخرين نبرد، در موته بود. سپاه اسامه آخرين نيرويي بود كه حضرت براي حركت به سمت مرزهاي روم و فلسطين كنوني تجهيز كرده بود كه با رحلت پيامبر و كارشكني افرادي، اين حركت از پا ايستاد و يهود مانع از رسيدن پيامبر به قدس شد.

 

در سيزده سالي كه پيامبر (ص) در مكه بودند، هم فاقد قدرت بودند و هم به دليل شرايط حاكم بر مدينه حتي حق اعتراض به آزارها و شكنجه‌ها را نداشتند به دليل آنكه در مكه همه با هم، قوم و خويش بودند.

قدرت و حكومت پيامبر از مدينه آغاز مي‌شود و گسترش مي‌يابد بنابراين عمليات آشكار يهود از اين نقطه آغاز شد.

پس از ورود پيامبر به مدينه، هيئتي متشكل از سه قبيله يهودي بني‌قريظه، بني‌نظير و بني‌قينقاع خدمت حضرت رسيدند و گفتند: ما آمده‌ايم با شما صلح كنيم كه به سود و زيان تو نباشيم و كسي را عليه تو ياري نكنيم و متعرض يارانت نشويم. تو هم متعرض ما و دوستانمان نشوي تا ببينيم كار تو و قومت به كجا مي‌انجامد.

 

پيامبر (ص) پذيرفت و قراردادي نوشته شد. در اين قرارداد ذكر شد كه اگر يهود تعهدات اين قرارداد را ناديده بگيرد رسول خدا مي‌تواند خون ايشان را بريزد، زن و فرزندانشان را اسير و اموالشان را غنيمت بگيرد.

 

شگرد كلي يهود اين بود كه پيش از آنكه عملياتي را ضد پيامبر راه اندازد، مشركان را به ميدان آورد. با توجه به آيه 82 سوره مائده، يهود محور اصلي است و دشمني مشركان نسبت به يهود تبعي است.

 

اهل مكه تجربه حكومت‌داري نداشتند و جنگ‌هايشان هم داخلي بود، مشركان با كمك تفكر يهود از طريق ابوجهل پيشنهاد تهاجم به مدينه را دادند و نامه‌اي براي پيامبر مي‌نويسند.

با دقت در نامه كه بسيار بالاتر از سطح شعور عرب جاهلي است مي‌توان نتيجه گرفت كه اين سخنان از سوي جريان يهود به ابوجهل القاء شده است.

براي راه‌اندازي جنگ پيشنهادي ابوجهل، نياز به آذوقه و مركب بود چون هم قريش انسان‌هاي عياشي بودند و هم بايد از مكه كيلومترها دور مي‌شدند. لذا تصميم گرفتند كاروان تجاري راه بيندازند.

 

خداوند طبق آيه 39 حج، به پيامبر(ص) مأموريت جهاد مي‌دهد و ايشان را از نقشه مشركان مطلع مي‌گرداند. ابوسفيان كه مطلع مي‌شود پيامبر از مسير و زمان عبور آنها آگاهي پيدا كرده، مسير را عوض مي‌كند و پيكي به مكه مي‌فرستد و درخواست ارسال محافظ براي كاروان مي‌كند؛ لشكر محافظتي مكه با سپاه اسلام برخورد مي‌كند.

 

پيامبر به زحمت توانستند براي جنگ 313 نفر را از مدينه همراه بياورند چون هم ميزان مقبوليت پيامبر در اين زمان در مدينه كم بود و به تدريج افزايش يافت و هم گروه زيادي از مردم هنوز اسلام نياورده بودند.

 

در ابتداي نبرد پيامبر ابوبكر و عمر را فراخواند ولي آنها گفتند قريش ايمان ندارند و ما نيز براي جنگ بيرون نيامده‌ايم كه پيامبر آنها را به نشستن امر كرد. سپس مقداد برخاست و گفت: اگر امر كني كه اين صخره سخت را بشكافيم، مي‌شكافيم و آن سخن بني‌اسرائيل به موسي (كه گفتند تو و پروردگارت برويد و نبرد كنيد) را به تو نخواهيم گفت بلكه ما مي‌گوييم: تو و پروردگارت بجنگيد و ما نيز همراه شما خواهيم جنگيد. صورت پيامبر از اين سخن روشن شد و او را دعا كرد.

جنگ بدر هفتاد كشته داشت و كسي كه سپاه مشركان را منهدم كرد، علي‌بن‌ابي‌طالب (ع) بود كه بيش از نيمي از سپاه را خود به تنهايي به هلاكت رساند.

 

از آنجاييكه مشركان مانع از پيوستن توده‌ها به اسلام بودند، اگر سد اين مجموعه شكسته مي‌شد اسلام به سرعت تمام شبه جزيره را مي‌گرفت ولي متأسفانه نيروهاي پيامبر (ص) داراي چنان بصيرتي نبودند؛ چراكه ساعاتي بعد از منهدم شدن سپاه كفر كه بهترين فرصت براي قلع و قمع كردن سران شرك بود بدون هيچ فرماني، جنگ را تعطيل كردند.

سپاه اسلام هفتاد نفر از مشركان را به اسارت گرفته بودند لذا بيشتر نيروها بايد صرف نگهداري از آنها مي‌شد و باقي مشركان توانستند فرار كنند.

با توجه به اينكه بيشترين ضربه به اسلام را جريان اسارت گرفتن مشركان زد و پيامبر نيز از اين امر خيلي ناراضي بودند، چه كساني عامل مستقيم ايجاد جو اسيرگيري در بدر بوده‌اند؟!

در نتيجه اين واقعه، دشمنان خوني اسلام نجات يافتند و توانستند جنگ خونيني را در سال بعد راه بيندازند. افرادي چون خالدبن وليد، عكرمه ‌بن ابي جهل، طلحه‌بن ابي و سهيل ‌بن عمرو كه فرماندهان دو جناح و سردمداران جنگ احد هستند از اسراي بدر بودند.

 

بعد از جنگ بدر و پيروزي سپاه اسلام، وضعيت پيامبر در مدينه بهبود يافت و مردم ايشان را باور كردند. يهود كه متوجه اين بهبود شد بلافاصله بني‌قينقاع را به شرارت تشويق كرد.
 

 

ادامه دارد ...

 

/انتهاي پيام/