مقصد مناجات شعبانيه؛ نهایت انقطاع از غیر خدا

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ حضرت سجاد (ع) هنگام ظهر در تمام روزهای ماه شعبان و نیز در شب نیمه ماه شعبان دعای مشهور به صلوات شعبانيه را می‌خواندند تا رشته‌ پیوند انسان با رسول خدا (ص) در این ماه کامل گردد.

 

ذكر « لا إله الاّ الله» تقويت‌كننده جهت توحيدي جان و مانع انحراف از دين خدا
 

 

انسان در ماه شعبان با تکرار ذکر «لا إله الاّ الله، وَ لا نَعْبُدُ إلاّ إیّاهُ، مُخْلِصینَ لَهُ الدّین وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرکُون» در حقيقت بيان مي‌كند كه اله و معبود و مطلوبی جز «الله» (که جامع جمیع کمالات است) در هستی نیست، پس باید دل را به او سپرد و جز او را عبادت نکرد و خالصانه دین را برای او دانست.

مشرکان همواره تلاش كرده‌اند جهت‌های فراوان دیگری را در جلوي ما بگذارند تا از دین خدا عدول کنیم و به مکتب‌ها و تئوری‌های آن‌ها برگردیم، ولي با تکرار این ذکر، جهت توحیدی جان تقویت می‌شود و با استغفارهای این ماه، موانع تجلی انوار الهی برطرف می‌گردد.

 

 

امام صادق (ع) فرمودند: هر کس در ماه شعبان هر روز 70 بار بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ الْحَيُّ الْقَيُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ» خداوند نام او را در افق مبین (جایگاهی وسیع در جلو عرش) می‌نویسد؛ زیرا انسان در این ذکر از معبود مي‌خواهد با عنايت از اسم «رحمان»، «رحیم» و «حیّ و قیّوم» موانع ارتباط با خودش را برطرف کند تا بتواند با نظر به انوار اسماي مذکور به سوی او نظر نمايد.

 

 

اگر در ماه شعبان هیچ هدیه‌ای جز مناجات شعبانیه نبود، همان برای همه‌ سالکان کوی دوست کافی بود؛ در این مناجات عظیم‌الشأن دیگر سالک در مرحله‌ دعا نیست که بین او و معبودش فاصله باشد، در اين مرحله شرایط برای «نجوا» و مناجات آماده شده است تا بتوان قصه دل و جان را بدون هیچ حجابی با معبود محبوب در میان گذارد و غوغایی بپا کرد که:

 

چه حلقه‌ها که زدم بر در دل از سر سوز            به بوی صبح وصال تو در شبان دراز

 

وقتی در ابتدای این مناجات می‌گویی: «وَ اَقْبِلْ عَلَیَّ إذا ناجَیْتُک» (بر من نظر فرما در حالی که با تو نجوا می‌کنم) در حقيقت قصه‌ دلی را در میان می‌گذاری که پس از سال‌ها دوری خداوند، به خلوتخانه‌ خود راهش داده‌اند.

 

 

چه درد دل‌هایی که در این مقام و در این مناجات مطرح است، خدا کند خودش راز بگشاید و همچنان که قلب حضرت علی (ع) را به حرف آورد تا آن حضرت با پروردگارش این‌چنین درددل کرد، ما نیز به نحوی شایسته وارد این مناجات شويم.

 

در اواسط دعا مي‌گويي: «إلهی هَبْ‌ لی قَلْباً یُدْنیهِ مِنْکَ شُوقُهُ» (معبودا! قلبی ببخش که شوقش مرا به تو نزدیک کند)؛ آری وقتی به این دعا رسیدی چون به خدا نزديك شده‌اي، ديگران را نيز از دعای خود فراموش مکن.

‌وقتی که می‌گویی: «إلهی هَبْ لی کَمالَ الْإنْقطاعِ إلَیْک» نهایت انقطاع از غیر خدا را طلب می‌کني؛ در اينجا هيچ چیز برای خود انسان باقي نمي‌ماند.
 

منبع: گروه فرهنگي الميزان

 

/انتهاي پيام/