هزار و يك راه براي حيف و ميل كردن بيت المال

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در بخش قبلي اين نوشتار به اين نكته اشاره كرديم كه فضاي كشور ما از جشنواره هاي مختلف هنري به ويژه سينمايي از حد اشباع هم گذشته است و از اساس تبديل به وضعيت مغشوش، بي در و پيكر و سيل آسايي شده است كه ظاهرا بدون هيچ گونه نظارت و هدفمندي خاصي به كار خود ادامه مي دهد.

البته لازم به يادآوري نيست كه چه بسا شايد نيت بسياري از برگزار كنندگان اين جشنواره ها خير باشد ولي واقعيت آن است كه هر چه ضربه مي خوريم از همين نيت هاي خيري است كه منتهي به برنامه ها و امور اجرايي ناخير مي شود كه يكي از مصاديق بارز و تام و تمام آن همين جشنواره هاي مختلف سينمايي است، كه به اصطلاح و به بيان رساتر بايد گفت هر كس از راه مي‌رسد علم جشنواره‌اي را بلند مي‌كند و تلاش مي‌كند با ظاهري هرچه باشكوه‌تر گرده‌اي فراهم آورد به نام جشنواره كه البته در اكثريت غريب به اتفاق آنان ابتدايي‌ترين و حداقل كاركردهاي يك جشنواره استاندارد وجود ندارد.

درباره تك تك جشنواره هاي سينمايي كه در كشور ما برگزار مي‌شود مي‌توان اين نكته را مورد تحليل و بررسي قرار داد به طور مثال ما جشنواره فيلم هاي كودك داريم در حالي كه اساسا چيزي به نام سينماي كودك در كشور ما وجود خارجي ندارد و سال هاست مرده است و يا جشنواره فيلم شهر كه اساسا تكراري بيش نيست از جشنواره فيلم فجر و يا جشنواره فيلم پليس و امثال جشنواره هاي ديگر كشور.

اين برنامه‌ها اساسا فاقد مبنا و اصول و افق مشخص و مدوني در حوزه هاي هستند كه ادعايش را يدك مي‌كشند، به همين دليل هم هست كه اين جشنواره ها هيچ وقت منجر به جريان سازي در سينماي ايران نمي شوند و هيچ اتفاق تازه‌اي را رقم نمي‌زنند.

فرض كنيم امثال خيلي از اين جشنواره‌ها تعطيل شوند چه اتفاق خاصي خواهد افتاد كدام بار بر زمين خواهد ماند و آيا جز اين است كه جلو‌ حيف و ميل بيت المال گرفته خواهد شد، به راستي اين جشنواره ها تا زماني كه بنا باشد به همين شكل و بر همين سياب برگزار شود نه تنها هيچ باري از دوش سينماي ايران بر نخواهد داشت، بلكه به مثابه انگلي براي اين سينما خواهد بود؛ انگلي كه به حيف و ميل بيت المال منجر شده و هيچ نتيجه مثبت و مفيد ديگري براي هنر هفتم كشور به بار نخواهد آورد.

شايد عده اي گمان كنند خطر و ضرر اين گونه جشنواره ها صرفا محدود به اين نكته شود كه بيت المال هدر رود بي آنكه فايده چنداني را متوجه سينماي ايران كند، اما حقيقت آن است كه اين تنها يكي از آفات بي‌شمار اين جشنواره ها است.

يكي از آسيب هاي جدي اين گونه برنامه‌ها البته با اين شكل و شمايل و اين نرم افزار فكري و اجرايي اين است كه باعث ايجاد جو روزمرگي و افسردگي در ميان اهالي هنر مي‌شود و حداقل بخشي از آنان را دچار روحيه روزمرگي و دوري از خلاقيت هاي اصيل و تلاش هاي جدي و فاخر در حوزه كاريشان مي‌كند و علاوه بر اين باعث مي‌شود عده اي عادت كنند براي پر كردن بيلان كاريشان از اين گونه برنامه‌ها ترتيب دهند و از آن مايه بگذارند اين موارد و موارد متعدد و بي شمار ديگري را مي‌توان جزو ماحصل منفي و به عبارت بهتر قارچ گونه بسياري از جشنواره‌هايي دانست كه شايد در ابتدا با نيت خير راه اندازي شده باشند اما متاسفانه به دليل عدم رعايت اصول و استانداردهاي لازم براي اين گونه امور به چنين جايي مي‌رسند./انتهاي پيام/