... و آنگاه ندا آمد كه تو زين العابديني

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ والده مکرمه حضرت علي بن حسين (ع)، علیا مخدره شهربانو دختر یزدجرد بن شهریار، پادشاه عجم بوده است. آنچه می توان از روایات برداشت کرد، این است که دختر یزدجرد را برای عمر آوردند. عمر خواست تا روی او را ببیند و پرده از چهره اش بردارد، ولی او مانع شد و گفت حاضر نیست این کار را بکند. عمر این حرف او را اهانت تلقی کرد و خواست که او را بفروشد، در همین حال حضرت امیر (ع) که آنجا حضور داشتند، مانع شدند و فرمودند: «فروختن دختر پادشاهان هر چند کافر هم باشند، جایز نیست.»

 

در همین حال به عمر پیشنهاد کردند که او را به تزویج فرد دیگری درآورد. هنگامی که این مطلب را عمر به شهربانو گفت، آن سعادتمند حسین(ع) را به همسری برگزید که از آن دو، امام سجاد(ع) متولد شد.

 

از بارزترین مناقب آن حضرت، عبادات بی شائبه ایشان را ذکر کرده اند، در حالی که ایشان در عین حال اهل اطعام فقیران، بینوایان و یتیمان و احسان به افراد جامعه بودند.

 

اگر فردی به ایشان اهانت و بی ادبی می کرد و فحش و ناسزا می گفت، خشم خود را فرو می برد، لبخندی می زد و می فرمود: «اگر آنچه از بدی گفتید در من است، از خدا می خواهم که بیامرزد مرا و اگر آنچه گفتید در من نیست، حق تعالی بیامرزد تو را.»

 

روزی از یکی از کنیزان آن جناب پرسیدند: از حال آقای خود برای ما نقل کن؟ به طور مختصر گفت: «هیچ گاهی از روز طعام از برای او حاضر نکردم، برای آن که روزه بود و هیچ شبی برای او رختخواب پهن نکردم از جهت آن که برای خدا شب زنده دار بود.»

 

از اخلاق شریفه آن حضرت نقل شده است که با مادر خود طعام میل نمی فرمود، از آن حضرت علت را جویا شدند. فرمودند: خوشم نمی آید که دستم پیشی گیرد بر آن لقمه که مادرم به آن توجه، و آن را برای خود اراده کرده است.»

 

سبب ملقب شدن آن حضرت به لقب زین العابدین آن است که شبی آن جناب در محراب عبادت به تهجد ایستاده بود، پس شیطان به صورت مار عظیمی ظاهر شد، که آن حضرت را از عبادت خود دور گرداند، حضرت به او ملتفت نشد، پس آمد و پای آن حضرت را در دهان گرفت و گزید، به نحوی که آن حضرت را متالم كرد، اما باز متوجه ايشان نشدند، پس چون فارغ شد از نماز، خود دانست که او شیطان است، او را سب کرد و فرمود: «دور شو ای ملعون» و باز متوجه عبادت خود شد.

 

پس شنیده شد صدای هاتفی که سه مرتبه او را ندا کرد: «انت زین العابدین» (تو زینت عبادت کنندگانی) به اين ترتيب این لقب ظاهر شد در میان مردم و حضرت علي بن حسين (ع) به آن مشهور گشت.

 

از خصوصیات ویژه آن حضرت سجده های طولانی و زیاد و طلب استغفار از خداوند است؛ در روایات آمده است که پیشانی آن حضرت به دلیل سجده های طولانی پینه هایی می بسته که هر ماه دو بار آن را می بریده اند؛ همچنين دو کف دست و دو سر زانوی ایشان نیز از سجده طولانی پینه می بست.

 

حضرت رسول(ص) فرموده اند: «در روز قیامت منادی ندا کند: کجاست زین العابدین؟ پس گویا می بینیم که فرزندم علی بن حسین بن علی بن ابی طالب(ع) در آن هنگام با تمام وقار و سکون صفوف اهل محشر را بشکافد و بیاید.»

 

از این همه اقوال بر می آید که آن امام بزرگوار که بری از گناه و معصوم بوده اند، منظومه ای از دریای مناجات را برای مریدان و شیعیان خود بر جای گذاشته اند تا انشاالله به سرمنزل مقصود که همان قرب الهی است، برسیم./انتهاي پيام/