امام زمان (عج): در مسئولیتی که به حسین بن روح واگذار کردهایم به او اطمینان داریم
گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ حسین بن روح نوبختی که از صحابه خاص امام حسن عسگری (ع)، وکیل و کارگزار محمد بن عثمان بود، در سال 305 (ه .ق) به امر امام عصر(عج) به نیابت برگزیده شد.
حسین، ایرانی نژاد و از خاندان «نوبخت» بود. در منابع از او با القاب نوبختی، روحی و قمی یاد شده است. هنگام عیادت نایب دوم از سوی حضرت انتخاب شد. وقتی محمد بن عثمان وفات یافت، حسین بن روح بقیه روز را در خانه او ماند. خادم محمد بن عثمان عصا، صندوقچه و کتابی را که از محمد مانده بود، به وی سپرد.
حسین بن روح وقتی آنها را دید، گفت: این عصا از آن مولایم امام عسکری (ع) است، صندوقچه حاوی انگشتر امامان است و قنوت ائمه در کتاب ثبت شده است.
پس از مدتی، اولین نامه يکشنبه، پنجم شوال 305 (ه ق) از ناحیه مقدس امام عصر(ع) به وی رسید كه در آن نامه چنین نوشته بود: «ماوی (حسین بن روح) را می شناسیم. خداوند تمام خوبی ها و خشنودی های خود را به او بشناساند و با عنایات خود او را خوشحال کند. از نامه او آگاه شدیم و به وي در مسئولیتی كه واگذار کرده ایم، اطمینان داریم. او نزد ما مقامی دارد که سبب خشنودی او است. خداوند احسانش را به او افزونتر کند.»
اگر او را برای دست یابی به حضرت، پاره پاره کنند، اسرار شیعه را افشا نخواهد کرد
ابوسهل نوبختی درباره وي گفته است: «اگر امام در دامان وی (حسین بن روح) پنهان باشد و او را برای دست یابی به حضرت پاره پاره کنند، اسرار شیعه را افشا نخواهد کرد.»
حسین بن روح، که 21 سال نیابت امام را بر عهده داشت، از مقام علمی والایی برخوردار بود. او کتابی در فقه به نام «التادیب» نوشت که علمای آن روز حوزه علمیه قم محتوایش را تایید کرده بودند.
وي اعتقادش را درباره امامان شیعه، با نقل این روایت از امام صادق (ع) بیان کرد: «خداوند، اموری را که اراده آفرینش آنها را دارد، به پیامبر(ص) و پس از آن به علی (ع) و دیگر امامان ارائه می کند. نامه اعمال انسان ها نیز قبل از آن که به خداوند ارائه شود، به امام زمان (عج) و بعد دیگر امامان و سپس پیامبر(ص) عرضه می شود.»
همچنین بنا به روایت صفوانی وی معتقد بوده است که رسول خدا (ص) و امامان (ع) جز با شمشیر و سمّ نمی میرند.
فقهای بزرگ شهر قم در آن عصر با تمام علم و فقاهت از وی پیروی می کردند. «علی بن بابویه»؛ محدث نامدار قم، برای دیدار با حسین بن روح به بغداد رفت و پاسخ پرسش هایش را از وی دریافت کرد و به قم بازگشت.
همه مخالفان و موافقانش او را خردمندترین مرد زمانه می دانستند
حسین بن روح پایگاه اجتماعی و موقعیت دینی والایی کسب کرد تا آنجا که همه مخالفان و موافقانش او را خردمندترین مرد زمانه می دانستند، البته این امر همان فقاهت، دانش و تقوای وي بود.
وي در برابر متعصبان و قدرتمندان روزگارش مامور به تقیه بود. با این همه، از سال 312 -317 (ه .ق) گرفتار زندان خلیفه مقتدر عباسی شد، اما در این مدت هم به وسیله چند وکیل کارهای شیعیان را سر و سامان داد.
از نکات مهمی که در زمان وی روی داد، موضوع برخورد با کتاب های گمراه کننده بود. ابوجعفر محمد بن علی شلمغانی معروف به «ابن ابی العزاقر» که از علمای صاحب تالیف بود، به خاطر جاه طلبی و حسادت ادعای نیابت کرد و آرای فاسد دیگری که حلول و تناسخ را تایید می کرد، بر زبان راند.
مدتی بعد بر دست حسین بن روح نامه ای از امام زمان در لعن وی صادر شد. در پی این واقعه، مردم نزد حسین بن روح آمدند و از تکلیفشان در مقابل کتاب های شلمغانی - که خانه هایشان را پر کرده بود - پرسیدند؟ او پاسخ داد: همان را می گویم که ابومحمد حسن بن علی عسکری (ع) فرموده است. وقتی در باره کتاب های بنی فضال از امام حسن عسکری(ع) پرسیدند، حضرت فرمود: آنچه از ما روایت کرده اند، بپذیرید و هر چه از خود گفته اند، ترک کنید.
ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی سرانجام در 18 شعبان سال 326 وفات یافت و در محله نوبختیه بغداد به خاک سپرده شد.
شیخ عباس قمی می نویسد: این مزار در یک خانه شخصی واقع شده که اگر کسی بخواهد وارد آن شود، نخست باید از صاحبخانه اجازه بگیرد و آن وقت داخل شود ... هنوز اهل خیری پیدا نشده تا این خانه را بخرد و صحن مناسبی همراه با چند ایوان و حوض در اطراف آن بسازد. این کار، علاوه بر تعظیم صاحب بزرگوار آن، محل اجتماع و پناهگاه شیعیان در شهر بغداد خواهد شد.
مزار این شخصیت بزرگوار در محله نوبختیه در بازار عطاران یا شورجه بغداد می باشد که هم اکنون زیارتگاه شیعیان مشتاق حضرت حجت بن الحسن العسکری(عج) است.
منبع: سايت حوزه