کوتاه نیاییم!

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو» - محمد حسین زاده؛ معروف آن هنگام که فراموش شود و منکر رواج پیدا کند چراغ های خطر گناه روشن می شود ،و چون آن معروف و منکر از امور فردی گذشت و شامل امور اجتماعی شد آنگاه است که مضرات ترک معروف و اشاعه منکر گریبان تمام جامعه را می گیرد!

ترک امر به معروف و نهی از منکر در امور شخصی گرچه خطرناک است ولی آسیبش بیشتر متوجه فرد است ولی فراموشی این فریضه در امور اجتماعی یعنی چشم بر هم گذاشتن بر اشاعه یک بیماری و همه گیر شدن آن و زمینگیر شدن یک جامعه! که آنگاه تمامی جامعه درگیر مشکلات آن معروف ترک شده و منکر رواج داده شده می شوند!

چندین طلبه ای که در ماه های اخیر بخاطر انجام فریضه امربه معروف و نهی از منکر  مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند شروع کننده دوباره نهضتی شده اند که پس از سالهای اول انقلاب در بند غفلت فرهنگ لیبرالی دولت های حاکم، به فراموشی سپرده شده بود.

اما امروز که چندین جوان برای انجام این فریضه الهی و کمک به هم نوعان خود و اصلاح رویه غلط جامعه جان خودشان را در معرض خطر قرار دادند خوب است که مسئولین فرهنگی هم تامل و درنگی بکنند که چه شد جامعه ی انقلابی ایران به اینجا رسید؟

امر به معروف و نهی از منکر یک وظیفه ی همگانی و بر عهده آحاد جامعه است ولی مسئولین فرهنگی در بازه ای با محدود کردن و سپردن این وظیفه همگانی بر دوش عده ای خاص و در زیر تابلو و پلاکاردی خاص قرار دادن آن،  این مسئولیت را از دوش مردم برداشتند و کم کم با افزایش فشارهای رسانه ای گروه هایی که از ترک معروف و انجام منکر سود میبردند، فتیله چراغ را پایین کشیده و خاموش کردند!

اصلی ترین خبری که این روزها باز به گوش می رسد محول کردن وظیفه امر به معروف و نهی از منکر بر دوش گروهی خاص است. اولین آسیب این اتفاق این است که عامه مردم خود را از انجام این وظیفه شرعی مبرا بدانند! فلذاست اگر در جایی منکر در حال انجام بود ولی یکی از آمرین به معروف و ناهیان از منکرِ مارک دار نبود پس باید بایستیم و منتظر بمانیم تا آن ها برسند! مسلما هم بعد از چند مدت به دلیل افزایش فشارهای گروه های متضرر آنقدر قید و بست به پای آنها خواهد زده شد تا بار دیگر این فریضه الهی به فراموشی خودخواسته دچار شود.

اما چه باید کرد! اگر مسئولین فرهنگی کشور دلشان واقعا برای فرهنگ کشوری می سوزد که سالها پیش رهبرش فریاد زد تهاجم فرهنگی و چون گذشت هشدار داد شبیخون فرهنگی و در آخر گفت ناتوی فرهنگی بر علیه ایران اسلامی شکل گرفته است، باید نگاهشان را عوض کنند!

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه ای همگانی است، فلذا باید آن را تبدیل به فرهنگی همگانی کرد! باید مردم به آن به مانند نماز و روضه بنگرند و اگر تبدیل به فرهنگ شد، یعنی اگر در گوشه ای از شهری و محله ای کسی منکری مرتکب شد آنقدر مورد تذکر قرار بگیرد که دیگر امنیت روانی که از انجام منکر در جامعه داشته است از بین برود جلوی انجام بسیاری از منکرات گرفته می شود! مردم نباید از این وظیفه خود کوتاه بیایند که اگر آتش گناه در جامعه ای شعله ور شود گرفتار دود و خاکستر آن شدن کمترین آسیبی است که انتظارشان را می کشد!

فراموش نشود که منظور از همگانی شدن فرهنگ امر به معروف و نهی از منکر در حوزه تذکر لسانی است و آن هنگامی که منکری در حال انجام است که برخورد فیزیکی در آن اجتناب ناپذیر است باید مسئولین انتظامی و قضایی ورود پیدا کنند که برای آمرین به معروف و ناهیان از منکر خطرات جانی نداشته باشد.

 

و البته نباید فراموش کرد که گاه آن معروف فراموش شده و یا منکر احیا شده برای جامعه خطرناک است که باید جان و مال و ناموس ات را برای انجام فریضه الهی امر به معروف و نهی از منکر فدا کنی که حضرت سید الشهدا این چنین کرد تا حساب مدعیان دینداری از دینداران واقعی جدا گردد!