روزه سه روز آخر شعبان در اتصال با ماه رمضان مانند روزه دو ماه پى در پى است

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»؛ پيامبر خدا (ص) در رابطه با فضیلت سه روز، روزه گرفتن در هر ماه می فرمایند: هر كس در هر ماه، سه روز روزه بگيرد مانند كسى است كه همه عمر روزه گرفته باشد؛ زيرا خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «هر كه يك كار نيك كند ده برابر آن برايش منظور شود.»

 

پيامبر خدا (ص) می فرمایند: «روزه سه روز در هر ماه و روزه رمضان تا رمضان (آینده) روزه و افطار يك عمر به شمار مى آيد.» همچنین در جای دیگری نقل می کنند: «هركه خوش دارد كه بسيارى از وسوسه هاى سينه اش زدوده شود ، ماه صبر (رمضان) و سه روز از هر ماه را روزه بگيرد.»

در رابطه با برکات روزه گرفتن در ماه شعبان نقل شده است: «صومُ شَعبانَ يَذهَبُ بِوَسواسِ الصَّدرِ وَ بَلابِلِ القَلبِ»؛ روزه ماه شعبان، وسواس دل و پريشانى‏هاى جان را از بين مى‏برد.

سه روز آخر شعبان

اعمال و مراقبات آخر ماه ها به جهت اصلاح آنچه كه در تمام ماه از دست رفته به کار می رود که سفارش هایی نیز در این زمینه آورده شده است تا جبران کمبودها و مافات آن ماه در آخرین روزهای ماه صورت گیرد از جمله سه روز آخر ماه شعبان است.

روزه سه روز آخر شعبان براى كسى كه تمام اين ماه را روزه نگرفته ، فضيلتى دارد كه سزاوار نيست مراقب آن را ترك كند. شیخ صدوق از امام صادق (ع) روايت نموده است: «كسى كه سه روز آخر شعبان را روزه گرفته و آن را به ماه رمضان وصل كند، خداوند روزه دو ماه پى در پى براى او مى نويسد.»

 

امام صادق (ع): رسول خدا (ص) در ابتداى بعثت چندان (پشت سر هم) روزه مى گرفت كه گفته مى شد: ديگر روزه را ترك نخواهد كرد ! سپس اين روش را ترك نمود و يك روز در ميان روزه مى گرفت که اين روزه داود (ع) بود، بعد از چندى اين را نيز واگذاشت و سه روز اول هر ماه را روزه مى‌گرفت؛ سپس از اين روش نيز دست كشيد و از هر ده روز، يك روز روزه مى‌گرفت به صورت پنج شنبه اول و آخر ماه، چهارشنبه ميان ماه و تا زمانى كه از دنيا رفت، به اين سنّت ادامه دا .

در حديث معراج آمده است که پيامبر (ص) از خداوند پرسيدند: «يا ربِّ ، و ما ميراثُ الصَّومِ؟ قالَ: الصَومُ يُورِثُ الحِكمَةَ، و الحِكمَةُ تُورِثُ المَعرِفَةَ، و المَعرِفَةُ تُورِثُ اليَقينَ ، فإذا استَيقَنَ العَبدُ لا يُبالِي كيفَ أصبَحَ، بِعُسرٍ أم بِيُسرٍ»؛: ...: پروردگارا! ميراث روزه چيست؟

خداوند فرمود: روزه، حكمت به ارث مى‌نهد و حكمت، معرفت و معرفت، يقين و چون بنده به يقين رسد، ديگر برايش اهميتى ندارد كه چگونه شب و روز خود را بگذراند؛ به سختى يا به آسانی.